marvin's room

Malaysia Truly Asia

2011-05-06T12:33:00.000-07:00

I was planning to visit Thailand this year. I was looking for a place to top my HongKong experience and some of my friends suggested Siam. Hmmm, sounds like a plan to me, then. Thailand is known for its great hospitality, amazing beaches and breathtaking sceneries. But, more importantly, their cuisine is one of the top 5 that could satisfy (or sometimes, challenge) my taste buds.

Until we had our office get-together and we decided to eat in one of the Asian restaurants in Dubai. I have frequented that restaurant in the past and I know which food to order whenever I dine there. Unfortunately, their Phad Thai is not something I look forward to. Their to-die-for? Char Kway Teow. So, I ordered it and shared it to some of my colleagues. Their response? Very positive. They love it! That's when a light bulb appeared in my head. It started blinking as if it's telling me something really important. Why, of course! Malaysian cuisine!!!

That's when it hits me. Malaysia arguably has the best remembered tourism tagline among Asian nations (please see blog post title). Question now is: do they have the sceneries, cuisine, beaches and the unassuming hospitality to back that up?

If the pictures in this post can not convince you to visit Malaysia, then let me tell you that I only visited Kuantan, Kota Kinabalu and Kuala Lumpur the entire 7 days I was in Malaysia. I admit I am not a tourist guru but those 7 days were the best 7 vacation days I had so far. And I still wonder how I would top that...

**********************************************

I would like to thank (parang sponsor lang ah!) the Hyatt Regency Kuantan and the Hyatt Regency Kota Kinabalu for the genuine hospitality and the Regency Club access given to us. Our stay was superb and your dedication to exceeding guests expectation makes me proud to be part of the Hyatt family. Well done guys!

Bumuhos Man Ang Ulan

2011-04-02T14:17:00.000-07:00

Madamdamin naman 'tong kantang 'to! Tumatagos. Masyado akong masaya para maramdaman ang kantang 'to pero masarap s'yang pakinggan at gawing "moment" theme song. Chos! Ewan din! :))

Letter to Silence

2011-03-01T11:31:00.000-08:00

So, silence, did you miss me? I believe you've been plaguing this blog for quite some time. I'm not here to shoo you away. In fact, I like how you do not seem to care yet still stay. I think you're doing the next best thing.

Silence, I don't normally ask for your attention but please allow me this time. I just need us to be together while I mumble some things which I decided to keep to myself for quite a while.

Lend me your ears. I need you to listen while I ask myself questions which I denied answering once upon a time. Let me ponder deeply why. Give me the choice to accept how weak was I.

You can call me ice, silence. I learned it from you. Didn't you teach me to become one? So, if it's not too much, comfort me with gazing eyes while I cry out all the emotions I have expertly tried to hide.

Soothe me with your nothingness. Make me realize how much I deserve that this time.

I admit, my heart is heavy right now. And I want to feel every void, every pain, every hurt, every anger, every regret...

...and then, maybe, just maybe...

...you could bring them with you when you leave, silence. And come back when you hear me again heaving a deep, deep sigh.

****************************************

As I previously mentioned, this blog is not doomed yet. I would probably edit out the word "yet" from the first sentence if I find enough time to post. I'm not sure why everytime I log in, I find no interest to write anything. And, whenever I find something to write about, I would realize that I am not logged in. Crap! I'm not making any sense, I know.

Black Swan

2011-01-10T07:09:00.000-08:00

In case you feel like watching some other films, do yourself a favor - postpone it and just watch Black Swan now. It's Natalie Portman at her best. And, the plot is as psycho as one could enjoyably tolerate. Spellbinding and dark twisted.

But then, if you are still about to see Inception...I give up. Why can't you just be more recent? Sheez.

Self-Absorbed

2011-01-09T09:10:00.000-08:00

I am narcissistic.

There, I said it. Hence, the picture below.

There really is no need to post any image for this post yet I somehow managed to conveniently attach my picture.

Narcissism verges on self-absorption.

But answer me honestly: who cares about other people's need more than his own?

A person in love?

Does being in love change a self-absorbed person? Does he think more of his partner's welfare more than his own?

For the sake of argument, let's just say love makes a self-centered person less so.

But does he not care more about his partner more than himself because the partner makes him happy? In other words, the partner's welfare is more of a person-in-love's concern because he (person-in-love) gets to enjoy a feeling he will not feel if he does not care more about his partner.

*****************

FYI, this is the meds talking. I'm currently ill and this "lucid interval" allowed me to publish this post. Needless to say, my mind is tossed up right now.

And, yep! I'm in love. F**k Freud!

Call It Hardwork...I Call It Home

2010-11-15T01:03:00.000-08:00

Hardwork pays off.

I still can't believe it's almost done. Not really my dream house (yet) but, like what I mentioned to one of my co-workers, if it's something that you want and you never experienced it yet, it still stands as a dream.

I never regret my decision to (re)build our family house. If you have been following my blog, you would probably know by now how I have impulsively decided on it. Just like how I have decided on seriously lots of things in my life. Call it instinct. Call it impulse. I just call it "being me".

The house got rave reviews from neighbors and some visiting friends and relatives. They really like it, oftentimes asking where the design of the structure's taken. Ma always tells them she got it from me. Well, it's true. I gave it to her but the design was the result of house design searches I did through the web and design magazines. Even then, I have just impulsively (again) chose that design from some other designs I "devised" ( I'm so out of words now ).

Honestly, it was not an easy task especially if you're not only putting efforts to a certain project. All the while, I am also considering the fact that most of the money I saved ( and will sacrifice saving in the next few years ) will eventually be contributed to this property.

Looking at this picture now, I can't help but feel really inspired and motivated. It's a long shot from the first time I came here in Dubai when my only goal for coming is to save our family house and lot from "foreclosure". I accomplished that after 2 seemingly-long, difficult years. But that's another story of mine to tell. Nevertheless, everything I learned from it, I am eternally grateful for.

I just feel so envious that my brother will see, feel, touch, smell and taste it first! He just flew back home last night for his yearly vacation and is probably only a few miles away from home now. Dang!

This Blog's Not Doomed...Yet

2010-11-12T14:42:00.000-08:00

Where did I get the "inspiration" to post? Sa kawalan ko ng antok!

Nabasa ko kase sa Yahoo News na ang human resources department eh hindi na lang nagrerely sa kung ano ang nakasulat sa CV (curriculum vitae ) mo ngayon. Nagreresort na rin daw sila sa cyber searching ( exag - cyber stalking! ) to get to know you even more! Ang totoo, gawain kong mag-Google ng kung ano ano at sino sino kaya dapat hindi na ako na-shock dun noh!

Matapos kong magbasa, nag-try akong matulog. Hindi ako mapakali. Naglog-in uli ako sa laptop at itinype ( 'wag nyo akong paandarin ng ni-type!!!) ang pangalan ko sa Google, first name at last name and voila! Lumitaw sa first page ng search result ang blog ko! Dang!

Kaya agad akong nag-unpublish ng mga entries. 'Yung mga iba kong post eh talagang hindi ko naman balak ipamalita sa future employer(s) ko! Nagmistula na kaseng diary/biography/travel accounts/kung anik anik eklat na ang blog ko kaya nakakaparanoid na baka mamaya pagdating ko sa interview eh tungkol sa blog entry ko ang pagusapan namin ng interviewer. Honestly, may mga posts na kapag iyon ang naging topic, I would definitely feel uncomfortable. Hence, the unpublish act.

Ayokong burahin ang blog na ito. Ayoko ring maglagay ng password. Pero ayoko ring i-compromise ang current and future career prospects ko. So, for now, self-censorship(?) muna ako hanggang makaisip ako ng something.

Rafa is World's Numero Uno Once More!

2010-06-20T10:53:00.000-07:00

Rafael Nadal during his pre-tournament conference at Wimbledon 2010.

Been seriously following the ATP Tour lately ( from Miami Open to Queen's )...Rafa dropped to as low as # 4 in the world rankings, trailing Murray, Djokovic and the greatest of all time (GOAT) Roger Federer since his last year's slump due to injuries and domestic problem.

Boy do I love an underdog and a comeback story! When Rafa ceded the # 1 ranking to Roger in July last year, everyone dismissed the Spaniard's reign as done. It's over.

Not so fast, amigo! After a commendable showing in earlier tournaments this year following his recovery from injuries, Nadal started the clay court season like an insatiable beast. He won his 6th Monte Carlo title, then his 5th Rome Masters and bludgeoned Federer in the finals to claim his 5th Madrid Masters - not wincing a bit in reasserting his newfound dominance.

And, in what awestricken people would later claim a "Clay Slam", he reaffirmed his back-to-form performance by winning the last and the most important title to end the terre rouge season - the French Open 2010. His fifth Roland Garros in 6 years. ( Insert a fist pump here! :) )

With that win, he reclaims the # 1 ranking from his archrival Federer and has subsequently made tennis a lot more interesting again.

Here's hoping to a Career Slam! Vamos Rafa! :))

Pagtantiya

2010-04-30T03:10:00.000-07:00

"matalino ka. pero palagi mo akong pinangungunahan. bakit ba gusto mong laging i-predict ang pwedeng mangyari?" mas makahulugan ang sagot n'ya.

"meaning?" ang nalilito kong tanong. ano naman ang ibig n'yang sabihin sa pagsasabing nagpapaka-Madam Auring ako? saan nanggaling 'yun? ang gulo n'ya ha! tsaka, hindi ba talaga s'ya didilat?

"hindi mo ba naisip na kahit na diktahan mo ako eh pwedeng hindi pa rin 'yun ang maririnig mo sa akin?" ang winner n'yang sagot.

kabog! s'yempre spluk-less ako. oo nga naman. bakit ba feeling ko eh susundin n'ya ako 'pag may sinabi ako sa kanya? bumaling ako ng tingin sa laptop at nagsimulang galaw galawin ang touch pad at magtata-type ng kung ano-ano.

"ganyan ka kapag nasusukol. kung ano anong ginagawa mo. kung saan saan mo binabaling ang atensiyon mo." marahan n'yang litanya. hindi n'ya ako nakikita pero alam n'ya kung anong ginagawa ko. katakot!

hindi ako kumibo dahil hindi ko kase alam kung anong sasabihin ko. ngayon, parang gusto kong ako naman ang pumikit para hindi n'ya makita ang nararamdaman ko. pakiramdam ko kase, kahit hindi s'ya nakatingin sa akin, napaka-vulnerable ng kalagayan ko kase anytime pwede s'yang dumilat at makita ang reaksiyon ko. pero nagpatuloy lang ako sa kaka-surf sa net. ayoko nang makinig sa youtubebang dahil baka isipin n'ya na iniiwasan kong makipag-usap sa kanya. mga sampung minuto rin kaming parehong hindi nagsasalita.

"saan mo gustong pumunta mamaya?". basag n'ya sa katahimikang namagitan sa amin.

"ikaw?" sagot ko na hindi tumitingin sa kanya. nakatutok pa rin ako sa laptop.

"kapag 'di ka sumagot ng maayos, aalis na lang ako." banta n'ya. matalim at seryoso ang pagkakabitiw n'ya n'un.

"ay! masungit? nagsusuplado ka, gano'n? bakit daw? saan nanggagaling ang asim at pait?" inis-biro kong tugon.

hindi s'ya sumagot. pero dumilat s'yang bigla tsaka bumangon. nakangisi ang animal habang nakatingin sa akin. magkaharap kaming nakaupo sa ibabaw ng kama.

s'yempre nabigla ako kase bigla s'yang bumangon! kaya sabi ko, "anong trip mo, gago ka!"

mas nagulat ako sa sumunod n'yang ginawa. bigla n'ya akong kinabig at inipit n'ya ang ulo ko sa kanan n'yang braso.

"'pag tinatanong ka ng maayos, sasagot ka ng maayos!" sabi n'ya habang tina-try kong makawala.

"saan mo gustong pumunta mamaya?" ulit n'yang tanong.

"eh, kahit nga saan mo gusto! pakawalan mo na 'ko! masakit eh!" echos kong sagot. ang totoo, gusto ko 'yung ginagawa n'ya. ansarap kaya ng moment! 'tapos ambango pa ng hayup!

kaso, pinakawalan na ako kaagad. kainis. masyadong obedient.

pero mas bongga pala ang gagawin n'ya. kinabig na naman n'ya ako 'tapos pinahiga ako sa lap n'ya habang naka-angkla ang isa n'yang braso sa leeg ko. mukhang mag-momoment kame! hahaha!

"ganito na lang..." patuloy n'ya. "...walang pressure. walang expectations. 'pag handa na 'ko at handa ka na rin, kung anuman 'yung dapat nating sabihin sa isa't isa, tsaka na natin sabihin. sa ngayon, i-enjoy natin kung ano meron tayo. let's not try to spoil it".

matagal bago ko na-absorb 'yung sinabi n'ya. tahimik lang ako ng mga ilang sandali bago ako tumango.

narealize ko na kapag pala tumango ka, hindi ibig sabihin n'un eh sumasang-ayon ka. hindi rin ibig sabihin na ang hindi mo pagsang-ayon ngayon eh panghabambuhay na.

dahil ngayon ko naisip na ang sinabi n'yang 'yun ang isa sa mga importanteng natutunan ko sa kanya.

Pakiwari

2010-01-03T11:50:00.000-08:00

"mahal na 'ata kita..."

nakapikit s'ya n'un habang nakahiga nang banggitin ko ang magic words. diyosme! anghirap palang sabihin! muntik pa akong mabulol at malagutan ng hininga!

char!

napangiti s'ya - 'yung ngiting parang expected na n'ya ang sinabi ko. 'yung ngiting confident at malandi.

pero hindi pa rin s'ya dumilat.

sa isip ko, " gano'n lang ang reaksiyon n'ya? hindi man lang s'ya papa-burger?".

"hindi ka ba magpapa-burger?" eto na naman! na-translate ko na naman sa spoken words ang aking thoughts. s'yempre pa, 'di ko na nabawi kaya kailangang lusutan na lang...

"huh?" sagot n'ya sa akin. hindi n'ya naintindihan kung saan nanggaling ang tanong na 'yun.

inulit ko naman. "hindi ka ba magpapa-burger? parang gusto ko ng burger eh." pa-cute na naglilihi. char!

"labas na lang tayo mamaya. tinatamad pa ako eh." hindi pa rin talaga s'ya dumidilat. parang gusto na n'yang iderecho ng tulog ang pagkakapikit n'ya. bakit ba kase hindi na lang s'ya umuwi?

"umuwi ka na lang kaya!" peste! another Freudian slip.

"huh?" favorite n'ya talaga ang ganitong reaksiyon. 'yung tanga-tangahan effect. ano bang napapala n'ya sa pagtitipid ng reaksiyon. hindi ko naman ipinagbabawal ang reaksiyon na lelevel sa SONA sa kahabaan. gusto n'ya papalakpak pa ako pagkatapos ng speech.

pero in fairness, anghirap naman talagang sundan ng sequence of thoughts ko. kailangan n'ya talagang basahin ang isip ko para lang malaman n'ya kung saan nanggagaling ang mga pinagsasabi ko. eh, mukhang inaantok pa s'ya kaya naman hindi na s'ya nag-eeffort na arukin ang pagiisip ko.

"wala." walang gana kong sagot. itinuon ko na lang ang pagsa-surf sa net, nagsuot ng headset at nagumpisa nang makinig ng kanta sa youtubebang. nag-uumpisa pa lang ang kantang "Somebody Warm Like Me" ng 5th Dimension nang maramdaman kong kinakalabit n'ya ako.

kinakausap pala n'ya ako pero s'yempre hindi ko s'ya naririnig kaya inalis ko muna ang headset at isinabit sa leeg ko. nairita ako na nakapikit pa rin s'ya.

"ano bang gusto mong marinig sa akin?" tanong n'ya. seryoso ang mukha n'ya kaya medyo kinabahan ako. turning point ba itu?

"turning point ba itu?" putik! wala ba talaga akong maiisip na pwedeng nasa isip ko na lang?

"huh?" ang kanyang walang kakupas kupas na linya.

"huh?" ang napipikon ko nang sabi. "may kakaibang swerte ba sa 'yo ang mag-huh? siguro kung may disease na huh syndrome, nahawa na ako sa 'yo. tuwing magrereact ka, huh! anong pangalan mo? huh? saan ka nakatira? huh? paabot ng plato. huh? gising na! huh? tulog ka na? huh? nananaginip ka na ba? huh? katakot. standard sa 'yo ang huh, 'no?" dire-diretso kong sabi. seryoso ang mukha ko habang dinideliver ko ang spiel pero deep inside eh natatawa na ako sa mga pinagsasabi ko.

nakangiti lang s'ya habang nakikinig sa akin. alam n'ya talaga akong i-provoke kapag asar na ako. parang layunin n'ya 'yun sa bawat paguusap namin.

"hindi mo sinagot ang tanong ko." balik-spiel n'ya sa akin.

oo nga naman. minsan na nga lang s'yang mag-speech ng isang complete sentence na may subject and predicate, dinedma ko pa.

"hindi ko alam. siguro dahil 'yun na ang tanong mo, ayoko na ring sagutin. kung ano man ang gusto kong sabihin mo, sasabihin ko na lang sa sarili ko. may ipinagkaiba ba kung ididikta ko sa 'yo?" makahulugan kong sagot.

hindi s'ya umimik. nanatiling nakapinid ang mata n'ya. mahirap basahin ang iniisip n'ya habang nakatingin ako sa kanya. pero hinintay kong sagutin n'ya ang tanong ko.

Back and Gone. Again.

2009-11-27T10:38:00.000-08:00

I'm baaaaacccckkk! And I'd be gone again. Ang kumontra, walang pasalubong! Bwaha!

Sampung araw lang ang inilagi ko sa Dubai para magpasweldo at magsara ng libro. Magastos pero wala akong choice. Kaya kayo kapag nagkaanak kayo, pakunin n'yo ng Engineering para walang iniintinding monthend at yearend closing! Ang hassle!

Marami akong ise-share na pics sa inyo mula sa aking paglalakbay. Especially, sa Hongkong (*wink @ K.noizki). For the meantime, hayaan n'yo munang ma-miss n'yo ako ng konti pa. For sure, sa aking pagbabalik, bubulabugin ko na naman kayo! Har! :)

Bakit kaya hindi nakakasawang umuwi? :p

On Leave

2009-11-08T19:14:00.000-08:00

...finally visited this place...i'm currently on leave and will reply to your messages as soon as i face civilization. bwah! :p

Dear God

2009-10-04T10:11:00.001-07:00

Dear God,

We know how Thine trials can make us look at Thee a little differently sometimes - for more than often, we are not capable of understanding Thine will.

Dear God, for those times when we feel otherwise, please be patient to hold us tighter and love us even more...

Ka Ondoy

2009-09-28T10:14:00.000-07:00

sabado
ang lakas ng ulan
ang tagal

nagpasya kaming maligo
sa rooftop ng room mate ko
masaya
tawanan
nagkukuhanan pa kami ng litrato
smile smile
stolen
nilamig na kami
nainip sa kakahintay ng pagtila
sumilong
nagbanlaw
masaya pa rin
tawanan ng tawanan
habang nagba-browse
ng mga litrato

pagkabihis,
bumaba kami sa ground floor
para sana maglunch

may surpresang bisita
hindi naman imbitado
hindi man lang kumatok
tumutuloy sa loob ng bahay
kahit sarado pa ang pinto

dominante

madumi

iniwan namin sya sa ground floor
binantaang hanggang dun lang

pag-akyat sa kwarto
pagbukas ng telebisyon

sya na naman

dominante

madumi

hindi lang pala sa amin
sa ibang bahay din
sa mga kabahayan
sa ibang lugar

malupit

*****************************

tenks to my gorgeous friend Luwi for allowing me to post this in my blog. you know that i've always been a fan.

at, sa lahat ng mga kababayan natin sa Pinas na nasalanta ng lupit ni Ondoy, magdasal lang po dahil palagi naman Siyang nakikinig.

Photo Ops Sub 3 - Dubai Metro

2009-09-20T07:02:00.000-07:00

Si Henri Matisse ang isa sa mga proponent ng Fauvism - isang art movement na gumagamit ng intensely vivid colors sa mga paintings. The style generally features subjects in which forms are distorted. Sa art umikot ang subject kong Humanities noong first year college ako at isa ito sa mga tinutukan at inenjoy ko. Wala lang, na-ichika ko lang. Baka kase hindi mo alam ang Fauvism. :p

Moving on, and speaking of, hindi naman ako nagpatalo kay Dencio sa pag-experience ng bagong bago at wala pang galos at vandal na metro train ng Dubai. Malinis naman at taliwas sa mga kuru-kuro ng mga kakilala kong sumakay din, wala namang di-kanais nais na amoy. Unless, immune na ako, in which case eh hindi ko dapat ikatuwa. Poste!

Ang pangarap kong Train Shot - 'yung shot na nakahawak ka sa handle habang nakatayo. Ang cameraman ay pwedeng nasa labas ng coach o nasa loob din kasama ng subject. Pangarap number 52 - check! hihihihi. :)

Nakakatuwa lang na maraming mga pinoy kaming nakita at nakachikahan sa station. In fairness, maganda ang interior design at parang sa airport ang security. Puro pinay naman ang nasa ticketing booths na isang patunay sa pagkilala ng bansang UAE sa kakayahan nating mga Pinoy.

At, habang bumibili kami ng ticket, biglang may isang matabang bading na dumating with matching bowling bag na sukbit. Tawagin natin s'ya sa pangalang Digna.

(humahangos na nilapitan ni Digna si ate na nagaassist sa mga pasahero )

Digna: Ate, sa'n ang papuntang Japan?

Ate: Ha?

Sumagot naman ang friend kong si Mitz ( na makikitang kasama ko sa mga larawan )

Mitz: Bakla, punta kang Japan?

Digna: Oo. Sa'n ba ang pila ng Japan?

Tawa kami ng tawa kasi si Ate hindi n'ya naiintindihan ang mga pangyayari hanggang sa nakitawa na lang s'ya sa amin. Ansaya saya tuloy nung mga pinoy na nandun! Nakikitawa sa amin.

Photo Ops Sub 2

2009-09-11T04:46:00.000-07:00

Halata bang tinatamad akong magpost? Babawi na lang ako sa mga susunod na araw. Inuna ko lang talaga muna ang lumabas at gumala dahil hinahanap na ng sistema ko ang pagrampa sa mall at tumingin ng pagkakagastusan. Pero ang totoo, sinusubukan ko lang naman ang sarili ko kung hindi ba ako bibigay sa tawag ng gastos. Tipid mode kasi ako. And what better way to test myself than to roam in a shopping mall, di ba?

Op cors, sinamantala ko na rin ang oportunidad para pumroject sa cam. Magandang paraan din siya para hindi mo maisip na pumunta ka sa mall para gumastos. Swear, effect talaga kasi wala talaga akong binili! :)

By the way, eto nga pala ang Dubai Festival City Mall. Ito ang pinakagusto kong mall sa Dubai kasi hindi sobrang laki. Plus, maganda ang lighting nila. Tamang malandi lang. Ayoko kase ng maliwanag na mall.

Photo Ops

2009-09-08T07:19:00.000-07:00

Me, my bro and Jong in City Centre Mall last week. Napagdiskinitahan lang namin 'yung Hello Kitty store. :)

Lip Liner 8

2009-09-06T10:05:00.000-07:00

Hindi ko alam kung bakit ako masaya. Uhmm, siguro ang tamang term eh inspired. Hindi naman ako inlab. May ganito ba talagang feeling?

Kagabi, habang umiinom ako ng hot choco, pinatugtog ko ang kanta ni Anita Baker na Caught Up In The Rapture. Bigla na lang na-uplift ang spirit ko. 'Tapos, kanina sa work, parang maghapon akong nakangiti habang kinakanta ko 'yung kanta na 'yun. Bakit kaya? Hindi naman ako nag-aadik. Hindi kaya napo-possessed lang ako?

Ewan! Mas mainam na ang maging masaya kesa malungkot. Scratch the siko!

*************************************************

Speaking of kaadikan, nalululong na 'ata ako sa Dahil May Isang Ikaw. Inaabangan ko talaga ang development ng mga characters at ng plot. Magaling si Sid Lucero. Hindi siya nagpapahuli sa galing sa acting kay Jericho. Pero si Lorna ang talagang magaling. Nakatulong sa kanya ang kanyang kasalukuyang pagdadalamhati. Ang role kasi n'ya ay isang tough and successful lawyer na nangungulila sa kanyang nawawalang anak. Mahirap ramdamin ang tagumpay na walang kinang ang mata.

Isa sa mga linyang tumimo sa akin so far ay ang tanong ni Jericho kay Lorna:

"Paano mo maipagtatanggol ang kasong hindi mo na pinaniniwalaan?"

Panoorin n'yo na lang nang malaman n'yo ang isinagot ni LT.

*************************************************

Exciting na naman ang tennis! Kasi, Rafael Nadal is back!

Magawa na n'ya kayang pagwagian ang katangi-tanging grandslam tournament na hindi pa n'ya napapanalunan?

Mukhang maraming obstacle. Una, ang kanyang archrival na si Federer na pinuno ng men's ranking ngayon. Pangalawa, ang umungos kay Nadal bilang 2nd top player na si Andy Murray. At, pangatlo, si Rafa mismo. Kagagaling lang n'ya sa injury at ito ang una n'yang grandslam appearance pagkatapos n'yang matalo sa 4th round ng pinaghaharian n'yang French Open.

Well, abangan na lang natin, 'di ba?

Long Distance Boo Boos

2009-09-01T13:58:00.000-07:00

sa isang mainit na conversation namin ni mudrax...

me: eh, ma naitanong mo na ba kung hanggang saan 'yung tatapusin sa plano?

ma: lahat! pero 'yung sa kisame, labas lang.

me: kisame sa labas? baket? 'di tayo sa labas titira! paano 'yung...

ma: hindi naman. kasama na yata 'yung sa loob.

me: bakit hindi ka sigurado? 'di ba dapat...

ma: itatanong ko ulet bukas.

me: hindi ma! bakit hindi ka sigurado? ibig sabihin hindi mo...

ma: o, sige pupuntahan ko na ngayon.

me: ma, teka nga! patapusin mo kase akong magsalita. makinig ka muna sa sasabihin ko.

saylenz...

me: ma? hello? and'yan ka pa ba?

ma: oo. andito ako.

me: eh bakit hindi ka nagsasalita?

ma: eh sabi mo makinig ako eh.

waaaahh! natawa na lang ako. hindi ko alam kung sino ang mas pilosopo sa amin ng mama ko. siguro, it's a tie.

***************************************

me: helu! ma musta na?

ma: mabuti anak.

me: ano namang eksena mo?

ma: wala naman. andito ako sa (pangalan ng lugar ) sa tita mo. ( FYI hindi ko ka-close ang tita ko na 'to. )

me: ah ok.

ma: o, kausapin mo ang tita mo.

me: ha? bakit ko kakausapin? teka lang! ayoko! ikaw nga ang tinawagan ko 'tapos kung kani-kanino mo 'ko pinapakausap.

boses sa kabilang linya: o, ikaw daw ang tinawagan at kakausapin.

ma: o, bakit?

me: ma naman eh!

hindi ko na siguro kailangan pang sabihin kung kaninong boses 'yung nasa kabilang linya. hindi man lang kase ako hinintay na pumayag bago ipasa ang phone!

***************************************

me: haller!

tita: o, hello! ( ka-close ko 'tong tita ko na 'to.)

me: tita musta naman kayo nila mudra?

tita: mabuti naman.

me: eh tita magkano na ulet 'yung binayaran n'yo sa blah blah blah?

tita: ah, 'yung blah blah blah?

me: yiz! magkano ulet?

tug! parang inilapag/ibinalibag si phone.

me: naitago mo ba 'yung resibo?

no answer.

me: tita? and'yan ka pa ba? naririnig mo ba ako?

saylenz.

me: hello? hello? hello?

wiz.

me: hello? tita!!!!!

nagbalik ang voice.

tita: bale payb kyawsan pesosesoses.

me: anong nangyari sa 'yo, tita? bakit 'di ka sumasagot?

tita: eh kinuha ko 'yung resibo. hindi ko matandaan kung magkano eh.

kabog! antaray ng tita ko noh? may initiative s'ya. pero sana naman next time matutunan din n'ya ang magpaalam muna sa kausap n'ya sa phone 'di ba? sayang ang load!

********************************************

It's September, people! :)

Because There Is One You

2009-08-25T12:08:00.000-07:00

Umuwi ako ng late today dahil sa nalalapit na pagbabayad na naman ng suweldo. Abala na naman ako siyempre pa.

Pero simula pa lang ng araw, hindi na ako mapakali. Maghapong sumasakit ang ulo ko sa anticipation. Merong hindi maalis sa isip ko.

Pagupo ko sa bus papasok sa work, nakasabay ko ang mega-friend kong si Jong. Chinorvah n'ya na naaliw daw s'ya the night before dahil sa panonood ng mga teleserye. Sa isip ko, "Sh*tness! Sinasabi ko na nga ba eh! Maling mali ito!". Nagsimula nang sumakit ang ulo ko.

Itinulog ko ang kalahating oras ng biyahe para hindi naman ako masyadong ma-stress. Pero hindi masyadong epektib. Hindi ko na mahintay ang uwian. Buti na lang at arroz caldo ang breakfast. Medyo nabalanse ang sakit ng ulo ko.

Pinlano kong madaliin ang trabaho ko para makaeskapo ako ng maaga. Pero may trainee pala ako ngayon. Kasuya. Wrong timing. Lalong sumakit ang ulo ko.

Nang bago magtanghalian, may ipinakilala ang amo namin. Government auditors daw. Mag-i-stay daw ng ilang araw. Ibigay daw namin ang mga required documents kapag kailangan nila. F*ck! Bakit ngayon pa? Buti na lang isang report lang hinanap sa akin. Still, na-disrupt ang work flow ko.

After lunch, nagluko naman ang payroll system na gamit ko. Kainis! Isang oras din akong naghintay bago naayos ng software developer. Pagsubok ba ito? Gusto ko nang sukuan! Gusto nang sumabog ng ulo ko!

Uwian time na. Tumawag sa akin si Jong at nangiinis. Uuwi na daw siya. Pagbutihin ko daw ang paggawa ng sweldo. Gusto ko siyang i-surprise. Huwag ko kaya siyang bayaran ng tama? Nanggigigil na ako. Magisa ko na lang din sa opisina.

Nang makauwi na ako ng alas otso, nawala na ang sakit ng ulo ko. Psychosomatic lang naman 'yun eh. Hinarap ko na ang laptop at sinearch na sa google kung paano ko mapapanood ang...

Leche kasing teaser 'yan eh! Nakaka-tease! Na-tease naman ako! Hihihihi.

The last time na napanood ko si Lorna sa ABS CBN, I got really hooked with Kaytagal Kang Hinintay. Doon nagsimula ang John Lloyd-Bea tandem.

The last time I completed an Echo-Tin teleserye, I was totally converted. Hindi ko pwedeng i-deny na iba ang hatak ng chemistry nila sa Pangako Sa 'Yo.

The last time na nakita kong umarte si Gabby, I was smitten. Ka-partner pa n'ya ang talented actress na si Claudine sa Iisa Pa Lamang.

Kaya ngayong gabi, habang pinapanood ko ang first 2 episodes ng Dahil May Isang Ikaw, para akong nasa spa - na-relax talaga ako. Bagama't hindi na bago ang kwento, napukaw pa rin n'ya ang atensyon ko.

Hmmm, mukhang meron akong bagong aabangan gabi-gabi ah! :)

Can U Stand The Q&A?

2009-08-21T04:50:00.000-07:00

Miss Universe ek-ek mood...

Sa mga beauty pageants, ang mga karaniwang categories eh swimsuit competition, evening gown, national costume at meron ding talent competition. Pero, ang isa sa mga kinatatakutan at talagang pinaghahandaan ng mga beauty pageant contestants ay ang interview o question and answer portion. Ito kasi ang magtatakda kung ang gerlat eh hindi lang puro paggarutay ang inaatupag! Dito malalaman kung may "laman" ba ang isang muher! Isa sa mga sikat na final question ay 'nung ginanap ang Miss U sa Pilipinas noong 1994 - What is the essence of being a woman?

Madalas sa ganitong kritikal na moment, ang isang diyosang diyosang kandidata eh nagiging first runner up lang dahil kinabog s'ya sa pagiging smart ng isang hindi naman kagandahang dilag. Miriam Quiambao, ikaw ba 'yan? Ruffa Guttierez, mag-react kah! Hihihihi. Pero, in respect to Miriam at Ruffa, they did their best and they still made our country proud kahit hindi sila 'yung nakakuha ng corona.

Anyway, meron akong isa-suggest na final question if ever na maging judge ako. Basahin ang question at i-try na sagutin.

Halimbawang dumating ka isang araw sa bahay n'yo at nakita mong may kausap na isang babae at isang lalake ang nanay mo. Ang babae ay medyo may edad na at napansin mo na buntis ito. Ang lalake ay medyo bata pa. Nang tinanong mo kung pang-ilan na n'ya ang pinagbubuntis n'ya, sinabi n'yang pangalawa na ito. Nag-comment ka ngayon sa lalaki ng, " Uy, magiging kuya ka na!". Sumagot naman ang lalaki ng, " Anak ko 'yan." Awkward moment.

Paano mong lulusutan ang awkward moment na 'to?

********************************************

Matapos ang nakaka-nose bleed na pagiisip ng sagot, mag-relax muna at maaliw sa video na sinend sa akin ng kapatid ko. Kukulet ng mga kids!

Gotta Get Get

2009-08-11T11:44:00.000-07:00

Gotta get-get...gotta get-get...boom boom pow...gotta get-get.

H*yupness! Nae-LSS ako sa Voom Voom Fow na 'yan! Sheeeeezzz! Erase! Erase!

Anyway, 2 days ago, nagpaalam na ako sa boss ko na magve-vacation ako ng Disyembre. Pagpasok ko sa office n'ya, masayang masaya ko s'yang binati sabay:

Me: Sir, I'd like to file a leave on December. Can I?
Sir: No.

Sarap upakan! Waaahhhh! Anong gagawin ko? Nde pwede 'toh!

Me: Yeah?
Sir: You can not go.

Seryoso talaga s'ya...kaya with all the malungkot emotion I could plaster sa fez ko, lulugo lugo at dahan dahan akong humakbang palabas ng kwarto n'ya nang nakaharap pa rin sa kanya. Sayang kasi 'yung effort kong magmukhang nalugi kung hindi n'ya makikita eh. Pro bono pa naman ang acting ko.

Sir: Why December? Are you getting married?

Aray ko! Wala ngang jowa, papakasal pa! Nde ba n'ya ramdam na laging ok lang sa akin ang umuwi ng late galing sa work?

Me: Nope.

Sir: If you are getting married, you can go on vacation until January.

May pang-aasar talaga! At epektib kase hindi na talaga ako natutuwa.

Me: I'm not getting married. I just want to spend my vacation in the Philippines on December.
Sir: Which dates?

Ayuuuunn!!!! Hahahahaha. Sa totoo lang, mahirap umakting ng malungkot ka kapag bigla kang nagkaroon ng pag-asa. Pero sa ngalan ng convince-ation, pinanindigan ko muna ang lungkot lungkutang fez.

Me: From the 3rd to the 20th...
Sir: No.

Sasapakin ko na talaga eh! Pero naalala ko, mas mahirap palang umakting ng galit na malungkot. Pinili ko na lang na maging malungkot lang. Time to negotiate.

Me: But I will be back before the closing starts.
Sir: We will be busy even before that.
Me: Ok, until the 13th then?
Sir: OK.

Did I hear an OK? Gusto ko na s'yang halikan nung time na 'yun!

Me: What about until the 15th?
Sir: Until the 13th. Don't negotiate anymore. Get out of my office.

Tapos, gusto ko na uli s'yang sapakin! Hahahaha.

Pero hindi na baleng maikling panahon lang. Ang importante, I'm going home in December. I'd be celebrating my birthday there! Yiheeee!!!

At para mailabas ko ang kasiyahan ko, nag-diet ako nung gabi at gumawa lang ng veggie salad at nag-stir fry ng fresh mushrooms.

Alam kong irrelevant 'yung pagda-diet kaya nag-aya akong kumain sa paborito naming japanese resto the next day! Hihihi. I'm soooo looking forward to my birthday!

Gotta get-get...gotta get-get...boom boom pow...gotta get-get. Hahahahha!

Mader's Birthday

2009-08-06T11:52:00.000-07:00

Kriiingggg!!!

Me: Hello...

Mader: Marhaba! (pagbati 'yan sa Arabic. fluent nanay ko d'yan eh!)

Me: Heller! Ma, happy birthday! Happy birthday to 'ye! Happy birthday to 'ye! Happy birthday happy birthday! Happy birthday to 'ye! Ahihihihi. O, anong chizmis sa bahay? Sinong mga nand'yan?

Mader: Tenkyu! Hindi pa ngayon birthday ko anak. Bukas pa 'yun!

Toinks!

Me: Ahihihihi. Sorry naman! Bukas pa ba?

Mader: Oo naman!

Me: Ahehehehe. Ukei! Bukas na lang ako tatawag. Ahahahah! Award!

Birthday ng aking mader. Ang nagtaguyod sa amin lalo na nung wala na si pader.

Kamukha ko daw siya sabi ng mga tao. In fairness, namana ko sa kanya ang walang kapantay na katarayan! Ahahaha! Highlight yata ng buhay n'ya nung nakamayan n'ya si PGMA nung graduation namin. Dama ko ang pagiging feeling high and mighty n'ya nun. Sabi ko sa kanya n'un:

Me: Ma, 'wag kang ma-starstruck. Normalin mo lang.

Mader: Hindi naman, anak.

Me: Sus! Ramdam ko ang excitement, Ma. 'Wag i-hide!

Mader: Ikukwento ko 'to sa amo ko tsaka sa mga kaibigan ko sa Dubai! Maiinggit 'yung mga 'yun.

Me: Taray! 'Wag ka d'yan sa ulap, Ma. Baba ka ng konti. Ahihihi.

Mader: Teka nga! Contrabida ka eh. Nasaan na ba 'yung kumuha ng picture namin ni Gloria.

Me: Friendship kayo? First name basis ah!

Mader: Hayaan mo na nga ako. Nasaan ba 'yung cameraman?

Me: Wala! Wala nang ebidensya. Umalis na 'yung cameraman. Hahahahaha.

Well, just like what an old Jewish proverb say, "God could not be everywhere, so he created mothers".

Dear Ma, I thank God for you.

"Musta Naman Ang Lovelife?"

2009-07-28T11:35:00.000-07:00

Matapos ang usaping moving on, dadako naman tayo sa pagsagot sa tanong na obvious na nga ang sagot, itatanong pa.

"Musta naman ang lovelife mo?"

'Di ba? Kung hindi ba naman nananadya? Nakita na ngang namumugto ang mata mo at sagana ka na sa sustansya ng eyebags, ito pa talaga ang napiling itanong sa 'yo. Pwede namang find the value of x ( 'di pala pwede kase may x, baka lalo kang magwala! ). O kaya naman, solve the following equations. Pwede ring match column A with column B o kaya fill in the blanks. 'Di ba? Andami namang tanong, 'yun pa talagang hindi mo masyadong na-review ang ibabato sa 'yo.

"Musta naman ang lovelife mo?"

Masyado ka namang pa-mysterious kung smile lang ang isasagot mo. Parang sinabi mo naman na manahimik na lang 'yung nagtanong sa 'yo.

Kapag sinabi mo namang "It's OK.", para mo naman silang pinakain ng ampalaya. Ang pait!

Kapag sinabi mo namang "No comment", trying hard ka namang mag-artista.

Kapag humagulgol ka, masyado namang give away ang answer. Hindi man lang umabot na nagdemand ng clue 'yung nagtanong.

Kapag nagmaang-maangan ka naman at kunwari eh hindi mo narinig ang tanong, baka mas bongga pa ang itanong sa 'yo ' pag inulit.

Kaya nga ang idea, maging matalino sa pagsagot. Huwag rin namang gumaya sa Miss India sa mga beauty contest na ang haba haba ng sagot samantalang ang gusto lang namang sabihin eh "Wow!".

Importante sa pagsagot ng question na ito ay 'yung hindi na magpa-follow-up question 'yung nagtanong. Minsan kase, ang follow up question eh 'yung tanong na masusundan pa ng sobrang daming follow up question tulad ng, "Ha? Anong nangyari? Kwento mo naman!". Ayan na! D'yan na maguumpisa ang scoop!

Kaya 'pag sumagot ka, siguraduhing mahihinto na sa isang tanong lang. Pwede kang maging charming, amusing, sarcastic, mapanglait, ambiguous, funny, witty o nanggugulat. 'Yung tipong kapag sumagot ka, either masa-shock s'ya for a while sa sagot mo para may time kang maka-escape o kaya naman eh mada-divert mo ang usapan sa ibang bagay.

"So, musta naman ang lovelife mo?"

Hay naku! Pumili na lang ng isasagot sa mga sumusunod na listahan!

1. “Eto, parang entry sa raffle, hindi mabunot-bunot.”

2. “Eto, hinahanap pa rin ang hideout ng mga soulmate ko. Nakita mo ba?”

3. “Bakit, kung sasabihin ko bang butata may magagawa ka?”

4. “Eto, parang epilepsy, pasumpong-sumpong…”

5. “Eto, parang ukay-ukay, 3 for 100 na nga lang, tinatawaran pa.”

6. “Eto, parang patis, ang daming gustong makisawsaw.”

7. “Eto, parang Coke, ZERO.”

8. “Eto, single…single parent.”

9. “Sinubukan ko na lahat: girl, boy, bakla, tomboy, wala talaga!”

10. Sagot ng officemate ko tuwing may magtatanong sa kanya nito: “P*tang*na mo rin!”

11. “Feeling ko ilang buwan pa, kaong na ito!”

12. “Eto, parang ikaw, hindi maganda.”

13. “Eto, parang gobyerno, bulok.”

14. “Eto, parang sinabawang gulay…makulay.”

15. “Eto, self-supporting.”

16. “Eto, parang kaning bahaw, malamig.”

17. “Eto, parang pag-nguya ng chewing gum, sa una masarap, pagtagal nawawalan na ng lasa…ang sarap na iluwa.”

18. “Buti pa ang chemistry class ko, may lab.”

19. “Eto, parang pasko, once a year lang.”

20. “Manong, bayad muna, bago lovelife!”

21. “Will you shut up and let me breastfeed in peace?”

22. “Tulad ng sabi ng Friendster account ko, it’s complicated.”

23. “Eto, parang buhok mo…bagsak!”

24. “Eto, parang face mo…ang pangit!”

25. “Eto, parang taxi: bawal mamili, bawal mabakante, at bawal tumanggi pag may gustong sumakay!”

26. “It’s like a vacuum cleaner, it sucks.”

27. “Eto, parang mga kuko mo sa paa…patay!”

28. “Eto, parang palitaw, lulubog, lilitaw.”

29. “Eto, parang buhok mo sa kilikili, magulo!”

30. “Eto, parang funeraria, walang kabuhay-buhay!”

31. “Ano, gusto mo suntukan na lang!”

32. “Eto, taken…taken for granted!”

34. “Eto, parang google, searching…”

35. “Eto, parang skin mo, rough.”

36. “Eto, parang painting, abstract!”

37. “Eto, parang boses mo, flat.”

38. “Same to you.”

39. “Eto, parang cancer, walang gustong madapuan.”

40. “Eto, parang ancient alphabet, ang hirap i-translate.”

41. “Eto, parang gilagid mo lang, full of darkness.”

O 'di ba? 'Di ko pa nasusubukan pero sa tingin ko naman effective ang mga ito. Kung sa tingin mo eh hindi umubra ang mga 'yan, try mong sumagot sa Chinese language hanggang magsawa sila sa kakatanong.

Pwede ring magkunwari kang ibang tao at sumagot ka ng, "I'm sorry but I'm not who you think I am. I am human." Antaray 'di ba? May identity theft na nagaganap!

O kaya, magpretend kang napo-possessed with matching ikot ikot ng ulo na parang pang-Exorcist. Tignan natin kung hindi ka pa naman layuan!

At, kung talagang makulit at ayaw ka talagang tantanan, sampahan mo na ng kaso! Invasion of privacy na 'yan! Andami mo na ngang ginawa, dedma pa rin. Ano ba'ng hinihintay n'yang sagot? Na, "Eto, relaxed, heartbroken eh. Try mo rin! Para ka lang nagpa-spa!" Ganon?

5 Easy Steps To Moving On

2009-07-19T13:27:00.000-07:00

Katatapos mo lang bang makipag-break kay jowa?

Nade-depress ka ba at nahihirapang mag-move on kahit na sinasabi mong ok ka lang?

Na-perfect mo na ba ang pagbilang ng mga stars sa kakatingin sa langit nang mag-isa?

Nagsulat ka na ba ng suicide note o nag-record ng sariling suicide video (uuuyy! pang-youtubebang!)?

Napadaan ka ba sa blog ko para maghanap ng paraan na maibalik ang katinuan mo?

Kung ang sagot mo sa lahat ng iyan ay "yes!" na may kasamang panginginig, aba'y kawawa ka naman! Pero, swerte mo! Dahil bibigyan kita ng lima - hindi jisa, hindi jolawa, shotlo o kyopat - kundi, lima as in Lima, Peru!...limang bonggang steps para bumalik sa normal ang iyong buhay at makalimutan mo na ang jowaers mong dinedma ang kagandahan mong taglay.

Paunawa: Bago basahin ang mga sumusunod na steps, kinakailangang magsindi ng puting kandila with matching ora-orasyon para siguradong mabisa. At para talagang epektib, magsindi na rin ng insenso at magpahid ng langis sa buong katawan ( optional 'to!). Hehehe. 'Wag mo nang gawin 'yan kung ayaw mong lumabas na uto-uto.

Heto na:

1. Bitch around.

Dahil mainit ang ulo mo at dahil numb ka na sa sakit na dulot sa iyo ng break up, aba eh maging insensitive ka na pansamantala sa feelings ng iba! Ang layunin nito eh para mailabas mo na ng todong-todo ang natitira pa sa mga kinikimkim mong galit at hinanakit.

Halimbawa, kung maisipan mong kumain sa isang restaurant at ganito ang naging eksena:

Waiter: Ma'am, table for one?

Sagutin mo ng:

You: Baket? Dahil ba mukha akong single? 'Yun ba ang gusto mong sabihin? Na malamig ang gabi ko? Ano, nang-aasar ka? Tawagin mo nga ang manager mo!

Or...

Waiter: Ma'am, oorder po?

You: Hinde! Magpapahula! Pwedeng magpahula dito? Restaurant 'to 'di ba? So, magpapahula ako. Ilabas n'yo ang pinakamagaling n'yong psychic 'tapos samahan mo na rin ng extra tarot card.

Mas maganda na bago gawin ang step na ito ay mag-internalize muna ng character at isiping ikaw si Bella Flores.

Paalala lang: Huwag itong gawin sa paborito mong kainan dahil baka i-ban ka na habambuhay. Worse, 'wag itong gawin kung ang waiter ay si Manny Pacquiao. 'Pag nagkataon, alam mo na kung saan ka pupulutin.

2. Learn a new trade alone.

Ang point nito ay para ma-appreciate mo na after a while, ang breakup mo with jowa ang kailangan mo para naman magawa mo ang mga bagay na hindi mo pa nagagawa noon dahil demanding si jowa sa time.

Ito ay maaaring isang uri ng sport o hobby o kahit ano lang na pagkakainteresan mo. Hindi ko ipapayo na mag-aral ng art of kulam o pambabarang para lang makaganti sa sakit na idinulot ni jowa sa iyo. At, hindi ko ito binanggit para magkaroon ka ng ideya. Hindi talaga!

Hangga't maaari, umisip ng pagkakaabalahan na hindi makikita ng ibang tao na heartbroken ka. Wala ka nang ibang magagawa kundi aliwin mo ang sarili mo sa paraang hindi mo kakailanganin si jowa.

Subukang mag-bungee jump at ibuhos ang luha habang nasa ere para hindi ramdam ng mga kasama mo na nasasaktan ka pa rin. Kung gusto mo namang matutong mag-isa, huwag mag-aral ng mga sports na kailangan ng kalaban katulad ng badminton o table tennis dahil nakakapagod na habulin ang bola o shuttlecock na inismash mo sa kabilang side, gaga kah!

3. Change your wardrobe.

Kapag pasok ang budget, ipagtatapon ang mga pinaglumaang damit o kaya ay ipamigay sa mga kaibigang nag-aabang na gawin mo ang number 3! I'm sure, isa ito sa mga consolation na hinihintay nila matapos nilang mapuyat at magka-hang over dahil ilang gabi ka ring nag-aaya ng nomoan. Bukod pa d'yan, mababawasan ang clutter sa buhay mo na hindi mo kailangan sa panahong ganito. Kailangan mong pagalawin ang "chi" sa buhay mo para naman mas madali kang mapalagay.

Unang una nang alisin sa wardrobe ang mga isinuot mo nuong Valentine's day, Christmas day at Anniversary date with jowa. Isama mo na rin 'yung sinuot mo noong um-attend ka ng binyag ng pamangkin n'ya. Hindi mo na dapat gustuhin pang mag-reminisce ng mga memories at ang mga damit na ito ay parang flashback sa mga moments mo with jowa. 'Wag kang makulit! Let it go.

Pero kung ipamimigay ang mga ito, payuhan ang pagbibigyan na huwag lumapit sa iyo within a 4 mile radius kung isusuot nila ang mga damit na ito. Sabihin na hindi mo maga-guarantee na hindi magdidilim ang paningin mo kapag nakita mong suot nila ito. Mas maganda kung papayuhan sila na mangibang-bansa para sure na sure na hindi mo na sila makikitang suot ang nga damit na binigay mo hanggang sa tuluyan mo nang makalimutan si jowa. After that, pwede na silang bumalik ng Pinas.

At sa mga bagong damit, pumili ng mga kulay na hindi naman gaanong pansinin katulad ng bright orange, sunny yellow at blazing red. For sure, wala talagang makakapansin sa 'yo n'yan! Pero kapag may umusisa sa 'yo, i-press release mo na lang na color blind ka.

Ang punto kase, ang mga kulay na iyan ay nakakapagpasaya sa mood ng isang tao. Sabi pa nga ng teacher ko nung high school, nakakatulong daw ang pagsusuot ng mga damit in "happy colors" para bumilis ang paggaling ng isang taong maysakit. Nakakatulong din daw ito para mawala ang stress. Nagtataka ka pa ba kung bakit orange ang suot ng mga preso?

Pero kung naaasar ka sa makukulay mong damit dahil hindi "click" sa heartbreak mood mo, pumili ng mga neutral colors na hindi masyadong "loud". Bahala ka. Matigas ang ulo mo eh!

4. Get a new look.

Ang objective is to feel good about yourself. Oo na, heartbroken ka. Pero huwag mong ipagsigawan sa buong mundo na "I'm a mess!". Baka makita mo na lang ang sarili mong nakasilid sa isang lalagyan na may nakapaskil na "non-biodegradable".

Kung noon ay asar talo ka kapag kinukurot ni jowa ang iyong bilbil, ipa-lipo mo na 'yan. At kung dati ay madalas kang usisain ni jowa sa iyong body hairs, ipa-laser treatment mo na rin 'yan. 'Wag ka nang magdalawang isip pa, ineng!

Kung dati ay boring ang mahaba mong buhok, magpagupit ka ng "laiterang" style ng hair. 'Yung hair na sa unang tingin pa lang, nangookray na! Tapos, magpa-spa at magpa-diamond peel ka at i-try mo na rin ang iba't ibang klase ng precious stone peel - jade peel, ruby peel, pati sapphire at emerald peel. Kumpletuhin mo na! Patulan mo na rin pati ang pebbles peel.

Huwag mag-alala sa gastos dahil remember, 'yung perang inipon mo para ipambili ng gift kay jowa sa anniversary n'yo ay pwedeng pwede mo nang galawin! Withdraw na!

5. Mag-out of town trip.

Mag-empake at bisitahin ang mga lugar na makakapag-uplift ng spirit mo. Kung gusto mo, pwede mong gayahin ang cycling competition at maghanda ng sarili mong Tour of Luzon. Ito na ang pagkakataon mo para mapuntahan ang mga magagandang lugar sa Pilipinas na aminin mo man o hinde eh nauna pang mapuntahan ng mga turistang bumibisita lang.

Hangga't maaari, umiwas sa ibang tourist destination tulad ng distressed area ng Tondo dahil baka lalo lang ma-stress. Sayang naman ang bagong hair at diamond peel. And, for the same reason, huwag magpakabibo sa pagbisita sa Visayas at sumali sa ati-atihan. Makuntento ka nang audience ka lang!

Iwasan ding bumisita sa mga kuta ng Abu Sayyaf sa Mindanao dahil hindi uubra ang pagtataray mo d'un!

At s'yempre, bago maglakwatsa, siguraduhing magpaalam sa mga magulang. Hindi lang para bigyan ka ng blessings kundi para makaiwas na rin sa commotion na pwedeng mangyari kapag dalawang linggo na ay hindi ka pa bumabalik at aksidenteng nakita ni mudra ang suicide note mo na sinulat mo bago mo naisip na basahin ang blog ko.

So, 'yun lang! Inaasahan kong nakatulong ako ng malaki para maka-recover ka ng bonggang bongga. Kung sa palagay mo ay hindi nakatulong sa iyo ang mga pinagsasabi ko dito, mangyaring piliin mo na lang na manahimik.

:-)

Pagkurap

2009-07-10T03:31:00.000-07:00

minsan, we hold on to something too long enough dahil na rin sa nararamdaman nating affinity sa bawat saglit na tignan natin ito. we tend to look at and reminisce the past instead of learning from it kaya talagang minsan, anghirap bumitaw.

paninindigan ba tawag d'un?

hanggang sa maging dragging na ang bawat sitwasyon at panahon. hindi ka na maka-move on. hindi ka na nabubuhay sa present. dahil stubborn kang umaasa sa akala mo ay mababago rin isang araw.

marami kasi sa atin ang naniniwala sa kasabihang "kung saan ka nadapa..."

hindi natin nare-realize na mas importanteng maintindihan at malaman na minsan, may mga laban talaga na dapat nang isuko. na sa buhay, may mga laban na nakatadhana nang hindi natin maipapanalo.

ang mahalaga naman natuto ka. maaaring nalugmok ka pansamantala. pero ikaw pa rin ang pipili kung gaano katagal ang pansamantala, hindi ba?

hindi ba't marami ka na ring napalagpas na pagkakataon para mag-iba ang ikot ng mundo mo?

"sa pagpinid ng ating mga mata at sa muli nitong pagbukas, bakit hindi naman natin tignan ang sa simula't simula pa ay naghihintay lang na makita natin?"

Lip Liner 7

2009-06-26T05:03:00.000-07:00

Wimbledon Disappointment.

Rafael Nadal is not playing the grass this year. I was soooo disappointed! Hindi na nga n'ya na-defend 'yung French Open, pati ba naman ang Wimbledon? But then again, that does not change the fact that he is a great player. I just wish he stays out of injuries so people can see him playing Grand Slams more often for the many years to come. Besides, tennis will become boring without him.

Pop Goes the King.

Michael Jackson died on Thursday. I grew up to his music and had tried to emulate his moonwalk. Sheez! Just kiddin' on the moonwalk part. Hehehehe. Well, I assume that he is one celebrity not a single person on earth who is not in a coma does not recognize ( no matter how vague, no matter how demeaning ). So, expect a barrage of news on every media about anything related to the King of Pop.

Probably Probable.

I have been using the word "probably" so profusely in my correspondence and conversations that I think I am beginning to unuse "maybe". I just love the sound and tone it brings to a message. It seems more high end, tactful and genuinely savoir faire. And, probably very British.

To Renovate Or Rebuild?

I have finally decided not to renovate our family home. Well, just last night since the dilemma started 3 years ago. I was told that renovating is costlier than building a new house. Besides, creativity is limited in renovation. There are just some things you can not do as some parts are almost impossible to change already. So, I called my mother today and told her I want the house destroyed! She was speechless for a while and, knowing that she did not raise a monthly period-stricken b*tch, had to laugh out loud when she realized it was just me being Marvin again. Very up-to-the-moment. I told her they will practically be homeless until the new one is built while I'd be tightening my already tight belt. Still, I'm nothing short of excited!

Quick Round Up.

My friend Bessie gave birth last week to a baby boy. I told her how happy I am now that she is a mother. Apparently, she's loving every moment of it! Meanwhile, recently, Jocelyn, a classmate from elementary found me in Dubai through Friendster. It was a long shot from those days but I can still remember how she used to fetch me up to go for Christmas carolling every year. Sheer fun and pure business! Hahaha. Incidentally, through Friendster (again, albeit I don't log in to that social networking site very often anymore) also, I found out that one of my high school classmates, Popes and one of my college schoolmates, Abe (he aptly changed it to Yva, that b*tch! hehehehe) are working in Dubai. Have excitedly spoken with them but haven't met all of them yet so, I guess I'd be looking forward to a busier calendar next month. Oh saints save this blog!

Coming Out

2009-06-21T11:39:00.000-07:00

Sa mga naghanap sa akin, narito lang ako. Hindi ako nawala. Huwag kayong mag-alala. Ligtas ako sa swine flu kung iyan ang nasa sa isip n'yo.

At sa mga magtataas ang kilay dahil hindi nila naramdaman ang pagkawala ko, pakiusap, manahimik po kayo!

Ahihihihihi. Comeback ko 'to, baket ba!

Well, kinailangan ko lang talaga ang moment. Matinding pangangailangan ng moment...

...para sa nakaka-nosebleed na adjustment at kasanayan sa bago naming payroll system. Nabilang ko na ata lahat ng bituin sa langit at mga ilaw sa bawat sulok ng hotel namin dahil sa halos bente kwatro oras kong pagroronda. Minsan iniisip ko, is it worth it? Ano ba talaga ang trabaho ko? Tiga-pasweldo ba o barangay tanod? Bakit wala akong vest? Nasaan ang ever reliable deadly batuta? Bakit walang naghahanap kay chairman?

...para sa pagbawi ng mga tulog na nawala at lumipas. Ansakit pala talaga sa loob nang malipasan ka ng antok. Ngayon ko lang na-realize 'yung napanood ko sa isang series tungkol sa mga hotelier. Mahirap daw ang buhay ng isang nagtatrabaho sa hotel. Lalo na kung ang karelasyon mo eh hindi hotelier. Madalas daw pagod ka dahil sa long hours at wala kang mai-devote na time para sa partner mo kapag gising sila. Kapag naman daw sila ang pagod, ikaw naman ang gising at wala ka ring magawa kundi i-try na lang matulog kasama sila. Hayzzz! Pero mahal ko na 'ata ang pagtatrabaho sa hotel. I can't get enough of it.

...para sa pagdadownload at panonood ng tv series at movies na na-miss ko dahil nagtututulog ako. Natapos ko na ang Prison Break at nalungkot ako sa ending. Wala na akong aabangang Michael Scofield! Huhuhuhu. May mga sapantaha ang mga kaibigan ko na may season 5 pa ito dahil ang magpapatuloy daw ay ang anak ni Michael. Sige lang mga ineng! Hintayin ninyong magbinata 'yung bagets!

...at siyempre, para isaayos ang mga priorities ko ulit sa buhay. Nagawa kong mag-SWOT analysis, short at long term plan checking & revision, cost-benefit analysis, reforecast at kung anik anik pang chuva na sa tingin ko eh much needed sa panahon ng krisis. Kulang na nga lang mag-Eva test na rin ako para magkaalaman na! Hihihihi.

At bago ko makalimutan, ang larawan sa itaas ay kuha nitong nakaraang kaarawan ng matalik kong kaibigan na si Jong. 'Yung babaeng nakakulay lumot pero hindi naman po s'ya amoy lumot. Huwag po natin s'yang husgahan. Hihihihihi.

Well, opo! May birthday s'ya. At nagtipar-tipar ang hitad!

Hindi ko na kinuhanan ang handa dahil mas delectable naman ako dun! At isa pa, napaka-demanding ng celebrant sa regalo. Nadehydrate ako sa ipinabili! Hmmmph!

Anyway, umaasa ako na napatawad ninyo ako sa panandalian kong pagkawala at hayaan n'yong bumawi ako sa inyo sa mga susunod kong posts nang bonggang bongga.

At muli, sa mga hindi maintindihan ang mga pinagsasabi ko dito, manahimik po kayo!

:-)

Who Says I Can't Cook Again?

2009-05-23T03:49:00.000-07:00

At dahil nanalo si Kris Allen sa American Idol over the extremely talented na si Adam Lambert, nag-promise ako sa mga friendship ko na magpapa-victory party ako. Siyempre, feeling close kay Kris. Naks! First name basis na kami. Hehehe.

Alas-siyete pa lang ng umaga ng Biyernes, binulabog ko na si Jong para makapag-grocery na kami. Ang menu - Baked Macaroni. Tunog masarap 'di ba? Ulitin natin ang pagbigkas. This time, may halong pagnanasa - Ba-hay-ked Mac-cah-roneeeh. :-)

Alam naman ni Jong na 'pag may naisip ako eh gusto ko ngayon na gawin. Walang bukas bukas.

Ang challenge, first time kong gagawin ang dish na ito. Furthermore, hindi namin mahanap ang Velveeta cheese na supposed to be ay isang brand ng quickmelt cheese.

Ang solution, memory bank. The night before, nag-research na ako sa internet kung ano ang composition ng quickmelt cheese at kung ano ang difference n'ya sa cheddar. Well, according to wikipedia, ang quickmelt cheese ay isa sa mga types of processed cheese. So, 'yun ang hinanap ko nang hindi ako makakita ng Velveeta which took us from one mall to another. It was 40 degrees in Dubai yesterday! The pain I would endure for the victory party na wala namang nag-request! Kusang-loob lang at taos puso. Hahahahaha.

I added some smoked pepperoni on the ingredients and super daming bell pepper. Yummy!

Anyway, here's the finish product:

Shoots! Everybody loved it! They can't believe na first time kong gawin ito. Hah! Pwede na akong ikasal! :-)

Urgent

2009-05-20T13:04:00.000-07:00

Sa gitna ng ka-busyhan ko kahapon sa opisina, nakatanggap ako ng e-mail galing kay Naruto. Nasa Hongkong ang Hapon na makulet. Nalipat kase s'ya doon mula Shanghai. Ang huli naming correspondence eh noong binati ko s'ya ng birthday noong March. Tinukso ko pa nga na mas matanda na naman s'ya sa akin ng 2 years. Sumagot naman at sinabing mas mukha daw akong matured. Makapang-asar!

Madali lang makipag-communicate sa kanya kase pareho lang naman kami ng company. Nasa ibang bansa lang s'ya. Ang subject sa latest e-mail n'ya ay URGENT.

Mabilis ko namang binuksan ang e-mail habang kinakabahan. Nawindang ako sa subject ng e-mail nya. Baka narealize ng otoko na tumatanda na nga s'ya at naisip n'yang hingin na ang kamay ko para makapag-start na kami ng family ASAP. Urgent eh!

"Hi, are you planning to take vacation on August?"

Pucha! Ano namang ikina-urgent nito?

Ah! Baka magpo-propose?

"I'm planning to take a week vacation in either Japan or Hongkong to meet you probably on August or September. I will be in Philippines on December. Why?"

'Pag ito nalaman ni Drake...

"Ok. They are asking me to take my outstanding vacation on August. I thought you will go to the Philippines. So, I will meet you then."

Hmmm. Ano kayang iniisip nito?

"Yes. But I still have to book my flight. What's the plan?"

Siyempre, kailangan ready. Bibili na ba ako ng tuxedo? :-)

"You will know."

May gan'on?

"Yeah? What is it?"

No reponse.

The next morning...

"Hey! What's the plan?"

No reply.

Later today...

"Any clue?"

Silence.

Peste! Dapat ang subject ng e-mail eh SUSPENSE!

Breakfast

2009-05-16T00:01:00.000-07:00

This would send shivers down my mother's spine!

If Mama finds out what I'm having for breakfast, she'd surely send me a one-way ticket to the Philippines.

Sheeezzzz! I just miss waking up to the smell of her sinangag, pritong itlog, tuyo and some leftover food from last night. I know how to cook it myself but it's just sheer heaven if Mama is doing it for us. We do feel pampered. Home sweet home!

And if those tempting food are not enough to get me out of bed, she would (almost) nonchalantly start a siga with the gathered dried leaves and will make sure that the smoke will get in to my room! Waaaaahhh!

"Mama naman! Ok na eh!"

American Idol Season 8 Finale

2009-05-15T03:28:00.000-07:00

The final face-off. It's Adam Lambert vs. Kris Allen.

Just like last year's American Idol final where two of my favorites made it as the last two man standing before David Cook won over David Archuleta, this year's season finale will prove to be just as exciting.

Adam and Kris have always been my favorite since day 1. I know Adam can rock the audience with his performance but Kris can swoon anyone with his soothing vocals and artistic arrangements. Sheez! It's soooo freakin' hard to take sides.

One thing's for sure though, it's going to be an awesome battle. Simon Cowell even said it could be a "Big Ding Dong". I wonder what that means...

I'd be excited to check on Adam and will slightly ( and secretly ) wish Kris would blow everyone away.

OK fine! I'm a Kris Allen fan! He'll win. :-)

Watch them on May 20 to find out who deserves to be called the American Idol.

(whispered chant - Kris Allen! Kris Allen! Kris Allen! ahehehhehe ).

Who Says I Can't Cook?

2009-05-14T14:29:00.000-07:00

It's that time of the week again! Friday and Saturday ang weekend sa Arab countries kaya Thursday pa lang, anlakas na ng tiktak ng orasan sa opisina namin. Lahat, inip na inip na matapos na ang araw na ito.

Usually, every Thursday after office hours, dadaan na ako sa Pastry Room ng hotel para i-pick up ang inorder kong cake. Masarap kasi silang gumawa ng cakes dito eh. Pero this weekend, wala akong order dahil last Wednesday naisipan kong gumawa ng Chicken Macaroni Salad. Bigla ko kasing naalala ang Christmas sa Pinas habang medyo pinoproblema ko ang paguwi ng December. Kasama ng paborito kong spaghetti, isa kasi sa mga all-time favorite gawin ng mama ko ito eh tuwing Pasko.

Masarap naman daw sabi ng mga kaibigan ko pero sabi ng utol ko parang may kulang daw. Hmmm, baka kulang pa ang kinain n'ya. Hehehehe.

Anyway, enjoy magluto at paghaluhaluin ang sangkap para makabuo ng isang edible dish. Pero sa kasong ito, hassle talaga ang paghihiwa ng sibuyas. Nacha-challenge ang tear glands ko! Hmmmp!

Lip Liner 6

2009-05-11T15:10:00.000-07:00

Andami ko talagang pinagkaabalahan nitong mga nakakaraang araw/buwan. Lahat siyempre, work-related. Napabayaan ko na tuloy ang blog ko. Sorry naman sa mga bumibisita dito. I'm sure, nami-miss n'yo na ako. Pwedeng mag-assume? Last month pa kase ang huling entry. Pwedeng humingi ng pasensya? Pwede naman siguro.

Sa mga pagtitipon ng mga Pilipino dito sa Dubai na napupuntahan ko, hindi talaga mawawala sa mga pinaguusapan ang reklamo ng mga kababayan natin sa trabaho nila. Kesyo puro daw sila overtime at hindi raw tama ang sahod nila sa dami ng ginagawa nila. Pwede bang huwag na lang akong i-invite kung ganito lang din ang usapan? Meron pang moment na sisisihin ang ibang lahi dahil hindi daw marunong magtrabaho kaya madalas sa kanila napupunta ang ibang gawain pagkatapos ay hindi naman sila napo-promote o napupuri ng amo nila. Hayyy! Nakaka-drain ng energy ang makinig sa wantusawa nilang litanya. Hindi ba dapat magpasalamat na lang tayo na sa kabila ng milyon milyong taong walang trabaho eh heto at meron tayong naipapadala sa pamilya natin sa bawat katapusan ng buwan? Pwede bang be thankful na lang? Pwede naman siguro.

Mother's day last Sunday. Siyempre, nagsipsip na naman ako sa dalawa kong nanay at binati sila ng maligayang araw ng mga ina. Napakasaya nila kapag tumatawag ako. Bagama't naiintindihan nila na talagang hindi ako madalas makatawag sa kanila dahil busy ako sa trabaho, nagi-guilty pa rin ako dahil hindi naman sapat na dahilan ang kung anuman ang pinagkakaabalahan ko para lang hindi sila kausapin parati. Pwedeng bumawi starting today? Pwede naman siguro.

Nabanggit ko si Drake sa huli kong post. Pwedeng kiligin? Hindi ko na-realize na binabasa pala ng kapatid ko ang blog ko. Tuloy nung minsang nagkita kami tinanong n'ya kung sino daw si Drake. Naumid ang dila ko at hindi ako nakasagot. Pwedeng speechless? Alam kong wala namang magiging problema sa kapatid ko 'yun eh (sana...). Pero, pwede bang maghanap ng tamang panahon para i-reveal ko kung sino s'ya? Pwede naman siguro.

Namumroblema ako sa paguwi ko sa Pilipinas ngayong taon na ito. Hindi daw ako pwedeng magbakasyon ng higit sa tatlong linggo sabi ng amo ko dahil wala daw gagawa ng trabaho ko. Balak ko pa namang magdiwang ng kaarawan ko sa Disyembre kasama ang pamilya ko. Abala daw kami sa buwan na 'yun kaya walang uuwi. Eh, surprise ko pa naman sa family ko 'yung paguwi ko na 'yun kase kumpleto kami nun! Pwedeng madisappoint? Hindi ko talaga alam ang gagawin kong diskarte para mapayagan ako. Pwedeng manggigil? Pwede naman siguro.

Plugging

2009-04-22T11:17:00.000-07:00

Make or Break

At dahil gusto kong pag-tripa-an si Peh, makiki-ride on ako sa plugging mood n'ya.

Naaliw lang talaga ako sa pag-a-advertise n'ya ng Austin Realtors. Kulang na lang may tagline na ganito - Austin Realtors , your friendly neighborhood realtors. Taray! Kahit na ang location nila eh nasa Texas, ramdam mo pa rin na nand'yan lang sila. Ahihihihihi.

Well, sa mga hindi nakakaalam, si Peh ay:

kaklase ko sa Science High School dati. Naging kagrupo ko s'ya sa paggawa ng thesis project namin (Peh, remember gibberellic acid?) at thanks to her, hindi namin naging problema ang pag-eencode ng manuscript namin dahil nakaka-libre s'ya ng computer typing sa tita n'ya. Bongga ang transformation ni Peh (na ang tunay na pangalan ay Pilipinas Cochingco!buking! hihihihi.) dahil mula sa bespectacled beauty ay in-adopt n'ya ang pagsusuot ng contact lens.
kaibigan/kabarkada/katropa ko sa Crystal Drops. Yes! Ito ang nakakalurking pangalan ng barkadahan eklavou namin noong high school na noong malaman ko eh, inokray at tinawanan ko ng bonggang bongga to my friends' disgust. Pinagsisihan ko ang pangookray na 'yun dahil THEY made me pay for it. Isang linggo siguro nila akong hindi pinansin at hindi pinasali sa mga "barkada events". After that, I chose to behave na lang. Mahirap na!
katunggali/kakampi ko sa sari saring "barkada events" noong high school. Mula sa Musikarera, Sari Saring Survey hanggang sa Magkano Ka Bayan (ingenious adaptation namin ito ng TV game show na Game Na Game Na, kung familiar kayo dun! ). Blockbuster sa amin ang Musikarera at malaking bagay ang manalo/matalo ka sa event na ito kaya dapat updated kami sa mga songs from 1900 to present. Mas importante pa ito kaysa sa exam namin sa Calculus! Iba pa ang labanan namin sa shato, taguan, habulan hanggang sa matuto na kaming mag-tong its at mag-pusoy dos! Hahahaha! Kumusta naman ang gambling den, Peh?
ka-blog-an ko. Isa na rin siyang blogista - isang nilalang na nagme-maintain ng blog. Feeling ko kay Peh, kahit na puro muta pa 'yan sa umaga, unang una na n'yang haharapin ang blog n'ya eh. Ang active! Maya't maya, may post. Mula sa mga kiddie stories hanggang sa Austin Realtors! Hahahahaha! Kaya sundan n'yo ang kabanata ng buhay n'ya bilang isang full time mom, part time worrier. Antaray ng tagline! Kabog ang Surf! Ahihihihihi.

*********

He's Just Not That Into You

At dahil sapilitan akong pinag-leave ng 2 days last week, inaya ko na lang manood ng movie si Drake. Alam kong gusto n'yang panoorin yung The Fast & The Furious 4, pero dahil (nananadya) nacute-an ako sa movie trailer ng He's Just Not That Into You, 'yun yung binili kong ticket. Of course, matapos n'yang iparating sa akin ang pagkadismaya n'ya at ipakita ang simangot na papasa sa commercial ng Datu Puti, wala pa rin s'yang nagawa kundi samahan akong panoorin kung ano man ang nabili ko. Rereklamo pa kasi! :-)

In fairness, puro sikat ang cast ng movie. Mitz and I planned to see this together pero hindi magka-tugma sched namin. We both want to see this kase we want to "see" ourselves on the big screen. Madalas kasi kaming mag-discuss at mag-interpret ng napakaraming unconcious signs, mannerisms and actions from people.

True enough, marami akong naprove sa theory na to. The most important lesson learned/theory proven is that : If he does not call, he's just not that into you!

Well, totoo naman eh. If you already made the first move of calling him, naturally, if he's REALLY into you, he should also show his interest by calling you, too. Fact is, if he's REALLY REALLY interested in you, he should be the first one to call.

Siyempre, dahil stubborn ka, you will argue with me and will insist to me that some men are just "torpe". Trust me, my dear. Even the dumbest men, when it comes to things they REALLY want, can turn to a genius overnight (or, even sooner than that!). May ganon kaya huwag kang ma-surprise, ineng!

Anyway, the movie is just so-so. Unfortunately, masyadong mataas ang expectation ko. Tuloy, si Drake, pagkatapos ubusin ang popcorn, tinulugan na lang ako. Kakangawit tuloy sa shoulder. Asus! May ganun oh! Hahahahaha!

:-)

Epilogue

2009-04-12T09:19:00.000-07:00

And then, that once-upon-a-time becomes our own story to tell.

We start to build our characters and gather the support to play their parts - the heroes, the heroines and the scheming antagonists.

It seems so easy at first. We let everyone act freely, the story to run its plot naturally and develop a conflict the brothers Grimm would envy.

Meanwhile, as we see ourselves in the center of the show, somehow, fantasy finds its way to us and seriously snatches us from reality. That's when the story becomes more interesting, each scene nail-biting and the storyline peaks to a point where we can not wait turning the pages - anticipating what's next and gasping for air with every line.

The making of a bestseller you may say...

Along the way, the plot turns too complicated and unexplainably, it becomes quite difficult to extricate ourselves from the trap.

Good news is somehow, we manage to find our way out and subsequently build up another climax that betters the previous one. Ah! Human nature, as always.

And so it goes on and on emulating the ocean's ebb and tide. We keep creating plots, characters and twists after another.

But, just like any breathing organism, the story ages and sadly, has to reach its own denouement. Whoever said that everything comes to an end must be a really good storyteller.

Because that is what every one of us needs to learn - that no matter how good a story is and no matter how seemingly difficult it is, eventually, we will have to put an old story to a rest.

And, since life apparently, is designed for us not to worry about things we can not change, remember that an uncalled-for ending is a blessing in disguise for a much-deserved new beginning.

My Randomness

2009-03-15T09:50:00.000-07:00

"will you let Eve have the bite?..."

i'd say, why not?

for a fleeting moment, i could forget the cloak of anonymity that covers me. and in a crowd of random DNA's, i could finally be a familiar face to someone...

the thought is just divine! someone knows me. someone can see a shining, colorful me in a pack of black & white strangers.

...the train station, the laundry room, the sushi stop, the art exhibition, the grocery shop, the music store, the concert hall, the one-off themed party, the football stadium - the roster of places is just endless.

but i know better.

it may have taken me to the edge of infinity to finally learn but yeah...now, i know better.

randomness does not necessarily equate to emptiness...

Lip Liner 5

2009-03-02T22:32:00.000-08:00

"...hiwalay na kame."

Tulad ng normal kong ginagawa, tinawanan ko lang ang kaibigan kong si Mitz nang sabihin n'ya sa akin na hiwalay na sila ng boyfriend n'ya. Parang sirang plaka lang na paulit-ulit ang tugtog pero hindi ko inihihinto dahil kahit papano, nag-eenjoy rin ako sa ka-weirdohan kong makinig. Ilang beses ko na bang napakinggan sa kanya 'yung linyang 'yun?

"For the nth time?", sabay tawa ko ng malakas habang tinitignan ko ang nakapaskil na "sale" sa shopping mall na nadaaanan ng bus namin pauwi ng accommodation. Hindi pa pala ako nakakapag-shopping this month. Sa Friday, pagkasimba ko titingin ako ng bagong boxers tsaka black socks.

"I know. Pero Marvin, this time, totoo na 'to!", seryoso n'yang litanya na parang kahit s'ya, tanggap na rin n'ya sa sarili n'ya na paulit-ulit lang ang tinatahak niyang landas sa dyowa n'ya - away-bati, away-bati, away-bati...

Ah, ok...", sarkastiko kong sagot. Sanay na sa akin si Mitz. Nagkakabasahan na kami ng iniisip kaya hindi na bago sa kanya ang pagiging sarkastiko ko.

"Angsakit lang kasi ng sinabi n'ya eh. Ito na yata 'yung hindi ko kayang lunukin." Tamlay-galit n'yang sabi. Kilala ko ang kaibigan ko. Konting kasiyahan, masayang masaya na siya. Konting kalungkutan, damang dama rin n'ya. Parang mathematics lang ang bawat emosyon sa kanya. Nalalagyan n'ya ng exponent. Kaya kapag pinagsasama n'ya ang mahigit sa isang emosyon, alam ko nang somesing is wrong.

"Baket? Ano ba'ng sinabi?", kumagat naman daw ako sa pa-suspense n'yang entrada.

"Sabi n'ya, hindi raw ito ang gusto kong buhay. Hindi raw ako masaya sa ganitong buhay with him. Hindi daw n'ya ako mabibigyan ng deserve ko. Alam daw n'ya. Nararamdaman daw n'ya. Maghanap na lang daw ako ng iba na makakapagpasaya sa akin! Wala raw kapupuntahan ang relasyon namin!", dire-diretso n'yang sabi.

Weird.

No! Morbid!

"May gano'n? Baket daw? Eh, wala ka namang ibang ginusto sa buhay mo kundi makasama s'ya ah! Hindi ka na nga lumalabas kasama kami kasi importante sa 'yo ang bawat moments n'yo together, 'tapos wala ka namang ibang bukambibig kundi 'yang jowa mo tsaka 'yang jowa mo pa rin tsaka syempre, ang jowa mo pa rin! Adik ka nga sa kanya eh. Pwede na ngang mag-coin ng word para lang may proper na tawag sa mga ginagawa mo 'tapos sasabihin n'ya hindi ka masaya! Saan galing 'yun?", ang mahinahon kong banat.

Hindi pala masyadong mahinahon kase napapatingin na 'yung iba kong kasama sa bus dahil medyo nag-falsetto na ako.

"Ewan ko. Pero this time, iba na talaga. It's for real. I don't deserve to be treated like this. Ano pa ba ang dapat kong gawin? 'Wag naman n'ya akong tratuhin ng ganu'n!" himutok n'ya.

In fairness, I have to give it to my friend. Hindi dahil sa kaibigan ko s'ya. Pero isa rin s'yempre 'yun sa reason kung bakit sa kanya ako papanig. Part ako ng support system n'ya eh. Pero other than that, hindi ko yata matanggap na may mga taong hindi kayang tumanggap ng pagmamahal. She's been really dedicated in loving him. Saksi ako doon 24/7. 'Yung simpleng nakaupo lang sila habang nanonood ng TV, kung maikwento n'ya sa amin akala mo naman nanalo s'ya sa jueteng. Tiniklop lang ng boyfriend n'ya 'yung damit n'ya, parang gusto nang isulat sa Maalaala Mo Kaya. Nasaan ang hindi masaya du'n?

Normal lang naman sa relasyon 'yung nag-aaway dahil sa selos o dahil merong hindi tinupad na sinabi ng isa. Pero para sisihin mo ang sarili mo dahil sa palagay mo hindi mo mapaligaya ang taong mahal mo, sino ka? Naisip ko na lang na kung hindi duwag ang dyowa n'ya, sadya lang sigurong psycho.

Duwag kasi hindi n'ya matanggap na pwede rin pala s'yang maging masaya at mahalin.

Psycho kasi hindi n'ya maharap ang realidad ng buhay.

I therefore conclude...

Kunsabagay, minsan pareho lang kami. Iisa lang naman kasi ang dahilan ng gano'ng ugali eh. Takot. Malaking takot.

Takot na baka sa huli, kapag nag-invest ka na ng sobrang emosyon, kapag in-emrbace mo na ang masayang buhay, malalaman mo na lang na hindi pala totoo ang lahat. Na sa isang iglap lang, kukunin din sa 'yo ang lahat ng magandang bagay na nangyayari sa 'yo.

Question is, kailan ka pa magiging masaya?

"So, this is it? Totoo na 'to?", tanong ko ulet. 'Yung tanong na tipong hindi na rin interesado sa kung anuman ang maririnig na sagot.

"Pinapahatid ko na 'yung gamit ko from him. Sabi ko i-drop na n'ya sa apartment ko...", may panghihinayang n'yang sagot. Gumagana na naman ang exponent sa emosyon n'ya.

There. Ang hatiran ng gamit galore.

"Eh ikaw, kumusta na? Kumusta na kayo?", sabay segue na tanong n'ya sa akin. Kakagimbal 'yung tanong na 'yun ah!

"Anong 'kayo'? Walang 'kami'!", pa-cute kong sagot.

At nauwi ang mahaba naming usapan sa kung saan saan. Natapos ang phone conversation at nag-text s'ya sa akin.

"Marvin, good night. I'll be fine. Enjoy your single life. :-)"

Adik. Enjoy your single life?

Wehanopangaba!

Stupid Mode

2009-02-23T07:37:00.000-08:00

you called yesterday to basically say that you care for me but that you're just not in love...immediately, I pretended to be feeling similarly...and led you to believe I was O.K. to just walk away from the one thing that's unyielding and sacred to me...

One of my favorite song ever...everytime I listen to this, it just brings back all those times when I was a bit uhmm, stupid ( that's a serious realization albeit it came only quite recently, hehehehe )...

And yeah, right now, I'm genuinely addicted to it...again. Dang!

well, I guess I'm trying to be nonchalant about it...and I'm going to extremes to prove I'm fine without you...but in reality I'm slowly losing my mind underneath the disguise of a smile...gradually, I'm dying inside...friends ask me how I feel, and I lie convincingly, 'cause I don't want to reveal the fact that I'm suffering...so I wear my disguise 'til I go home at night, and turn down all the lights...and then I break down and cry...

It just amuses me how I could let some things that did hurt me previously happen to me again. Like, listening to a song that perpetually pricks and squeezes my being. Shoots! It's getting cyclical...

so what do you do when somebody you're so devoted to suddenly just stops loving you?...and it seems they haven't got a clue of the pain that rejection is putting you through...do you cling to your pride and sing "I will survive?"...do you lash out and say, "How dare you leave this way?"...do you hold on in vain as they just slip away?..

But then again, we all are stubborn sometimes...we all are stupid sometimes...until we eventually decide that it's time to get on our feet, leave the easy chair and scoop a breath of fresh air.

Fact is, it may not happen soon enough. But it surely will...or we just totally give in.

Bungee Jump

2009-02-16T02:03:00.000-08:00

But then, again, it's my life...

...and I've realized how much further I can go to virtually fight for what I feel.

...and just like some of what I had, this battle will subsequently succumb to yearning.

...and somehow, every night, my longing will not stop but would only linger.

...and try as I may, I can not be numb to pleas anymore.

...and with all the strength I could muster, I've finally accepted that I can be weak.

...and I believe that eventually, I might regret deciding on this later.

...and still, here's me hoping that later will never come.

...and now I know, I can't --- I just can't miss giving this a shot.

...and after all, like what they say, it's a free fall.

Maharot

2009-02-11T21:53:00.000-08:00

I know I've been soooo lame lately...Pasensya na, someone's grabbing my focus.

Kaya babawi ako. Sasayawan ko kayo ngayon 'din! Hahahahaha. Choz lang!

Me & U

Party on! Love this song! Ang harot!

Lip Liner 4

2009-02-08T22:46:00.000-08:00

me without the earphone, isang usapan sa bus:

Boses 1: Hay naku! Kawawa naman si Audrey. Naiiyak nga ako kapag inaapi sya ng tatay nya.

Boses 2: Oo nga! Ambigat nga sa dibdib eh.
Boses1: At 'yung lola nya, kakainis!

Me, wondering: Sino kaya si Audrey? Bakit s'ya favorite apihin? Pwede ko rin kaya s'yang apihin?

Boses 3: Pero mukhang may gusto na sya kay JR.

Boses 1: Hahahahaha! Wala siguro!

Boses 4: Si Dave parang takot kay Greta.

Boses 2: Si Greta gusto n'ya si JR.

Me, wondering: Bakit naman kaya pinag-aagawan si JR? Hmmmm.

Me, curious: Uy! Sino 'tong JR na to? Bago ba sya?

Boses 5: Ay, si Gerald Anderson man 'yun 'day! Sa Tayong Dalawa.

Me, grinning: Ahehehehe. Mga chosera!

********

breakfast, naabutan kong usapan sa aming staff cafeteria:

Aling Baby: Eh hindi naman n'ya kasalanan na nabaril yung kaibigan nya ah!

Ate Mel: Ano ka ba, Ate Baby! Kapatid nya yun! 'Di ba magkapatid sila?

Me, thinking: Huh? Anong komosyon ito? Sino naman kaya 'yung nabaril? Magkapatid? Binaril n'ya 'yung kapatid nya? Grabe naman 'yun!

Maria: Eh, hindi nga nila alam na magkapatid sila 'di ba?

Aling Baby: Kaya nga! 'Pag nalaman 'yun ni Ingrid, hindi na n'ya mamaltratuhin si JR.

Me, thinking: May ganun? May maltratuhan? Sino naman itong si Ingrid at JR? Staff ba sila? Wala yata akong kilalang ganu'n?

Ate Mel: Pero 'pag nalaman ni JR na ipinakulong ni Helen Gamboa ang nanay n'ya, naku! Napakasama naman kasi ni Helen Gamboa!

Me, thinking: Nya! Ano 'to? Bakit naman nasama si Helen Gamboa dito?

Me, curious: Ate Mel, ano'ng chika?

Ate Mel: Ay! Ahihihihi. Si Helen Gamboa kasi sa Tayong Dalawa nakakainis!

Me, smiling and amused: In fairnezz! Hahaha!

Catch-22

2009-02-02T03:06:00.000-08:00

Hindi ako makakausap ng matino kapag busy ako o kapag meron akong iniisip na malalim. Ma-focus akong indibidwal kaya deadma sa akin ang lahat hangga't hindi ko nasasatisfy ang kung anuman ang kasalukuyang pinagkakaabalahan ko.

***************************

Sabi sa Law of Karma, what goes around comes around. Ironic talaga na kung minsan, mauulit ang isang sitwasyon sa buhay mo na nangyari na sa iyo pero sa pagkakataong ito, iba na ang papel mo. Halimbawa, kung dati ay ikaw ang biktima, ngayon naman ikaw na ang salarin.

Buhat ng lumipat ako sa bago kong tahanan sa Sahari Village, marami akong mga paanyayang natatanggap at marami rin akong mga bagong kaibigang nakikilala. Bagama't madalas kong sabihin sa kanila tuwing kakantiyawan nila ako na masaya akong "single" at hindi ako naghahanap, hindi ko pa rin inaaalis ang posibilidad na magkaroon ako ng interes sa isang tao. Yun nga lang, hindi talaga ang paghahanap ang misyon ko sa buhay lalo na ngayon.

Sa isa sa mga tomaan ko nakilala si Drake. Cuteness, mabango at mukhang mabait 'pag tulog. Yun nga lang, isnabero ang hombre. Hindi ka kakausapin kapag hindi mo kinausap kahit na magkaharap pa kayo sa mesa o kahit magkatabi pa kayo. Nakakaubos ng self-confi! Pwedeng titignan ka lang niya pero hindi ka niya kakausapin dahil hindi siya komportable sa iyo. Kaya nag-effort ako na maging komportable siya sa akin. Nakakairita kasi na kakausapin niya lahat ng tao tapos ako parang nakikitawa lang. Ano ako? Outkast?

Kaya kinausap ko siya ng mga walang kakwenta-kwentang bagay katulad ng tungkol sa global warming, giyera sa Iraq at ng pagsikat ni Charice Pempengco sa youtube.

Pinatawa ko siya kahit na required pa akong tumambling at kumain ng apoy. Pinuri ko ang kanyang gravity-defying na gelled hair. Naging close kami. Tumatambay siya sa bahay ko kahit na disoras ng gabi at kahit na natutulog na ako. Normal lang naman ang samahan namin hanggang na-realize ko na lang na parang gusto ko na siya. At habang mas iniisip ko kung gusto ko na nga ba siya, lalo ko namang naco-confeeeeerm sa sarili ko na gusto ko na nga siya.

Pero reality checks in. Jowa siya ng isa sa mga kaibigan kong gerlat. Aray naman di ba!

Needless to say, naging komportable nga siya sa akin. Hanggang minsan, habang naglolokohan kami, sinabi niya na gusto raw niya ako. Hindi ko inaasahan yun sa kanya. Akala ko naman etching lang yung gusto factor na yun. Yung parang gusto lang nya yung company ko o kaya gusto lang niya yung effort ko na mapatawa ko siya. Nagba-browse ako sa laptop ko noon at nasa likod ko siya. Paglingon ko nagkalapit ang mukha namin. Wala akong nasabi. Wala akong nagawa kundi ang maging frozen. Hinalikan nya ako. Gusto ko yun. Pero hinawakan ko siya sa balikat niya at marahan ko siyang itinulak palayo sa akin. Sabi ko sa kanya, hindi pwede. Mali eh. Kaibigan ko ang jowa niya. Sabi niya, wala naman daw makakaalam. Parang friends lang daw sa ibang tao.

Inamin ko na gusto ko rin siya. Pero hindi ko ide-demand na mawala ang complications sa pagitan namin. Hindi sa ganitong paraan! Dahil alam ko, ako ang wala sa lugar. Ako ang dapat magbigay. Hindi kasi rason na gusto namin ang isa't isa para manakit kami ng ibang tao eh. Ayoko ring samantalahin na nalilito siya sa nararamdaman niya.

Kahit na siguro hindi ko kaibigan ang jowa niya, kahit na kakilala ko lang, hindi ko gugustuhing pumasok sa ganoon. Malinaw sa akin ang piliin ang tama. Pinaigting ang desisyon ko ng katotohanan na bagama't hindi ko malapit na kaibigan ang jowa niya, wala naman itong ginawa o ipinakitang hindi maganda sa akin. Sapat na dahilan na iyon para umakto ako ng nararapat. Sapat na dahilan na iyon para isipin kong hindi pagsasakripisyo ang hindi ituloy ang kung anuman meron sa pagitan namin. Mahalaga sa akin ang pagtitiwala kaya pinapahalagahan ko rin ang tiwalang ibinibigay sa akin.

Sinabi ko kay Drake na maging magkaibigan na lang muna kami. Sa ngayon, iniiwasan ko muna siya. Sinabi ko sa kanya na maglolokohan lang kami kung matapos ang desisyon ko eh magkikita pa kami. Parati lang kaming malilito kapag nagkataon. Sabi nga nila, kung ayaw mong mapaso, iwasan mong lumapit sa apoy.

Maaga pa. Kaya ko pang hindi malulong sa kanya. Siguro, kung malinaw na sa kanya kung ano ang gusto niya, pwede na ulit kaming maging malapit sa isa't isa. Sa ngayon, ayokong makadagdag sa pagkalito niya.

***************************

Nakita ko si Jared kahapon sa hintayan ng bus sa accomodation namin. Galing sa gym ang loko. Nagulat siya na nasa Sahari na ako. Kumusta na raw ba ako. Sabi ko ok lang. Busy pero hindi nagrereklamo.

Tinanong ko siya kung anong ginagawa niya lately. Galing nga daw siya sa gym at gabi pa daw ang pasok niya. Kinumusta ko siya at pati na rin ang jowa nya na hindi ko naman alam kung meron. Matapos nya akong sabihan ng gago, nilinaw nya na wala siyang jowa at ok lang naman siya.

Tinignan ko siya. Gwapo talaga ang kumag. Gumanda pa ang katawan. Naka-white shirt at blue track pants. Halatang madalas ngang magbabad sa gym. Nginitian nya ako ng mahalata niya na chine-check ko siya.

Jared: miss mo ko noh!
Me: ulol! feeling ka!
Jared: hahahahahaha!
Me: peste! sige na anjan na yung bus.
Jared: tawagan mo ko.
Me: gagu! wala akong number mo!

At habang umaandar ang bus, tinignan ko siya na naglalakad palayo. Hindi ko maiwasang mapangiti. Wala na akong nararamdaman sa kanya. Natutuwa lang ako na ok lang kami.

Minsan, ansarap makipag-lokohan lang. Walang pressure. Walang complications. Walang expectations. Walang problema. Walang seryosohan. Walang sakit. Walang nosebleed!

Domo Arigato, Domingo!

2009-01-23T04:09:00.000-08:00

Birthday ng isa sa mga bestfriends kong si Domeng noong January 22. At dahil tinatamad siyang magluto pati na rin ayaw n'yang mangarag sa preparation, kumain na lang kami sa aming uber favorite na Japanese Restaurant - ang Miyako. Located ito sa Hyatt Regency at isa sa mga pinakapopular na fine dining restaurants sa mga Hapon sa Dubai.

Plugging!!!!! I owe this kasi to Ms. Elizabeth Ramos na manager ng nasabing restaurant. Siya ang Mama San ng mga staff n'ya. Sobrang spoiled namin sa kanilang lahat. Andami nilang mga ipinakain sa amin na talaga namang nilafang namin ng bonggang bongga!

Domo arigato rin siyempre kay Rose na ni-recommend ang Hill & Dale Chardonnay. In fairness, gusto ko 'yung fruity accent ng wine. Arigato rin kay Grace na sinamahan ng up-to-date chika ang service. Ahihihihihi.

Love talaga namin ang Japanese food. Pero ako, hindi lang ang food ang mahal ko. Choz!

At bago matapos ang gabi, op cors binigay na namin ang gift namin kay Domeng. Chinika namin na picture ito kunwari. Ok lang naman daw sabi ni Domeng. Pero parang feel n'yang mag-walk out. Charot!

Check n'yo ang mga pics at mararamdaman n'yo ang excitement ng birthday celebrant.

So, there! Happy birthday na lang ulet kay Domingo. Salamat sa napakaraming taon na magkakaibigan tayo. Sana bumongga pa tayong lalo!

Haik!

Meet Bebe Gandanghari

2009-01-18T04:59:00.000-08:00

I just read an article from PEP that Rustom Padilla is having a change of heart.

No, we won't be seeing him side by side in an action flick again with his Bad Boy brother Robin Padilla nor would we see him in a romance movie again with ex-flame Carmina Villaroel. That's more than wishful thinking even to someone who hopes for world peace!

The change of heart is with his name. Yes, he wants to be known now as Bebe Gandanghari (read as bibi - as in duck!) . Antaruzhtics! Musta ka naman Bebe?!

Try ko rin kayang mag-change ng name? Ahihihihihi. Choz lang! Bigay ko na lang sa Ate Bebe ko ang moment!

He claims that Rustom is gone and that Bebe is here to stay. He said he changed his name in celebration of the change in him. Echoz naman kasi kapag tinawag pa siyang Rustom eh mukha na nga siyang babae. Eh di tawagin na lang siyang Badong kung gano'n lang din naman, di va?

I'm not sure if this is just a gimmick for an upcoming TV show or a publicity for something he will be doing soon.

I just know that whatever gender he chooses, Rustom err, Bebe Gandanghari looks gorgeous - regardless!

May gano'n?!

Birthday ni Pangot

2009-01-12T10:45:00.000-08:00

January 10

Isang nakaka-lukring na araw ang birthday celebration ni Pangot. Bukod sa maaga na kaming gumising ni Jong para bumili ng ibang gagamitin sa party, kakapagod pa ang preparation. Pero dahil talented ako, nakapag-power nap ako ng 1 hour habang naghihiwa sila ng mga iluluto. At habangbuhay akong sinumbatan ni Jong dahil sa "pandaraya" kong iyon.

Hay naku! Kakangarag! Ilang beses kaming sinita ng security dahil nirereklamo kami ng isa kong kapitbahay. Dis-oras na daw kasi ng gabi kaya nabubulabog daw siya. Ano siya, school of fish? Mabulabog? Tseh! Slight deadma lang tapos carry na ulet. At sa katigasan ng ulo namin kinabukasan, naka-receive ako ng letter na sinu-summon akong kitain ang housing manager para magpaliwanag sa barangay! Sakit sa ulo! Siyempre, ako naman na first time mapatawag sa principal's office eh tensiyonado agad noh! But it ended up well. Nag-apologize naman ako and I gave my word na hindi na ulet mangyayari ang pagmamaganda ko. Choz!

Sa kabilang banda, masaya ang celebration ng birthday ng kapatid ko. Andaming people na dumating. Kinabog ang pagiging Miss Congeniality ng lola nyo! Pero dahil sa insidenteng iyon, parang balik na lang yata kami sa pag-cecelebrate by eating out! Traumatic eh!

Anyway, happy birthday na lang ulet sa kapatid ko na katangi-tanging nagtitiyaga sa akin dahil wala siyang choice. Ahihihihi.

Enjoy the pics!

Happy New Year!

2009-01-01T08:05:00.000-08:00

As usual, sa hotel na naman ako inabutan ng bagong taon. Anim na taon nang ganito ang eksena ko sa buhay. Lagi na lang din akong iniinggit ng mga kaibigan ko kase lagi silang magkakasama kapag new year's eve. Pero wala akong magagawa kundi tanggapin at i-enjoy ang celebration sa hotel kasama ang mga colleagues ko. In fairness, bongga naman pero kung may choice ako, syempre mas gusto kong maki-celebrate kasama ang mga friendship ko noh!

At dahil nga hindi ko sila nakasama sa pagsalubong ng taon, naglamyerda na lang kami sa Dubai Festival City noong gabi ng January 1. Maghapon kasi akong tulog dahil nagtrabaho ako ng bonggang bongga the night before. Pokpok ba ako? OO! Ahihihihihi.

I wish everyone well! Wala naman na akong mahihiling pa sa buhay ko kasi andami nang ibinigay sa akin. Sobra sobra pa nga eh. Kahit nga hindi ko hiningi, ibinigay ni God. Gaano naman kalufet 'yun? Ahihihihihi. Nakakahiya na tuloy humingi kung minsan. Hinihiling ko na lang na sana matupad din ang pangarap ng mga mahal ko sa buhay at ng mga taong malalapit sa puso ko. At ipinapangako ko na habang kaya kong tumulong upang matupad ang mga pangarap nila, gagawin ko. I, thank you! Hihihihihihi.

HAPPY NEW YEAR EVERYONE! THANK GOD! :-)

T'was The Night Before Christmas

2008-12-25T05:40:00.000-08:00

I've been unbelievably busy recently kaya hindi na rin ako nakakapag-update ng blog. But I took some time off to observe the Christmas holiday still. I can't miss this!

I have a lot to thank for not just this Christmas but just about everyday of my life. Boy do I feel blessed! And what better way to celebrate the season other than with the people close to your heart. Jeez! We had a blast!

Merry Christmas everyone! Have a really great one! :-)

Celebrate Me Home

2008-12-13T00:05:00.000-08:00

"...Please celebrate me home. Well, I'm finally here but I'm bound to roam..." - Kenny Loggins, Celebrate Me Home.

I got it! Hindi lang ako napasok sa top 3, nakuha ko pa ang title. Payroll Accountant na ako! Sabi nila, in life you get to pay anything you get, whether in the beginning or in the end. Likewise, you get rewarded for anything you pay, in advance or as a debt. Hhhmmmm. Ewan! I just feel so blessed! Ganun!

At dahil excited ang lahat sa biyayang natamo ko, well, naglipat bahay na ako kahapon at nagcelebrate na rin kunwari. Pansamantala akong sinamahan ng mga friends ko. Required akong lumipat sa aking bagong tahanan eh. What to do, yani? Ahihihihi.

Here are some pics of the studio.

The view from my window. It's a balmy day! Lurve it!!! Seems like God is smiling down at us.

Ang roasted chicken before the roasting...

...the roasted chicken getting roasted...

Le Cucina!

Le Tulugan!

Chow time! The roasted chicken getting served...

The roasted chicken getting...uhmm, digested? LOL!

Hayyy, I'd be alone after this. Mag-isa ko nang matutulog, magluluto, manonood ng tv habang naggagantsilyo. Shet! Kailangan ko na yatang maghanap ng lovelife ah! Ahihihihihi.

Lip Liner 3

2008-12-10T09:00:00.000-08:00

Interview ko kanina sa Grand Hyatt para sa unexpected kong promotion. Well, actually, wala pang result kaya hindi ko pa pwedeng ramdamin ang mga pangyayari. Ang totoo, hindi ko naman in-apply-an ang position. Ni-recommend lang ako ng isa sa mga bosses ko kaya ako nasama sa listahan ng mga possible candidates. Shocked pa nga ako at nanginginig nang ipaalam sa akin na meron akong panayam. That was a day before my birthday.

Anyway, kanina, meron lang nakakatuwang pangyayari na hindi ko na yata kayang kalimutan forever! Panel interview kasi 'yun na na-set up ng ala-una ng tanghali. Wala na akong time mag-lunch dahil magkalayo ang Hyatt Regency na pinagtatrabahuhan ko mula sa Grand Hyatt kaya imagine-in n'yo na lang ang gutom ko.

Bagama't nangangarag na ako sa mga nakaka-nosebleed na mga tanong sa akin ng mga interviewer na isang Pakistani/Australian at isang German, poised pa rin ako kasi gusto kong iparating na confident ako. Nang biglang magtanong ang German nang:

Ms. German: So, how do you handle stress at work?

Me: Well, I don't really get stressed too often...so,...

Ms. German: Alright. But for those times when you do feel stressed, how do you cope up?

In fairness, hindi maayos 'yung una kong sagot. Kaya, nginitian ko s'ya na parang pang-Miss Close up smile bago muling um-answer. Makabawi man lang.

Me: Well, I call my family back home.

Nya!!!! Ano daw? Saan nanggaling 'yun????? Pucha! Ito 'yung mga rare moments sa buhay natin na gusto nating i-erased ang mga bagay na nasabi na natin. Pero siyempre, panel interview kaya hindi ko pwedeng madaya at mag-pretend na bingi yung interviewer at panindigan na hindi talaga 'yun yung nasagot ko. Kaya, may I pray na lang ang lola na sana, tanggapin na lang 'yung answer ko at wala nang follow up question na parang malabong mangyari dahil parehong kumunot ang noo nila. 'Pag nagkataon, hindi ko yata kayang i-defend ng mahusay ang answer ko.

Ms. German: I don't understand how calling your family could help you handle stress at work.

Me too!!!! In fairnes, nakaka-relate ako sa 'yo. Waaaaahhhh! Eh, anong gagawin ko ay! Smile na lang ulet.

Mr. Pakistani/Australian: Do you care to elaborate on that Mr. Salviejo?

Chosero! Miss poh! Ahehehehehe. E-elaborate pa talaga! Pwede bang tapusin na ang question and answer portion? Derecho na sa talent competition! Kahit mag-limbo rock, kakayanin ko! Hahahahaha! Anyway, with super confidence na hindi ko alam kung saan nag-originate, pinalipat-lipat ko ang tingin sa kanilang dalawa sabay smiley face bago sumagot na parang nangungusap.

Me: Of course. You see, sometimes, when we get stressed and everything seems so messed up already, it gets harder to convince ourselves that everything's gonna be okay. So, at times, we need other people to assure us that everything is really going to be alright. It makes a difference hearing it from anyone other than ourselves because we tend to believe somehow that everything will be okay.

Saylenz. Nakiramdam ako. Ako ba yung sumagot nun? Baka may iba pang tao sa loob ng room na gusto akong tulungang sumagot, mag-te-thank you ako. At pagtingin ko sa mga interviewer, nakakaloka! Sabay silang naka-smile sa akin habang tumatango-tango. Impairnez! Naramdaman ko ang pangyayari! Ahihihihi. Parang minahal ko ang moment. Parang naramdaman ko 'yung naramdaman ni Gloria Diaz nung nanalo siya sa Miss Universe. Choz! Mag-ambisyon? Hahahahaha.

Anyway, nang matapos ang nakaka-tuyot na interview na meron pang mga core competencies, define leadership chuchu pati how do you motivate yourself eklavou, sinabihan ako na ipapaalam na lang sa akin ang result dahil meron pa daw ibang iinterview-hin na candidates. Nagpasalamat ako sa time nila at naisip ko na kahit siguro ano pa ang maging result nito, proud ako kasi feeling ko na-represent ko ang Philippines ng bonggang bongga. Ahihihihihi.

Sana naman, mapasok ako sa top 3 finalist. Ahihihihihi.

My Happy Birthday!

2008-12-06T02:06:00.000-08:00

" When I say happy, you say birthday! Happy..."

Sa previous post ko, on my birthday, nag-thank you ako kay God. Napakarami kong dapat ipagpasalamat sa Kanya. Pero isa lang talaga ang na-realize ko this time - I sometimes doubt the way He makes things work in my life. Marami akong hiniling, ginusto, in-expect at minithi sa buhay na hindi natupad. Recently lang din, may mga kabiguan akong naranasan at meron ding mga hindi ayon sa gusto kong mangyari. Pero, na-realize ko, na sa kabila ng lahat, napaka-swerte ko pala. Dahil sa mga pagkakataong akala ko pinagsarhan Niya ako ng pinto, ako pala ang nasa loob at ako pala ang nagsara. Dear God, thank you for making me realize that what I expect always pale in comparison to what is UNEXPECTED. Tama. Marami akong natanggap na sorpresa mula sa Kanya, lalo na ngayong kaarawan ko. In fairness, nawindang talaga ako! I will tackle this separately on my next post.

Samantala, heto muna ang mga cybershot moments namin during the barbecue party sa Al Mamzar park on my birthday. Angsaya!

Dear God

2008-12-05T01:01:00.000-08:00

Dear God,

Thank you!

Love,

Marvin

27 Philosophies of My Slightly Twisted Mind

2008-11-29T07:05:00.000-08:00

Why 27? I'd be reaching that age in a few days and I'd like to believe that I have learned at least 27 lessons in life no matter how twisted. Well, ciempre, mas marami naman kaysa sa noomero na 'yan pero gusto ko lang i-highlight 'tong mga gawa-gawa kong quotes/philosophies/guides/rules ko sa buhay. Hindi n'yo kailangang maniwala o manalig. Just read 'em and take 'em as they are.

Mahilig ako sa quotes and I appreciate the great people who became famous because of one-liners. Pero ayoko nang nanggagaya. I'd like to think na I can formulate one myself. Why not, di ba? So, just read on. Again, these are not just quotes. These are my guide to my life. Choz!

*********************

1. Keep your friends close. And your enemies, heck! Don't keep them!

2. Listen as passionately as you would talk.

3. On a seriously equivocal note, no one is born lucky. There are just people who count their blessings. And yes, they do count each twice. The more often, the luckier.

4. Never blame. Just point out the mistake. If anyone winces, that person probably has to.

5. Admit that you are wrong when you are wrong.

6. Once in a while, claim victory without humility. It inspires people.

7. By all means, cry! It clears the eyes.

8. In the same fashion, by all means, laugh! It gives more benefit than just clearing your vision.

9. Laughter should be a social disease. So, crack a joke, make funny faces whatever. Just go the extra mile at least once for a person you know.

10. Go on a diet. Abort it anytime you want to.

11. Be smart. Be intelligent. Be shrewd. Be in the know. There's no point in not using your brain.

12. Do not fall trapped to the sorry belief that physical beauty is superficial. You would not want to tell yourself when you are already aging that you wish you made the "effort" when you were younger.

13. Trust your instinct. If you feel something different about anything, maybe it's worth "googling".

14. Pray as often as you like. Talking to God is a gift. Everyone gets it.

15. Regardless of the intention and no matter how sugarcoated, a lie is still a lie. When I give anyone a chance to lie to me, that means I'm giving that person a chance to lie to me again. And the chance that I give is the last chance to choose between coming clean and going out of my life.

16. If someone does me wrong, I promise myself I'd be magnanimous (in my own time). If a friend does me wrong, I don't promise myself anything. I'm not good in dealing with treachery.

17. A person who baby talks way beyond his/her age is more irritating than a person who plays know-it-all. Both better stay away from me. I honestly do not have that amount of patience and understanding yet to be close to them.

18. Learn how to cook. That's one skill you need to add to your survival kit and a step you have to take to learn how to cook well.

19. Have your moods and be honest about it. Being vocal about it is optional when you're in a good mood but is required when you're in a bad mood. Other people have to know if you need them to back off. It may not be appreciated at all times but it surely saves a lot of possible awkward moments.

20. Travel light. Uhmm, I'm a work in progress with this rule. But, considering that during the past I have already experienced a lot of mishaps (usually really funny!) when I do otherwise, I do, at least, make the effort to cut down on my luggages and backpacks and handbags and carrycase and...oh for Pete's sake just shoot me! LOL.

21. Love math and try to be good at it. For those moments when you feel like reminiscing how great you were during your student years, it will make you smile to think that other people accorded you some respect just because they suck at what you're good at.

22. When you lose or fail at anything, do not hesitate to feel bad about it. Just get over it soon and do not grow bitter about it. If it helps, know that in life, there is not only the possibility to lose or fail but also the virtual certainty that in some ocassions, we are bound to.

23. Love your family.

24. Help people when you can. It's a chance to share your blessings and it is a choice that your heart has to make.

25. Never be afraid of change. Just be prepared. And even when you're not, just try hard to bounce back.

26. Respect is supposed to be a two-way street. You don't get it if you can't give any. But just because you didn't get what you give should you feel bad about yourself. No, you didn't do anything wrong. Some people are just more of a taker.

27. Never fool yourself. It's a battle that you can never win.

Game Over

2008-11-19T23:10:00.000-08:00

Sometimes, it is amazing how far we can go in playing the game of make believe.

We convince ourselves that we have everything on hand when we could easily point out what is lacking.

We exude strength when deep inside we are obviously falling apart.

We stay nice to people when we just want to shut everybody out of our lives and be alone for a while.

Ah! The extent of pretending and the reward it pays us. Sadly, people buy it and occasionally, we fall prey to it.

And while some of us would eventually find our way back to embracing reality, others feel that in the game of make believe, the only way to win is to make other people believe it too.

Of Battles

2008-11-12T06:40:00.000-08:00

Everyday, we are confronted with our own battles.

Be it with ourselves or with somebody else.

A battle with something or with the unknown.

Needless to say, battles are oftentimes uncalled for. Ah! Life will never be life without it.

To some of us, we look at each battle with the most courage we could muster, firmly believing that it should be fought with an eye for an eye and a tooth for a tooth.

Some, plays it on the safer side - choosing which battle to fight and which one to drop.

And then, there are some who finds it easier to just bow down everytime and give in to avoid making waves, hoping that if they just walk away, eventually, the tides will die down.

But, no matter how we face it, one thing is for sure - battles will never be there if only to challenge us.

Be it to make us a better person or, as some may conveniently choose, to make us regret that we never will be.

Sa Iyo, Garland

2008-11-05T08:42:00.000-08:00

Maaanghang na salita sana ang gusto kong bitawan. Gusto ko sanang magalit. Gusto ko sanang ibuhos ang sama ng loob ko sa pamamagitan ng blog na ito. Ayoko na sanang isipin kung meron man akong masasaktan o kung masasaktan man ako sa gagawin at sasabihin ko. Hindi ko na rin alintana kung ano man ang iisipin ng mga taong makakabasa nito tungkol sa akin. P*cha! Galit na ako, sila pa ba ang isasaalangalang ko?

Kaya nagsulat ako. Gumawa ng post na huhupa sa nararamdaman ko. Pinaigting ko ang bawat salita at nilukuban ko ng apoy ang lahat ng puntong gusto kong iparating. Marami akong katanungan.

Hindi ko maintindihan kung bakit hindi mo ako nakayang harapin.

Hindi ko maintindihan kung bakit pinaniwala mo akong maayos ang lahat sa atin.

Hindi ko maintindihan kung bakit wala kang ibinigay sa aking respeto.

Hindi ako lumuha habang ginagawa ko ito. Pero gusto kong umiyak. Dahil hindi ako makapaniwala na darating pala ang araw na makakaya kong isulat sa iyo ang mga bagay na naisulat ko. Puno ng hinanakit at hitik sa panunumbat.

Sa kabila nu'n, hindi ko makita ang sarili ko. Bagama't nang matapos, naghanda na akong i-publish ito.

Binasa ko ulit. Nag-proof read. Dalawang beses.

Nag-isip at huminga ng malalim. Iginalaw ko ang cursor at naghandang pindutin ang "publish post".

Pumikit ako sandali. Kumuha ng lakas ng loob.

Tapos...

Pinindot ko ang "close button".

Kung anuman ang naisulat ko, burado na.

Sino lang ba naman ako? Wala akong karapatang magparusa. Wala rin akong karapatang manghusga. Makasalanan din ako. Hindi ko man maintindihan kung ano ang naging pagkukulang ko sa sitwasyon na ito, tanggap ko pa rin na meron akong pagkakamali. Kaya kong harapin 'yon. At, kaya kitang harapin kung sakaling magkita tayong muli.

Hindi ko 'yon ipagdarasal. Pero kung sakali man, haharapin kita.

Ngingitian. At, tatanungin kita kung duwag ka pa ba. Kung ano man ang magiging sagot mo, hindi na rin 'yon magiging mahalaga.

"Duwag ka nga ba?"

Sa kabila ng lahat, binabati kita. Dahil nagtagumpay ka. Nabastos mo ako. Nasaktan mo ako.

At katulad ng mga pagkakataong nasusukol ka, malamang sasabihin mo na naman na parati na lang na ikaw ang mali, na ikaw ang nasisisi.

Pasensiya na. Pero ipapaalala ko lang sa 'yo - hindi ba't ikaw na rin ang may paniniwala na sa buhay hindi kailangan na lagi kang tama?

Bagama't para sa akin baluktot 'yon, hindi ko 'yon alintana dahil hindi ganu'n ang paniniwala ko. Kaya nga siguro may mga nasaktan kang tao dahil ayaw mong gawin kung ano ang tama. Ayaw mong harapin ang sitwasyon ng buo ang loob mo. Duwag ka ba? Takot ka ba sa dikta ng ego mo? O natakot ka lang dahil alam mong hindi mo ako kayang sisihin? Mas madali ba sa 'yo ang tumakbo?

Inaasahan ko na katulad ng palagi mong ginagawa, sa huli, magmamaang-maangan ka at palalabasin mong ikaw ang biktima.

Pasensiya na. Pero kung magkakagayon man, hindi ko maiiwasan ang magtawa.

Dahil kung ganoon pa rin ang pag-iisip mo, hindi ka na nga nagbago. Niloloko mo pa rin ang sarili mo.

Congrats, Barack Obama!

2008-11-05T00:00:00.000-08:00

Wow naman! Presenting...

Barack Obama, the 44th President of the United States of America.

Antaray nila noh? Isang araw lang ang eleksyon, announcement na agad.

Anyway, heto ang isa sa mga binitawan nya'ng salita sa kanyang victory speech sa home city nya'ng Chicago:

"...the road ahead will be long. Our climb will be steep. We may not get there in one year or even one term, but America - I have never been more hopeful than I am tonight that we will get there. I promise you - we as a people will get there.
There will be setbacks and false starts. There are many who won't agree with every decision or policy I make as president, and we know that government can't solve every problem. But I will always be honest with you about the challenges we face. I will listen to you, especially when we disagree..."

Oo nga naman! Honesty lang dapat. Good luck!

Lip Liner 2

2008-11-01T04:21:00.000-07:00

November 1 ngayon.

Napanaginipan ko ang tatay ko kagabi. Bakit gano'n? Sa panaginip ko, hindi ko man lang naisip na patay na ang Papa ko. Ipinakilala ko pa daw sa kanya ang mga kaibigan kong sila Shai, Jong, Domeng at Bessie. Marami naman akong kaibigan pero sila lang daw ang nasa bahay n'ung oras na 'yon. Sabi ng istriktong Papa ko:

"Ah oo, kilala ko 'yang mga batang 'yan. Mabuti naman at sila ang mga kaibigan mo..."

Tapos, nalipat kay Ryan Eigenmann 'yung eksena. Ahihihihi.

Ano kaya ang ibig sabihin ni Papa?

Playlist - Week 6

2008-10-21T22:35:00.000-07:00

Senti mode muna...

1. Right Before Your Eyes - America
2. Baby Come Back - Player
3. One On One - Hall & Oates
4. Love Is My Decision - Chris De Burgh
5. Never Gonna Let You Go - Sergio Mendes

And when they tell you that you're crazy
You've got to try to settle down
You got to turn yourself around
Life is more than just good times and parties...

...But if, I ever have to choose
Love is my decision
With you I just can't lose
Stay here by my side
Love is my decision
Forever you and I

La la la la la...choz! Walang gano'n!
Waaaaahhhh! Miss ko na ang rainy days sa 'Pinas...

Thank you naman!

2008-10-15T04:44:00.000-07:00

Sa panahong handa ka nang mangarap, dapat maghanda ka na ring magtagumpay. --- Marvin, isa sa mga panuntunan ko sa buhay.

Hayzzzz!!!

Dahil sa naimbudo ako sa eksena ko kay April kahapon, 'di ko tuloy nagunita ang aking ika-limang taon sa Dubai. October 14, 2003 nang una akong pumalaot at napadpad sa City of Gold.

Tutyal! Akalain mo 'yun. How time flies!

Nagpapasalamat ako sa Poong Maykapal dahil itinakda n'yang mapagtagumpayan ko ang hamon dito. Maraming nabago sa buhay ko at mas marami akong natutunan. Marami akong natupad na pangarap. Marami akong napatunayan.

Pero higit sa pansarili kong tagumpay, mas ipinagpapasalamat ko sa Kanya na naging instrumento Niya ako para matupad rin ang mga pangarap ng mga mahal ko sa buhay at ng mga taong malalapit sa puso ko. Na nabago din ang buhay nila dahil sa akin.

Dahil ganoon lang naman kasimple ang hangarin ko nang minsang ako'y nangarap.

Limang taon ang nakalipas. Wala akong inireklamo kahit na mahirap ang dinaanan ko noon lalo na nang ako'y nag-iisa pa lang. Hindi ko 'yun naging ugali. Inilayo ko ang pag-iisip ko sa gan'ong perspektibo. Dahil para sa akin, 'pag nangarap ka, dapat isa lang ang iniisip mo - ang magtagumpay.

'Tapos, pasalamat ka kay God!

:-)

Lip Liner

2008-10-14T00:18:00.000-07:00

Breakfast.

Sa pagitan ng pagnguya at habang tinitignan ko s'ya sa aking side peripheral, heto ang isinagot ko sa friend kong si April na nag-ce-celebratre ng kanyang centennial anniversary nang i-try n'ya akong okrayin at buong pananalig n'yang sabihin na mas mukha s'yang bata sa akin dahil wala pa daw s'yang kulubot:

"Hindi ko papatulan 'yang sinabi mo dahil hindi kita gustong mapahiya...".

Ang aga aga!

Mi Mama Divina

2008-10-02T00:01:00.000-07:00

Lumaki ako ng wala ang tunay kong nanay sa tabi ko. Dala ng kahirapan sa buhay, napilitan syang mag-abroad. Limang taon ako noon, hindi pa ako nag-aaral at wala pa akong crush sa mga boys. Usong uso pa rin ang cornik na Corn Bits noon.

Naiwan kaming magkapatid sa pangangalaga ng kapatid ng nanay ng nanay ko. Kinailangan naming lumipat ng tirahan mula sa Gonzaga, Cagayan patungong San Jose City, Nueva Ecija.

Noong una, akala ko masungit ang kapatid ng lola ko. Hindi ko pa kasi siya kilala noon. Divina ang name nya - parang pangkontrabidang name. Parang Bella, Odette o kaya Celia. Later ko na lang naisip na ang English translation pala ng pangalan nya ay divine o heavenly.

Divine. Heavenly. Bagama't hindi kami nanggaling sa kanya, minahal nya kaming magkapatid na parang mga tunay nyang anak. Siya ang tumayong ina para sa amin at hindi sya pumalya sa pinili nyang papel kailanman. Paggising pa lang sa umaga, nakahanda na ang almusal namin. Isa sa mga talent nya ang magluto. Masarap talaga siyang magluto at bawal kaming lumiban sa hapag-kainan tuwing oras ng pagkain. Lagi ring malinis at plantsado ang uniform naming pamasok. Palagi kaming malinis. Kapag nakita nyang mahaba na ang kuko namin, hindi talaga sya titigil ng kakatalak hanggat hindi nya kami nakikitang nag-ne-nail cutter. Hanggang sa gabi, masaya nya kaming tinuturuang magbilang at kinukwentuhan ng tsismis tungkol sa mga kapitbahay. Lumaki kaming may disiplina. Mayroon kaming mga takdang gawain sa bahay katulad ng paghuhugas ng plato, pagwawalis sa bakuran at pagbubunot ng uban. May oras kami ng panonood ng telebisyon at mas maraming oras para sa pagaaral ng leksyon sa paaralan. Hayyy, ang buhay noon!

Salat kami sa maraming bagay noon, pero hindi sa pagmamahal. Busog na busog kami doon. Tahimik ang pamumuhay namin. Hindi marunong makipag-away ang Mama Diving ko. Napakabait kasi. Mas gusto nyang iwasan ang mga taong may ugali at nagmamaasim. Kaya kami rin, hindi marunong makipag-away. Kahit na ngayong mataray ako, ayoko pa rin ang nakikipag-away at ang komprontasyon. Mas madalas, pinipili ko ang umiwas sa mga taong hindi ko gusto ang pananaw sa buhay. Silent treatment. Ayoko ng gulo at mas lalong ayokong magpasimula nito. Kaya mahaba rin ang pasensya ko. Maliban na lang pag inaway na ang mga mahal ko sa buhay. Ibang usapan na 'yon!

Napakalaki ng pagmamahal at pasasalamat ko kay Mama. Tinawagan ko siya kanina at binati ng maligayang kaarawan. Na-mi-miss ko na ang lumpiang sariwa nya at spaghetti. At sobrang na-mi-miss ko na rin ang pag-aalaga nya sa amin ng bonggang bongga. Love you, Ma! Happy Birthday!

Tattoo

2008-09-22T04:18:00.000-07:00

I finally got my second tattoo. Actually, last month pa 'to. Medyo pinagaling ko lang ng konti para nice pag pi-nost ko na. Had it done in one of my arms. You can check out my profile pic to see it.

It's my name in Japanese character. Pinadala ni Naruto yung Japanese translation tapos pina-verify ko kay Chef Ryuta para lang safe. Baka kase mamaya, name pala ni Naruto 'to eh forever na akong ma-identify sa kanya! Ok lang sana kung kami noh! Ahihihihi.

Love it!

Playlist - Weeks 3 & 4

2008-09-21T03:06:00.000-07:00

This post is long overdue! Pasensya na lang kase vacation mode ang lola nyo ng 2 weeks. Pinanindigan ko talaga ang R&R habang wala akong pasok sa opisina para naman ma-revitalize ang aking sistema. Minsan talaga kelangan nating lumayo sa trabaho, sa computer, sa mga tao kase nagiging nakakaumay na ang ganong eksena. Dapat, lagi tayong may time for ourselves para lang i-reward naman natin ang ating mga sarili for doing a good job. That way, mas maa-appreciate natin ang buhay.

Medyo nangitim nga lang ako kase si Mitz adik sa swimming. Damang dama kase naming dalawa na kami lang ang lumalangoy sa rooftop pool ng apartment nya. Shala! Lalaklak na lang ako ng sandamakmak na papaya soap para makontra ang aking dark complexion. Ahihihihi...

Anyway, heto na ang aking playlist.

1. Himig ng Pag-Ibig - Yeng Constantino

2. Go On Girl - Ne-Yo

3. Cater To You - Destiny's Child

4. Sandcastle - Regine Velasquez

5. Come Clean - Hillary Duff

Paulit-ulit kong pinapatugtog recently 'yung Himig ng Pag-ibig ni Yeng Constantino na soundtrack sa Dyosa. Sobrang nice!

Sa pagsapit ng dilim

Ako'y naghihintay pa rin

Sa iyong maagang pagdating

Pagka't ako'y nababalisa

'pag di ka kapiling

Bawat sandali'y mahalaga sa akin

Hayyyy, sarap ma-in love! In fairness! Ahihihihi.

Tetano

2008-09-09T06:36:00.000-07:00

Love cannot live where there is no trust --- Cupid to Psyche in Edith Hamilton's Mythology.

I tried talking to Jared to straighten things out with him. Meron kasi kaming unfinished business eh. Kaya naisip ko, why not, once and for all, decide kung saan pupunta ang lahat. In fairness, more than six months na kaming hindi nag-uusap and ayoko ng loose ends. Doon kasi naguumpisa ang mga "what if's" natin sa buhay eh. Later on, ang mga "what if's" na ito ay nagiging regrets. At before pa sya mag-evolve into something like that, I thought about finally confronting the situation.

I sent him a message sa Friendster account nya. Sabi ko, if we are still ok, just give me a call. I learned earlier from one of his friends na nawala daw ang phone nya. I tried to call him kase para sana makipag-usap sa kanya. He did not reply sa message ko.

Five days later, he called me. He was using his friend's number kaya hindi ko kaagad sya nabosesan. Kinilig ang puta nyong lola kase siempre, he seems ok about everything. I talked to him.

Kriiingggg!!!!

Jared: Hello!

Me: Hi! Marvin here.

Jared: Kumusta?

Me: Fine, thank you! Who's this?

Jared: 'Di mo ko kilala?

Me: Pare, naghahanap ka ba ng away? ( ahihihihi...echoz lang! ) Err, no?

Jared: Ganyan ka, nakalimot ka na...

Me: Huh? Kailan pa naging posibleng kalimutan ang hindi naman kilala? ( Ahihihihi...in fairness, hindi ko pa rin talaga sya ma-recognize...)

Jared: Pilosopo mo naman!

Me: Wow! Judgmental ka! ( Nyahahahaha, this time, knows ko na na si Jared na yun! China-charot ko na lang talaga sya! Ahihihihi )

Jared: Ewan ko sa yo!

Me: Uuuuyyy, napipikon...Ahihihihi. Musta ka naman, stranger? Ahihihihi.

Jared: Taena mo!

Me: Mwahahahahha!

Jared: Ano, kumusta ka na?

Me: Eto, walang masyadong ipinagbago. Gumanda lang ng konti pa. Ahihihihi.

Jared: Hindi ba talaga kita makakausap ng seryoso? Sayang 'tong load ng friend ko!

Me: Ahihihi...eto naman may anger issues. Ok lang ako. Ikaw?

Jared: Eto, dati pa rin. Musta ka naman?

Me: Taena mo! Paulit ulit ka ng tanong! Next question please!

Jared: Ahehehehe. Gago ka kasi eh.

Me: Oh, well...napatawag ka?

Jared: Eh sabi mo, tawagan kita!

Me: Aba! At kelan ka pa naging masunurin? Dapa! Ahahahahha!

Jared: Taena mo! Magseryoso ka nga!

Me: Shocks! ( In fairness, parang totoong nagagalit na sya.) O sige na nga!

Jared: Wala lang, nangungumusta lang.

Me: Asus! Totoo ba yan?

Jared: Oo naman. Ikaw lang naman ang nanlalaglag eh.

Me: Ganon? Eh, sori ha. Madami lang akong issues non.

Jared: Huuuu! Tawag ako ng tawag non. Halos mamaga ang daliri ko kaka-redial sa number mo. Di ka sumasagot kahit sa text ko.

Me: Ehhh, sori talaga.

Jared: Ok lang. Ganyan ka naman eh. Nang-iiwan sa ere.

Me: Naks! Parang may halong poot at paghihinagpis yun ah!

Jared: Talaga!

Me: O, eh di sori na nga. Kalimutan na natin yon. Miss mo ba ko?

Jared: Tatawagan ba kita kung hindi?

Me: ( Parang hindi naman sya sumagot ng "oo"). Ah, ganun...

Jared: Kaw?
Me: Uhhmmm, minsan, na-mimiss ko rin sarili ko...

Jared: Huh? Taena mo!

Me: Nye! Baket?

Jared: Ibig kong sabihin, miss mo rin ba ako, gagu!

Me: Ang sweet mo naman! Oo, miss rin kita, gagu! ( Ahahahahaha! )

Jared: Asan ka ba?

Me: Nasa office.

Jared: Anong ginagawa mo?

Me: Ay, tanga ka? Eh di kausap kita!

Jared: Taena mo! Bababaan kita ng phone!

Me: Jokeness lang! Ahihihihi...Eh wag mo na kasing itanong yung ginagawa ko. Baka mag-nose bleed ka! Ahihihihi.

Jared: Yabang nito. Anong akala mo sa akin?

Me: Genius! Masama pa ba 'yon? Nyahahahahaha.

Jared: Ina ka!

Me: Ahihihihi. Eto naman, parang naninibago pa sa akin. Kaw, anong eksena mo?

Jared: Wala lang, nasa bahay. Walang pasok. Punta ka dito mamaya.

Me: Ha? Bakit? Anong meron? ( Tensyonado na talaga ako pag ganyan na ang usapan. Ahihihihi. )

Jared: Wala lang. Papainom ka. ( Kitams! )

Me: Nya! Sinong nagsabi?

Jared: Ako! Ayaw mo ba akong makita?

Me: ( Ayoko na bigla! Ahihihihi...) Uhmm, ok lang.

Jared: Anong ok lang?

Me: Ok lang na makita kita. Ok lang din na hindi. Ahihihihi.

Jared: Ganon? Akala ko ba miss mo ko?

Me: Oo nga. Kailangan bang i-celebrate pa natin yun?

Jared: Oo naman! Tsaka, may ipapakilala ako sa 'yo na kaibigan ko, si Harvey.

Me: Acquaintance party ba yan?

Jared: Hindi! Papakilala lang kita sa kanya kasi bago kong tropa 'to.

Me: Ganon? May ganon talaga? Dapat ba akong ma-excite at magbunyi?

Jared: Oo naman! Gwapo to!

Me: Ha? Eh ano naman ngayon?

Jared: Wala lang. Ano, punta ka ba?

Me: Eh, sige, titignan ko. Busy kasi ako kase monthend closing namin.

Jared: Ganyan ka naman eh. Lagi na lang akong nag-aadjust sa schedule mo!

Me: May poot at hinanakit na naman?

Jared: Hindi naman. Ok lang naman. So, ano? Punta ka?

Me: Di ako ka-sure...

Jared: O sige, basta tawagan mo na lang ako mamaya kung pupunta ka. Oorder na lang tayo ng toma pag andito ka na.

Me: Kei.

Jared: O sige na, kukunin na yung phone eh. Ingat na lang.

Me: Kei. Ingat din.

Jared: Basta text ka ha! O kaya, kung gusto mo, susunduin na lang kita mamaya?

Me: Huh? May car ka?

Jared: Wala! Pupuntahan kita.

Me: Magbu-bus ka?

Jared: Alangan namang lumipad ako!

Me: Oo nga noh? Eh nasa akin pala yung bato.

Jared: Anong bato? Gago! Iinom tayo hindi mag-sa-shabu!

Me: Ay, genius ka?

Jared: Huh? Bakit?

Me: Talino mo eh! ( Nde ma-getch si Darna! Wala ba 'tong childhood? )

Jared: Huh? Bakit?

Me: Huh? Bakit din?

Jared: Taena mo! Ang kulit mong kausap!

Me: Nya! Ako pa makulit! ( Eh, sya nga ang may kalawang ang utak! )

Jared: Alangan namang ako!

Me: O sya, sige na! Ako na nga! Basta, iiinform na lang kita.

Jared: O sige. Ingat!

Me: Thanks! Kaw din baka ma-tetano ka.

Jared: Bakit ako mate-teta...

Click. Disconnected.

Ahahahahah! At nag-hung up na talaga ako bago pa nya maitanong yung tatanungin nya. Ang brainy! Ahahahahha.

Eh, naglaba ako nung araw na 'yon kaya hindi ako nakapunta. Pero nagpunta naman ako sa accomodation nila the next day. Ahihihihihi. Ang kiri ko noh?

Then, last Friday, tumawag ang kumag. Nawawalan daw sya ng anda. Nde raw nya alam kung paanong nangyari yon. Magsumbong ba talaga sa akin? Ano ako, barangay chairman?Hmmm, eh naamoy ko na kaagad ang susunod na kabanata noh! Kaya, patay malisya lang ako. At hindi nga ako nagkamali! Give-sungan ko daw muna sya at babayaran din laterzzzz!

Sabi ko, wai na akong dutch! Ipinadala ko na kay Inang bayan. Sori! Ahihihihihi. Kaya ngayon, deadma. Wit ko wiz magpaloko noh! Akech pa!

Haaayyyy, life...

Some things never change. Some, never will.

And, some just can't.

Ganda ko!

Playlist - Week 2

2008-09-05T04:40:00.000-07:00

'Di ko ma-get over talaga yung "Cater to You" ng Destiny's Child kaya eto pa rin ang number 1 sa playlist ko.

Recently, na-download ko 'yung Sandcastle ni Regine Velasquez. Itu ang pinaka-paborito kong kinanta ng Asia's Songbird ever! Damang dama ko talaga ang emosyon ng song na itetch. And right now, No. 2 sya sa playlist of the week ko.

Anjan pa rin si Keith Sweat dahil sobrang nagagandahan ako sa song nya na ito. Na-remember ko talga yung days na adik din ako sa kanta nyang "Twisted". We'll see kung mag-aappear ito sa ranking. Present pa rin sa current fave ko ang Turn Back the Clock by Johnny Hates Jazz.

Isa pang bagong entry ang Sa 'Yong Mundo ni Yman. Nice ng song na 'to!

Anyway, here's the ranking:

1. Cater To You - Destiny's Child
2. Sandcastle - Regine Velasquez
3. I Will Never Do Anything To Hurt You - Keith Sweat
4. Turn Back The Clock - Johnny Hates Jazz
5. Sa 'Yong Mundo - Yman

Have a great week everyone!

US Open 2008 - The Semifinals

2008-09-05T04:06:00.000-07:00

My sixth sense failed me...huhuhuhuhu.

There would be no Nadal-Roddick in this year's US Open men's singles finals! Heck!

Men's singles - Semis:

1. Rafael Nadal v. Andy Murray

2.Roger Federer v. Novak Djokovic

The American is just no match for the more consistent and hard-hitting Serbian who takes the ticket to face Federer in the semis with a 6-2, 6-3, 3-6, 7-6 victory. Nadal is set to face Murray today at the other semifinal match. It's quite rare to have the top 4 players still standing in the last 4 of the tournament. This pretty much adds up to my excitement!

Women's singles - Semis:

1. Serena Williams v. Dinara Safina

2. Elena Dementieva v. Jelena Jankovic

In the women's draw, Serena Williams will meet Dinara Safina to decide who will appear in the finals with the winner of the other women's semis - Elena Dementieva taking Jelena Jankovic.

Hmmm, the semis seems promising enough to keep me hooked so far. Can't wait for the finals!

The US Open 2008

2008-09-04T04:37:00.000-07:00

The current US Open is keeping me on my toes right now! I'm nothing short of excited as I see the possible semi-final line up in the men's draw. Whoah!

On one half of the draw, World No. 2 Roger Federer is due to face either of the two equally deserving netters - No. 3 Novak Djokovic and No. 8 Andy Roddick. The Djokovic-Roddick match is already causing a lot of uproar from tennis fans all over as their meeting promises to be one of the Open's highlights.

Djokovic was runner up to Federer here last year and had won his first grandslam this year at the Australian Open. He was one of the top favorites during this year's French and Wimbledon Open before losing to eventual winner Rafael Nadal and Marat Safin, respectively. Roddick, the former World No. 1, on the other hand, has an impressive resume - winning the US Open in 2003 and beating Djokovic at the Dubai Tennis Championship this year. Both Djokovic and Roddick are strong servers - winning many free points from their tricky and well-maneouvred serves.

Meanwhile, on the other half of the draw, World No. 1 Rafael Nadal is set to face the rising British sensation Andy Murray at the semifinals.

Murray, currently World No. 6, is to reach a career high ranking of No.4 after the US Open. He has been on a roll lately, claiming 3 ATP titles this year - one of them is from his fresh win in Cincinnati against Djokovic in the finals. Nadal, on the other hand, is appearing in his first US Open semifinal - his best showing in the tournament so far. Coming from his French, Wimbledon and Olympics triumph, this is the first time Nadal is seeded No. 1 at a Grandslam tournament.

So, who would not be overwhelmed with this line up? I am just soooo rooting for Nadal right now. Andy Roddick has also been my favorite player ever since while Murray and Djokovic are really exciting and versatile enough to catch my attention. But, expect Federer, the former World No. 1, to spice things up as I always see him as a silent killer on court - winning tournaments with his very, very relaxed and composed playing style.

My fearless forecast? Well, my sixth sense' telling me that Andy Roddick will win over Novak Djokovic in the quarters and will triumph over Roger Federer in the semis - with both matches to be hailed as two of US Open's best played. The Nadal-Murray starrer will be in favor of Nadal, of course and we will see Roddick and Nadal play one of this year's best Grandslam finals - possibly next to the Nadal-Federer showdown in Wimbledon last July. Ahahahaha!

Vamos Rafa!

September 02

2008-09-02T04:49:00.000-07:00

Today, apparently, is a special day. Happy anniversary to all of you!

To Bessie - who arrived in Dubai last week. I will see you soon! Pa-kiss na lang kay Papa Ed. Ahihihihihi.

To Shai - who is currently living in Canada. Pa-cheeseburger ka naman! Ahihihihi. O kaya, sagutin mo naman pamasahe ko pag nagbakasyon ako jan!

To Luwi - who is living a good life in the Philippines. Miss na kita bakla! Tuloy mo naman yung kwento mo tungkol sa lovelife mo. Interesting talaga eh! Pangarap ko kase yan! Ahihiihiihi...

To Jasmin - who is working in Singapore right now. I miss Singapore already! I will pass by for a few days when I get home to the Philippines next time!

To Harold - who works as a Finance Manager in Makati. Sana patuloy lang ang blessings sa inyo ng pamilya mo. Pa-nomo ka paguwi ko ha! Ahahahahaha...

To Garland - who will go to Karama today. Ahihihihi...wag mo naman kalimutang bilhan ako ng cassava cake. Thank you!

To Risha - who stayed in Nueva Ecija with her loved ones. Pare, hinay hinay lang sa babae. Ahihihihi...Jokeness! Miss ko na ang chikahan natin.

In fairness, ako nagpa-uso ng pag-aabroad! Ahihihihihi...Sana patuloy lang tayong swerteheng lahat. Yun lang!

Vamos Rafa!

2008-09-01T04:35:00.000-07:00

Almost finish na ang monthend closing namin...tapos na ang preliminaries...finalization na lang tomorrow! Nice!

Anyway, happy nena ako today kase nakapasok ng 4th round si Rafael Nadal. Sana, sya ang magwagi sa US Open. In fairness, mahal ko 'tong Spaniard na 'to. Mukha kaseng maangas eh tsaka sobrang galing! Hindi ako na-bobore sa laro nya. Nung nanalo sya ng French Open 2008, expected ko na yon. King of Clay nga eh! Pero nung natalo nya si Roger Federer sa Wimbledon, hay naku! Sobra na itu! Pinanood talaga namin nila Jong at Kuya Ses yun! Mga past midnight na natapos yung laro na yun kase nagkaroon ng rain delays at nahinto talaga yung laro ng makailang beses din. Pero, tinutukan talaga naming tatlo yun! Inaasar pa nga nila ako kase si Federer gusto nilang manalo samantalang ako eh super cheer talaga kay Nadal. Super sad na nga ako nung nananalo na talaga si Federer. Feeling ko, malo-loss na naman si Nadal sa kanya sa Wimbledon. Eh syempre, fighting spirit na naman ang labanan kaya sobrang pray talaga ako na magwagi ang papa Rafa noh! And in the end, win talaga sya!

Hayyyyy...Currently, na-replace nya na si Federer as No.1 sa ranking. Grabe! First time nya itu! Tapos, wagi pa sya sa katatapos lang na Beijing Olympics! Dapat talaga magpa-burger na sya! Ahihihihihi...

Well, huli akong nagka-interest sa tennis eh nung naglalaro pa si Boris Becker tsaka si Yevgeny Kafelnikov. Sobrang paborito ko talaga 'tong dalawa na 'to noon! Updated ako palagi sa tennis nang mga panahon na iyon. Kapag sila nga ang magkalaban, affected ako eh. Di ko kase alam kung sino ang pipiliin sa kanila. Ahihihihi...Tapos nung hindi na sila active sa circuit, tinamad na akong manood. Naging favorite ko rin noon si Goran Ivanesevic. Wafu kase! Ahihihihi...

Una akong nakapanood ng tennis nung Grade 6 ako. Hay naku! In fairness sa akin, alam na alam ko ang mga rules sa tennis. Yung mga terms tulad ng deuce, advantage, lob at love...pati yang mga Grandslam tournaments tsaka yung ATP tour na yan, genius-geniusan ako jan! Ang pinakapaborito kong tennis player ever eh si Steffi Graf. Sobrang galing ng German na gerlat na itu. At pag sya talaga ang naglalaro noon, wala akong pakialam sa mundo. Di ko alintana kung may gusto silang ibang panoorin sa bahay. Basta, ipaglalaban ko talaga pag si Graf na ang naglalaro. Gustong gusto ko na kalaban nya ang Spaniard na si Arantxa Sanchez-Vicario. Feeling ko, she brings out the best in Graf. Kase, napaka-versatile na kalaban ni Arantxa. Pinapatakbo talaga nya ng husto si Graf! Sa ngayon, retired na si Graf at asawa lang naman nya ngayon ang isa pang tennis legend na si Andre Agassi. Taruzh talaga ni Steffi! Waging-wagi! Ahihihihi...

Basta, iwi-wish ko na sana manalo si Nadal sa US Open para todo na ang pagiging number 1 nya! Ahihihihihi. Love u Rafa! :-)

Playlist - Week 1

2008-08-29T12:22:00.000-07:00

Pasensiya na kung matagal akong nawala. Hindi na nga rin ako nakapag-paalam dahil sobrang busy ng lola nyo sa paghahanda sa monthend closing namin. Hanggang next week pa itu kaya for the meantime, share ko lang ito...

May naisip akong bagong pakulo - ang Weekly Playlist! Naks! Exclamation point talaga 'yan.

Ito ay ang listahan ng mga kantang walang kasawa-sawa kong kinakanta at pinapatugtog dahil naadik ako o na-last song syndrome lang talaga ako. Madalas mangyari sa akin to. Pag meron akong kantang pinag-ti-tripan, 24 hours long-playing talaga. Maluluma sa akin ang promotion ng isang kanta dahil minu-minuto, ito lang ang kinakanta ko at pinapatugtog ng paulit-ulit-ulit-ulit. Kebz ko talaga kung magdugo na ang tenga ng ibang people na nagsasawa at nauuyam na sa kakarinig ng song for this moment ko. ahihihihi. Ang insensitive ko talaga minsan. Well...ahihihihi. Heto na ang listahan.

1. Cater To You - Destiny's Child
2. Minsan Pa - Zsa Zsa Padilla
3. I Will Never Do Anything To Hurt You - Keith Sweat
4. I Never Cry - Alice Cooper
5. Turn Back The Clock - Johnny Hates Jazz

Click n'yo lang kung feel nyong pakinggan. Kung feel nyo lang naman. Hindi ko naman kayo pinipilit eh. Sige na, sige na, sige na! Ahihihihihi. Anyway, salamat kay Joyce kase andami kong kanta na ninakaw sa mp3 player nya na hindi ko talaga mahanap sa mga suki kong website. At, kay master Mix na naman kase na-discover ko ang box.net na pwede kong pag-share-an ng mp3 files ko. Zulamat!

Ang weekly playlist ay ang lingguhang listahan ng mga kantang hindi ko maiwaksi sa aking isipan. Muli, bagama't maaaring lumampas pa, ay lilimitahan ko sa lima (5) ang bilang ng mga kantang itu. Maaaring magbago ang ranking every week without prior notice dahil nakadepende ang list na ito sa gusto ko. At, kung sa tingin nyo eh hindi makatarungan ang pagkaka-sunod sunod ng kanta, aba! Huwag mag-atubiling dumulog sa barangay at ihain na ang reklamo nyo kay chairman! ahihihihihi. Belat! Blog ko 'to noh! ahihihihihiihi...

Enjoy listening!

Tag: FourPlay

2008-08-17T10:10:00.000-07:00

I got tagged by Mix...in fairness, first time kong ma-tag. Kaya naman, excited akong mag-answer-answeran. As in! Yung excitement na walang halong pag-iimbot! Kahit siguro tanungin pa ako kung saan matatagpuan ang Yamashita's treasure at kung ano ang lihim ng Golden Buddha, sasagutin ko talaga ng bonggang-bongga! ahihihihi...ganong excitement! LOL

Hala! May rules daw itech. Eto yon:

THE RULES ( o di va? The Rules! nyahahahaha! I told you, may rules! ):

Click copy/paste, type in your answers and tag four people in your list! Don’t forget to change my answers to the questions with that of yours.

1. Four places I go over and over

Banyo, Kusina at Bedroom - Wag nyo muna akong husgahan! Mag-eexplain ako! Ahihihihi. Mahilig kase akong magluto kaya palagi ako sa kusina. Minsan, mga imbentong luto ang napagti-tripan ko na buong puso kong inihahain sa hapag-kainan na normally, nilalafang ng mga kaibigan ko. Kesehodang sumakit ang tiyan nila, supportive naman ang mga friends ko sa mga niluluto ko. At in fairness, palagi silang nasasarapan. Specialty ko ang seafood hot pot with lechong kawali toppings. Hay naku! Pag natikman nyo yan, ewan ko na lang. Ahihihihi. Panalo talaga yan! Mahilig din akong matulog. Normally, yaan ang pinagkakaabalahan ko - ang mag-ipon ng tulog. Ewan ko ba! Kahit naman hindi ako puyat eh adik ako sa pag-be-beauty rest. Hindi yata uso sa akin ang mga sleepless sleepless nights na yan. Kahit nga sa sasakyan, nakakatulog ako eh. Malayo man o malapit ang biyahe. Wag lang masandal ang likod ko at talaga naman! At ciempre, ang banyo. At sino naman ang kokontra dito? Ahihihihihi....

Gonzaga, Cagayan - yes! Ilocano ako. Nakakaintindi at nakakapagsalita pero mas magaling talaga ako sa Tagalog kase sa Nueva Ecija na ako lumaki eh. Pero sa Tuguegarao, Cagayan talaga ako ipinanganak. Asa likod lang naman ng bahay namin ang ilog na palagi naming pinagliliguan noong bata pa ako! Saya di ba? At, andami daming libreng prutas na inaakyat namin nong bata pa kame. Untouched by civilization. Naalala ko noong bata pa talaga ako, wala kaming kuryente. As in! Pero ansaya saya nun!

Nueva Ecija - Eh, dito kase kami nakatira and most of my memorable experience eh dito naganap. Need I say more?

Dubai - Been here for almost five years now. Maraming nabago sa buhay ko mula noong magdesisyon akong magpunta dito. Bagama't pinuwersa ako ng nanay ko na dito mag-hanapbuhay, minahal ko na rin ang lugar na ito. Eh di sana wala na kaming tirahan ngayon! Ahihihihihi...Traumatic!

2. Four people who e-mails me regularly

Si Infogenesis report - automated e-mail reports na araw araw kong nadadatnan sa inbox ko sa Hyatt e-mail id ko. Ayaw naman magpa-reply. Suplado!

si "til there was you" - si Ate Beth na walang sawa sa pag-send nya ng mga nakaka-inspire, nakakatuwa, nakakakilig at nakaka-touch na mga forwarded e-mail messages. Keep it coming poh!

si Jong, si Marge, si Mitz at si Joyce - dahil ayaw kase namin na magmistulang hotline ang aming mga telepono sa opisina, at dahil blocked ang lahat ng klase ng chat room sa opis kaya sa e-mail na lang kami nagchichikahan, nagpapalitan ng kuro kuro at nagbe-brainstorming...asus! Brainstorming!

si Friendster at si Facebook - mga notifications...

3. Four of my favorite places to eat?

Miyako - ang pinakapaborito kong Japanese restaurant! Sarap!

Jollibee - naku ha! spaghetti, chicken joy with gravy, french fries, sundae, jolly hotdog, amazing aloha, burger steak...the list is endless. Sa Jollibee lang yata ako hirap na umorder kase parang lahat gusto kong tibagin! ahahahahaha...

Marquez Restaurant - ang local restaurant sa amin sa San Jose City, Nueva Ecija na talagang bonggang bongga para sa akin mula pa noong bata ako. The best dito ang baked macaroni, halo halo, papaitan, giniling, cakes, palabok, sans rival, puto at marami pang iba.

Sa bahay - sobrang sarap magluto ng Mama Diving ko. Kaya maarte kame pagdating sa mga pagkain kase mataas ang standard namin. Ahihihihihi. Madalas kaming mang-okray ng mga kapitbahay namin na nag-papasabaw ng mga luto nila. Nyahahahahhaa. Inggrata namin no? Ang gagawin ng mama ko, lulutuin nya rin yong kapareho ng binigay sa amin para may konting subtlety. Kaya madalas, maraming nagpapaturo sa kanyang magluto! Pero ako, hindi ako dati mahilig magluto kase tamad ako eh. Pero nung napunta ako sa Dubai, natuto talaga ako. Malamang, dahil alam ko ang tamang lasa at timpla ng isang lutuin, kaya ayun! Kuha ko naman in fairness. At take note, hindi ako nagbe-betsin!

4. Four places you’d rather be?

China - la lang, nood lang ng Olympics...ahihihihihi. Charot! Miss ko lang talaga si Naruto.

Puerto Gallera - sabi ng mga fwenship ko sa Pinas, magugustuhan ko daw dun tapos hahagikgik sila pag tinanong ko kung baket. Ano yun? Pa-suspense? Leche!

Japan - gusto ko lang ma-experience...

Pilipins - di ko yata kaya ang mawalay kay Inang Bayan habangbuhay...hayyyyy....

5. Four TV shows I could watch over and over.

Desperate Housewives
Maging Sino Ka Man Books 1 & 2
Ally Mcbeal
Friends

6. Four people I think (and hope) will respond.

Hmmm...mahirap tong part na itu! Pero sabi kase, don't break the trend daw eh...so ok!

si aufelle

si bittersweetfemme

si Enday

si Veniz

Keep the ball rolling!!!!!

Marvin's Room Turns 1

2008-08-15T05:05:00.000-07:00

1 year na ang blog ko todaY...yihee!!!!!! Oh yes! ang blog na pinagtyatyagaan nyong basahin dahil sa kakaibang effect nitu sa buhay nyo ay isang taon na! ahihihihihi.

Happy Birthday!

Ambilis ng panahon. Prang kelan lang eh nakikibasa lang ang lola nyo ng blog ng ibang pipol. Andaming taruzh na blog na parati kong binibisita at binabasa kahit during office hours. ahihihihi. AT nakikisawsaw talaga ako sa mga forum-forum eklavu nila na yan...Super leave akech ng mga comment para lang iparating sa blogger ang mga hinaing at simpatiya ko. ahehehehe.

Eh cimpre pa, likas ang pagiging inggitera ng lola nyo kaya nagmaganda na rin talaga akech na makapag-exist sa blogosphere. Kaya, may I create a blog nman agad akech noh! Mahirap na. Baka mamaya akech na lang ang waing blog sa planet earth dava? Wit ko kayang like na lumevel kay Anne Hathaway nung nagdialogue cia sa "Princess Diaries" na "...all i ever wanna do in this life is to become invisible". Echozera! Di siguro! Potahng anne yan! Ang dyosa dyosa tapos may ganyang exena...Ayoko nga noh! Para saan pa ang cheek stain ko kung magiging invisible akech. Wit na noh! Eh cguro kung si Ate Chokoleit ang nag-emote ng ganyan eh bka sinuportahan ko pa cia with matching wagayway ng banner while shouting "go gurl!" daverz? ahihihihihi...kakalurki!

Anyway, wai talaga akengkay maextract na pakulo sa 1st anniv ng blog ko. Wish ko sanang mamigay ng limpak limpak na salapi sa pers payb lucky caller na babati ng "Hapi Anibersari to ur blogchina achuchualavu" sa chat box ko kaya lang naisip ko, tight nga pala ang budget ko for the next 2 months...kaya bawal ang pork, bawal ang chicken...ahehehhehehe...ching lang! Hindi pa naman itu pang-memory gap factor! Sadya lang may project-projekan ang mahadera nyong lola kaya diverted ang lahat ng funds ko doon. Hayaan nyo munang ramdamin ko ang pagiging ma-giraffee ko...maralita pero ciempre, dyosang ma-giraffe pa rin! ahihihihihi...dyosa talaga...mwahahahhaa...

Naisip ko rin ang magpost ng Adik List. Feel ko kaseng gawin sana yung edition na ipa-powerpoint ko yung top five happenings sa life ko for the past blog year. Ichichika portion ko sana duon yung mga events na hindi ko nabigyan ng separate post or yung mga pangyayari na nabanggit ko lang sa iba ko pang post pero hindi ko masyadong nai-elaborate. Kaya lang, iniisip ko na hindi kaya maxadong pakontro maxado? Eh baka sa mga isiwalat ko doon eh mapatawag pa ako sa senado for a special hearing? Ahihihihihihi...

Hmmmm, pero teka, wait lang! Parang feelingash kong ituloy...Nyahahahahahah! Why not chocnut?!? Sige na nga, ituloy ko na! Shuqs!!!! Itutuloy ko na talaga...Nyahahahahha! Hindi ko to kinakaya! Well, basta, malinis naman ang konsensiya ko ah. Ahihihihihi...ang defensive ng baklah!

Pero, dahil habahabaan na ang post ko na to, eh separate post na lang yung adik list ko. Well, basta, bato bato sa langit, ang tamaan, Bobita Bitchesa! Di kase marunong umiwas! ahihihihi...

Anyway, Hapi Anniversary ulet sa blog ko! At salamat sa walang sawang sumusubaybay dito! Pramis, ang blog na itu ang babago ng buhay nyo! Wait nyo lang ang mga patotoong kwento mula sa iba pang na-touch ng kakaibang swirti nitu! ahihihihihi...

Blow the candle! ahihihihi...notty!!!!!

Adik List - Current Fixation Edition

2008-08-08T14:22:00.000-07:00

Today, sisimulan ko ang isang pakulong ka-chorvahan na kapupulutan ng aral ng mga bumibisita sa blog ko...ahihihihihi...echoz lang!

Ito ay ang Adik List - ang listahan ng kung anek anek lang na naisip ko, tinipon at kinalap upang makatulong sa pagbaba ng presyo ng bigas at langis, sa paghahanap ng world pis at sa paghahanap ng lunas sa AIDS at cancer. O di ba? Napaka-noble ng hangarin ko. Hindi makasarili...ahihihihi...

Sisikapin ko ( choz! parang Panatang Makabayan itu! ) na limitahan sa lima (5) ang mga ililista ko sa bawat post para naman hindi ito magmukhang wikipedia na lahat ng info pasok.

At, sa unang edisyon, ililista ko ang mga kasalukuyan kong kina-aadikan sa buhay.

1. Wasabi Peas

una ko 'tong natikman noong nag-spot check ako sa isa sa mga bars ng Hyatt. Medyo natagalan kase 'yung barman sa paghanap ng isang item kaya habang naghihintay, napagdiskinitahan ko 'yung mixed nuts na naka-display sa harap ko. Habang sarap na sarap ako sa paglapokstra nun, parang biglang may gumuhit na matinding kakaibang sensasyon sa ilong ko papunta sa utak! Pakshet! Huli na nang malinawan ko ang lahat. Panlilinlang ito! Ang green peas na kinain ko ay ------------ Lasang wasabe! Anak nang.....!

Malakas ang resistensya ko sa maaanghang na pagkain. Pero nang una kong matikman ang wasabe sa isang Japanese restaurant, challenge talaga para sa akin. Ibang klase ang anghang nito dahil mararamdaman mo ang burning sensation sa ilong mo, hindi sa bibig! Magmula noon eh naging paborito ko na 'to kapag Japanese food na ang pinaguusapan, kasama ng sushi at shoga.

Kaya hindi kataka-takang instant hit sa akin ang wasabi peas.

The snack with a kick! Nakaka-adik!

2. A Very Special Love

Aliw na aliw ako sa trailer ng movie na 'to. Napaka-natural kase ng akting ni Sarah Geronimo. Dito sa Dubai, August ito ipalalabas. Pero sa Pinas noong July 30.

Partikular kong aabangan yung "sun dance " ni Sarah at yung eksena kung saan ipinapasara ni John Lloyd yung pinto kay Sarah na nag-akalang may hindi magandang gagawin sa kanya si JLC. Kaya sabi ng gerlat "Sir, hwag po!" sabay takip ng towel sa face at project ng nakakaawang mukha. Nairita naman si JLC kaya sabi nya, "Lock the door when you leave". Okray!!!!! Ahihihihihi....Feelingash kase si Sarah! Napapahiya namang litanya ni Sarah ang, "ahehehehe...kala ko Sir kung ano na"...ahihihihii

Tuwing mapapanood ko yung part ng trailer na yon, kinikilig talaga ako. Sabi ni Jong adik na adik daw ako sa part na yon. Ahahahaa.

Manonood talaga ako nito! Kumuha na nga ako ng ilang araw na bakasyon sa August para lang sa movie na yan eh! ahehehehehe...adiiiiiikkkkkk!

3. Wicked, Wicked, Wicked!

Well, ang dapat na basa jan eh - Wik-eid, wik-eid, wik-eid. Uhuh! Dapat may pagka British Aristocratic accent cheverlou yan! Ito ngayon ang addictive kong expression.

Nakuha ko 'to sa movie'ng The Others sa eksena kung saan in-attack ni Nicole Kidman ang anak nyang girl dahil nakita nya dito ang anyo ng isang matandang babae na mukhang mangkukulam...at nang mapagtanto nya na anak pala nya yung ina-attack nya, nag-inar-ar herrera yung bata sabay hiyaw ng 8 octaves na, "get away from me! get away from me! wicked! wicked! wicked!" - ang taruzh ng bata kase may accent! ahahahahaha...

Hhhmmmm...parang may gusto akong pagsabihan ng linyang yan...ahihihihihihi...wag na lang - waste of time.

4. The Body Shop Lip & Cheek Stain

Minsang tumambay ako sa flat ni Mitz sa accommodation ng Hyatt, kinalkal ko ang kanyang cosmetics at na-sight ko ang isang parang pentel pen na kulay pink. Shocks! YSL Lip Marker Limited Edition! Sinubukan ko itong i-apply sa aking luscious lips at namangha ako sa effect na idinulot nito! Parang natural lang ang pagiging kissable lips ko! Talagang natural redness! Kaya dali dali kong pinukaw ang kanyang atensyon at nagpaka-feeling dukha talaga ako sabay dialogue ng, "This is mine!". ahihihihii...Inangkin? Nasaan ang karukhaan dun?Ahihihihihihi...Sadly, ayaw nyang ibigay sa akin kasi nga, LIMITED EDITION! Ampf!

Pero nag-try pa rin akong maghanap nito sa aking suking tindahan pero talagang limited edition lang nga talaga ito. Depression na talaga ako that time kasi gustong gusto ko sya eh. Nung panahon na yon, kahit yata buong buwan kong sweldo eh ibibili ko magkaroon lang ako ng ganun!

Then comes the rainbow after the rain. Ugali kasi namin ni Jong na kapag nagpupunta kami sa mall eh sinusugod namin ang The Bodyshop para sa libreng lotion at make up! Ahahahahahaha...Ka-cheapan talaga! Marami kasi silang TRY ME doon. Eh kami naman, masunurin, kaya sige, eh di TRY YOU! Ahahahahahaha...

Habang naglalagay ng concealer si Jong, binutingting ko ang lip balm nila, yung Born Lippy. Nice sya kaya lang hindi ko kasi gusto yung may shining shimmering splendid effect sa lips kaya lumipat ako sa next shelf. At doon ko na nga nakita ang Lip & Cheek Stain nila! Aba, aba, aba! Mukhang promising itu ah, sabi ko sa sarili ko, at sa ibang tao na rin kasi napalakas pala! Ampf! At nag-try naman syempre ang mahadera nyong lola...

Naka-ka-low-kah! Hindi sya shining shimmering splendid! Para lang natural! Hindi ko talaga kinaya yung moment na yon! Dali dali ko na syang binili na para akong mauubusan kahit na plentious pa naman ang stock! Ahahahhaha! Mahirap na noh! Baka limited edition lang din pala yon! Ahihihihihihi...

Sa lips ko lang itu ginagamit kase naturally pinkish na ang cheeks ko...ahihihihhi...I swear, sobrang natural tignan - nakaka-adik! Especially sa mga guys na gustong magpaka-red lips na hindi nagmumukhang girly because of the shine, this is a must sa inyong kikay kit! Ahihihihihi...Just don't apply generously kasi magiging sobrang red. Para kayong kumain ng blood! Dapat medyo naglalaban lang yung pinkish tsaka reddish tone para effect na effect. AT, one application will last the whole day ------ kung hindi ka kakain! ahihihihihi...otherwise, retouch lang.

5. Lion Ramses Friedl

Ang current cruzh ko...kyembot! ang kiri kiri ko talaga! ahihihihih

Gustong gusto ko yung ganitong moment ng buhay ko. Yung looking forward akong pumasok at inspired magpaganda...Na-miss ko tong ganitong feeling buhat ng mawala si Naruto. Mas may added feature nga lang this time kase hindi kame friends ni Lion. Hindi rin kami acquaintance dahil we've never been introduced. Hindi rin kame madalas magkita dahil iba iba ang shift nya. Isa kasi syang Chef sa isang 24-hour international restaurant sa Hyatt - ang The Kitchen.

Matagal ko na syang nakikita. First time ko syang makita nung puntahan nya ang isang kasama kong Pinoy during a meeting. Kinuha lang nya yung susi at umalis na sya. Muntik na nga akong malaglag sa kinauupuan ko nung nakita ko sya, muntik pang mabali leeg ko sa pagsunod ng tingin sa kanya paalis! Shoots! Chubby at mukhang barumbado kung tumingin - yung akala mo manghahamon ng away palagi.

Nung nakita ko sya ulet, nakatingin lang ako sa kanya. He looked at me, too pero hindi kami nagbatian. Wala lang. Parang wala lang kaming nakita. Ako kase, na-mesmerize. Nde ko ini-expect na makita ko sya. Sya naman, cool lang, parang walang pakialam sa mundo - eh gustong gusto ko yung ganon!

Nung next na nagkita kami, galing sya ng smoking room. Binati ko sya. Tumango lang sya na parang bad boy! Sa sobrang conscious ko, hindi ko na matandaan kung nagsalita pa ba sya o tumango lang. Napansin ko na parang may scratch sa cheeks nya na namumula...Nakadagdag sa bad boy image nya...hmmmmm....

Sa ngayon, nag-fee-feeling detective ako. Inaalam ko lahat ng intel na pwede kong malaman tungkol sa kanya. So far, ang na-gather ko pa lang eh isa syang German, girlfriend nya yung isang waitress na hindi ko alam ang lahi pero ayon sa informer ko, chaka daw! ahaahahaha...confidence booster amputsa!

Basta, inaayos na ng mga friends ko na mag-meet kami. May isang ino-organize na party at doon isisingit ang aming eksena. Shocks! Sir, huwag po.... ahihihihihihi...

Le'Mitz!

2008-07-30T12:10:00.000-07:00

* nasa larawan si Mitz, ako (Marvin) at si Milky*

Of Goodbyes and Betrayals

My friend Mitz and I were having a conversation this morning...ok, actually, it's more of a chit chat 'cause we're counting the Mont Blanc inventory that time.

Napag-usapan kase namin 'yung status nya sa hotel...she's leaving by the end of August after 5 years of working with Hyatt.

Although palagi naman nyang nababanggit sa aming mga kaibigan nya na she's leaving, marami pa rin sa hotel ang nagulat ng sabihin nya finally that her resignation paper is already accepted. Kung noon eh inookray ko sya na palagi na lang syang may press release na aalis sya pero hindi naman matutuloy, this time, to be honest, I felt the loss immediately. Isa sya sa mga kaibigan ko na talagang nakakabasa ng ikinikilos at ng ugali ko kahit na hindi pa ko nagsasalita. Psycho rin kase sya.

I realized na ang feeling of goodbye pala ay may pagkakapareho sa feeling of betrayal. Kase, may times na pareho silang unpredictable at parehong nangangailangan ng acceptance.

Unpredictable dahil minsan malalaman mo na lang na "this is it!" na pala kahit na alam mong posibleng dumating talaga 'yon...

Acceptance dahil mas madaling maka-cope up ang damdamin natin kapag tinanggap natin na once in a while, it happens to anyone... defense mechanism.

**********************************************************************************

Come Out, Come Out...Wherever You Are

Speaking of psycho, naalala ko yung first time that we met. Bago pa lang ako noon sa Hyatt ( sa Dubai ) and my supervisor was showing me around to meet people from different departments. Mitz was working in the Business Centre then. Akala ko, sya yung Executive Secretary noon kase ang sosyal nyang tignan. Very well dressed and made up. Pero ramdam ko na may pagka-luka luka sya. We were very formal then and I was not that "loud" with my gender when we were introduced. Pero alam ko, ramdam nya ang pagkababae ko...ahihihihihi...

Minsan, naabutan ko syang lumalafang sa cafeteria. Maraming mga Filipino noon ang parang palihim na tumitingin sa akin. Siguro, meron silang mga tanong tungkol sa akin na maaaring hindi nila maitanong ng diretso. O, siguro, psycho lang talaga ako. Hindi kasi ako makiri that time. Malamang, dahil hindi naman ako bruskong umasta, at may pagkamalamya talaga ako, gusto marahil nilang ma-confirm sa akin kung bading ba ako o hindi. Pero wala namang nagkakalakas loob. Basta nararamdaman ko lang na parang ganun. May pagka-psycho nga ako, di ba?

Hindi ko alam kung naghihintay lang sya ng pagkakataon. Pero nang makita nya ako na naghahanap ng mauupuan, bigla ba namang pasigaw nya akong tinawag na, "Bakla! Dito ka umupo sa tabi ko!"

Natatawa na lang akong lumapit sa kanya at halos sabay kaming nagtawanan habang nakatingin sa amin ang napakaraming tao na nakaintindi ng sinabi nya. Nasagot na rin sa wakas ang mga tanong na naglalaro sa isipan nila. Pagkatapos noon, marami ang nagsabi at nagbiro na," Sabi ko na nga ba girl ka eh!". Nakakatawa pero sinuklian ko na lang sila ng isang matamis na ngiti. Wala naman akong itinatago eh.

**********************************************************************************
A Wolf in A Sheep's Clothing

Kaninang nag-uusap kami, tinanong nya ako kung ano na ang update sa akin. Kagagaling lang kase nya ng bakasyon at tamad naman talaga syang magbasa ng blog ko kaya nagpakwento sya sa akin.

Sinabi ko ang mga kaganapan sa buhay ko at talagang nagulat sya sa mga rebelasyon ko! ahihihihihi...Noong una, natatawa pa sya at kung ano ano ang pumasok na subject sa usapan namin. Kung saan saan napunta ang usapan - pati Caladryl, relong Concorde, Bicol, Visayas at birthday gift nadamay! ahihihhihihi...

Nasa kalagitnaan kami ng pag-uusap nang nag-init talaga ang ulo nya at sinabi nyang, "...sana, tinanong mo sya kung alam ba nya ang ibig sabihin ng kaibigan!" Kinalma ko sya at sinabi kong huwag syang mag-alala dahil tapos na ang isyu. Hindi ko na rin balak pang buhayin. At lalong wala akong ka-balak-balak na makipag-usap. Actually, sinabi ko sa kanya na nag-try na makipag-usap sa akin...pero hanggang ngayon, hindi nya alam kung bakit kami nagkakaganito. Natawa sya sabay iling - senyales na may sasabihin syang sarkastiko.

"T'***ina! Maang-maangan?...mahirap kausapin at paliwanagan ang mga taong ganyan...". Hindi nga ako nagkamali - at pareho pa kami ng naisip! At nang sinabi nya na, "...ganyan talaga. Hindi mo kontrolado ang lahat.", alam ko na patungkol na rin ito sa pangyayari sa buhay nya ngayon.

**********************************************************************************

Beating A Dead Horse

Maraming sapantaha sa kanyang pag-alis. Nasabay pa sa pag-alis ng pinakapinuno namin. Maraming tao ang iniuugnay ang pag-alis nilang dalawa. Kunsabagay, hindi ko rin naman sila masisisi dahil marami naman ang hindi nakakaunawa sa kaibigan ko. Madalas kasing iba ang tingin ng tao sa kanya eh. At katulad ko, wala naman syang pakialam. Madalas, pinaguusapan namin ang tsismis tungkol sa kanya at ginagawan namin ng kakaibang twist ang kwento at sabay naming pagtatawanan. Isa yan sa maraming bagay na natutunan ko sa kanya.

"Marvin, ang strong ko, noh?". Tinignan ko sya sabay tango. Nakikita ko na kase na nangingilid ang luha nya eh. At sinabi nyang wala naman kasi syang kinatatakutan pang mawala sa kanya. Maliban na lang sa isa.

**********************************************************************************

One For The Road

At ngayon ngang paalis na sya, inihahanda ko na rin ang sarili ko. Mami-miss ko talaga tong psycho'ng to eh! Andami kong natutunan sa kanya - ang pagpili ng damit, sapatos, style ng buhok, lalaki, - hayyyy, in short, ni-redefine nya ang mga taste ko sa iba't ibang bagay...at pati ang approach ko sa buhay, inayos nya. Madalas, salungat kami ng paniniwala pero pareho naming nilulunok ang isa't isa...dahil alam namin kung gaano namin nababalanse ang bawat isa.

Loyal at brutally honest kami to each other. Madalas din, kaming dalawa ang nagbobolahan para tumaas ang confidence level! ahihihihih

Mami-miss ko yung linya nya na, "pang-Accounts ka lang kase!" kapag nagkakamali ako...

Mami-miss ko yung mga kwento ng mga "kalbaryo" daw nya na dahilan ng pagiging aktres nya kung minsan...mga chapter sa buhay nya na inihahambing ko sa walang katapusang teleserye habang iniirapan ko sya at tinitignan ng masama...

Mami-miss ko yung pagpapa-download nya ng mga mp3 na hindi nya alam ang title...kailangan, I can name that tune in one note! ahihihihihi

Mami-miss ko yung mga usapan namin ( patago man o hindi, makabuluhan man o walang kwenta ), panlalait sa mga kung sinong mapag-tripan namin, pang-aaway sa mga taong sumusubok sa kabaitan namin at panlalandi ng mga hombreng damang dama ang kagwapuhan...

Mami-miss ko ang pangangarap ng gising kapag wala kaming magawa, pagsampal sa sarili kapag seryoso na ang tema namin...at ang pagka-involved ko sa pamilya nila na kung minsan, sinusukuan ko talaga...ahihihihihii...

At, marami pa akong mami-miss - mga bagay, lugar, panahon, gunita at pangyayari na nagpatibay ng aming pagkakaibigan.

My dear friend, til we meet again...

Maraming tao sa buhay ko ang palagi kong hahanapin kapag malayo na sila...

Maraming tao sa buhay ko ang panghihinayangan ko kapag nawala sa akin...

Maraming tao sa buhay ko na ikabibigat ko ng loob kapag nagpaalam na...

Maraming tao sa buhay ko na palagi kong maaalala kapag napagusapan na ang totoong kaibigan.

At, maraming tao sa buhay ko ang gugustuhin kong maging parte ng buhay ko kahit kailan...

...kaibigan, SALAMAT dahil isa ka sa mga taong 'yon...

Stay lucky, Mitz!

Silent Mode

2008-07-24T13:50:00.000-07:00

sumimple lang ako para ipaalam na medyo mananahimik muna ako sa mundo ng blogging...ito ay sa kadahilanang magiging abala na naman ako gawa ng paghahanda sa pagsasara ng libro ngayong Hulyo...marami na naman akong susuriing tala at ulat na ikadudugo ko ng husto. nangangailangan itu ng matinding atensyon at konsentrasyon...

...kaya, sa inyong lahat na nagbibigay ng oras upang mag-iwan ng komento, maraming salamat! at sana ay huwag kayong magsawa sa pagdalaw sa blog ko. pangako, sa lalong madaling panahon ay babalik ako upang suklian ang kagandahang loob nyo sa paraang alam ko...

hangad ko na ang bawat pagbisita nyo sa blog ko ay maghatid sa inyo ng swerteng hindi nyo inaasahan...

salamat!

I Got Mail

2008-07-21T09:09:00.000-07:00

today, i got an e-mail from Hyatt Shanghai in China ( tsaina mo, tsaina ko, tsaina ninyong lahat - CHINA! ahihihihi...kalevel itu ng malay mo, malay ko - Malaysia! na favorite na i-spiel sa mga pa-beaucon ng mga veyklah...ahihiihihhi)...

ciempre, ang e-mail ay handwritten ni Hideki ( a.k.a., Naruto ) - ang lulurki sa lovelyf ng lola nyo minus the love...ahihihihi...Black Eyed Peas, pasok! ( Wer is da lab, da lab?...wer is da lab, da lab, da lab?...ahihihiihi)...

wala namang espesyal sa sulat nya...nang-aasar lang ( as always ) courtesy of jokes from the past...the past? meron ha? ahihihihi...

bisi-bisihan daw ang lolo nyong Hapon sa career nya don...ampupuuuuu! echosero! dinama namang masyado ang worx nya! naalala ko tuloy ang goal nya sa buhay na pwede na ring i-level bilang isang ambisyon (in short, ambisyoso cia...)...ang maging isang GM ng isa sa ligwak na Hyatt properties sa buong earth within payb, as in PAYB years! yes mga ning! ganun ka-powerful ang mindset nya na ikinabaliw baliw ko talaga! eh last year nya lang sinabi yun noh! at 28 pa lang cia non! taas ng pangarap ng loko! hmmm, in fairness, one part of me ( shucks! andami ko nga palang parts...ahehehehe) eh naniwala sa mga pinagsasabi nya...that part of me believes na carry nyang ma-reach ang quota nya na yun!

siguro nararamdaman din nya na i believe in him...kaya totful totfulan sya sa lola nyo...in fairness naman sa otoko na itu, eh adik kung makapag-overseas calls...kahit na wala namang ka-kwenta kwenta ang sasabihin eh basta makikipag-chikahan portion talaga sya sa akin kahit na burning na sa katagalan ang tenga ko...

hmmm, ngayon ko lang na-realize na kaya siguro madalas nya akong kwentuhan ng mga tae tae nyang ideya sa buhay eh kase willing akong makinig at sumang-ayon sa kanya...

shet!

i therefore conclude na...

uhmmm...

na....( isip )

well,...

na... ( isip pa rin )

na...

wala akong kasalanan! BIKTIMA AKO! ahehehehe...

pwede kayang sexual harassment yun? eh kase, taking advantage eh...ahihihihihi

anyway, mapagmalaki sya pagdating sa trabaho kaya may pagka-demanding ang otokiz....

quick background lang ng loko...ciempre, meron daw ciang karapatang magtaray dahil: (1) Hapon cia - di ko na kailangan i-explain pa yan..., (2) nag-aral cia ng hospitality course sa Europe ( specifically, Switzerland ) kaya added pogi points yun! kaya nga naging corporate trainee rin cia ng shala-shalahang hotel namin eh..., (3) well-traveled ang mokong kaya may pagka-sociable animal! fave place daw nya ang Aprika tsaka Tsek Republic ( pero he's never been to Philippines...punta lang daw cia pag kasama akech...ahihihihi...trulili yan! ispluk talaga nya yan sa lola nyo...pakipot lang talaga ako...you know...ahihihihi ) at dahil sa paglilibot sa mundo eh andami nya nang na-establish na connection (both legal ang illicit...hmph! imbei...), (4) yaman yamanan! mas mayaman pa sa aken (of course naman! )...yung yaman na tipong pwedeng magbitiw ng dialogue na, "Magkano ka?"...ahahahahaha! ang taruzh!; and (5) liglig, siksik at naguumapaw cia sa relevant experience sa hospitality industry kaya kung magpaka-high and mighty eh ganun ganun na lang...

isnabero tong craulong to eh...kahit nga yung mga kaibigan ko sa hotel na si Jong at Mitz eh dine-deadmalaysia nya kahit pa masalubong at mabunggo na nya...sa akin lang cia talaga magiliw...at, layas ang lokong toh! bigla na lang tatawag at may i ask kung may ginagawa ba ako at susunduin na daw nya me kaagad para lang puntahan ang kung anong place na narinig nya sa kung saan...o daverz? instant lakwatsa ang offering! ahihihihi...eh lazy bone ang lola nyo kaya madalas, nde ako sumasama...baka saan pa nya ako dalhin noh!...eh sa panahon pa naman ngayon, mahirap na...ahihihihihi...pa-virgin! LOL

meron pa ngang once na almost midnight na eh nasa opis pa ako dahil meron akong tinatapos na audit report...bigla ba namang nag-ring ang nyelfon ng bakla na ikinagulantang ng eyelashes ko!... paano ba naman kase, antahi-tahimik sa opis tapos biglang may "The Ring!"...kakalowkah!...orkot nga akiz na i-answer kc bka bigla na lang may kashobi na akengkay na bagets na puyat na naka-white, mahaba ang hair na hindi sinusuklay AT generous sa paglalagay ng pundasyon at eyeliner...taruzh!ahehehehehe...Sadako ba namesung nun? ibang level ang fashion sense ng bagets na yun! lumelevel kay jolina - may pagka-eccentric cheverlou! ahihihihi...anyway, check ko naman ang caller at nasight ko na si Naruto lang pala ( in fairness, Japanese din...nyahahahaha)...tumatawag at hinahanap ako...sabi ko calm down at wai syang mag-alala kasi nde naman nya ako kargo de konsensya at lalong hindi ako nawawala kaya hindi na kailangan pang i-blotter nya akech...ahihiihihi...akala ko, makakalma ko na sya pero sabi nya, wag daw akong aalis sa opis at pupuntahan daw nya akech! amputsa! adiiiikkkkkk!!!! ahahahahhaha...

seriously, nung time na yun, meron ciang isang malaking dilemma sa buhay nya...at katulad ng nakagawian na nya, pag meron syang isang malaking desisyon na gagawin eh, ikinukunsulta nya muna sa akin at hihingin nya ang opinyon ko...ganun kase nyang i-value yung mga sinasabi ko eh...at nung time nga na 'yun, nag-powerpoint presentation sya sa akin ng mga critical choices nya at talagang ipina-analyze sa akin ang mga options na para bang kauumpisa pa lang ng araw at freshness pa ang utak ko...eh hatinggabi na kaya nun! susmaryosep! nakaka-nosebleed itu! dinaig ko pa ang kung anumang call centre jan! kumustahin naman ang 24 hour shift!!!!!

at nang matapos nga ang presentation, ipinaliwanag ko sa kanya yung pros and cons ng bawat option nya...kaya ang result? nasa China sya ngayon! ahuhuhuuhuhu...leche!

ako kase nagsabi sa kanya nun...kase nga kahit na ma-mi-miss ko sya ng husto kapag lumayo sya, eh yun naman yung makakabuti sa kanya at sa career nya (well, in fairness, minsan parang nagsisisi ako sa pangingialam at pagpapayo ko sa kanya...bakit kase sya naniniwala sa akin noh! ahihihihi...charot)...

concerned lang naman ako sa pangarap nyang maging GM eh...gusto ko lang naman maabot ang mga dreams and ambisyons nya...kahit na ibig sabihin nun eh hindi ko na sya makikita ebridey...kahit na ako na lang ang magsakripisyo at mahirapan para sa kanya...

dahil ang totoo, concerned talaga ako dahil...hayyyyy (malalim na deep breath...) dahil yan ay ang first step sa pangarap kong maging maybahay ng isang...........................................................................GM!...ahihihihhihihihihi... echos! ok ok! cge na nga, kahit mistress na lang...ahahahahhaha...

Of Losing Some

2008-07-20T09:41:00.000-07:00

maglalagay sana ako ng pic sa post ko na ito kaya lang kinontra ni jong...sana daw photo album na lang ang ginawa ko at hindi blog...echosera! boooooo!!!!

well, hindi sana ito ang ipo-post ko today pero dahil sa kabobahan ko eh nawala yung draft na ginawa ko for my next post...nasipa ko lang naman yung power connector ng computer ko dito sa office kaya ayun, hindi na na-save yung gawa ko...eh sa e-mail ko pa naman nai-balangkas yung gawa ko...na-check ko na sa IT kung meron bang chance na ma-recover ito...negative daw...shoots!!!!!!

hmmm, normally, kung ibang bagay ang nawala sa akin, de-deadma-hin ko lang...ganun kase ako eh...kesa naman sumama ang loob ko at manghinayang, iisipin ko na lang na makaka-getch naman ulet ako nun some other time...ibe-brainwash ko ang sarili ko na wala naman akong ganun dati at nabuhay rin naman ako ng matiwasay kaya hahayaan ko na lang yung kung anuman yung bagay na nawala na yun...

pero kase iba yung pinaghirapan mong pag-isipan at pinagbuhusan ng creative juices mo eh...kase, sa 'yo galing yun...di ko alam pero di ko magawang i-program ang sarili ko na wag panghinayangan yung naisulat ko na kase feeling ko, there's a part of my being na nawala, na-loss...kaya nga kahit sinabi na ng IT dept namin na wala ngang chance na ma-retrieve ang draft ko, eh nagbakasakali pa rin ako na baka may paraan na hindi lang nila alam...fighting spirit talga ang tema ng life ko sa pagkakataong iyon...ahehehehehe....

sa kahahanap ko, eh iba ang natagpuan ko...yung mga pictures ko sa dati kong memory card na na-corrupt na lang bigla! shoots! di ko alam na bigla ko na lang itong makikita kase ang gaganda pa naman ng shots ko doon! ahihihihihi...syempre, napaka-importante rin ng memories na kasama ng mga pictures na yan...grabe! happiness talga ang lola nyo kase akala ko, nawala na nang tuluyan ang mga pictures ko na itu! eh hindi ko pa nga cla na-popost sa profile ko sa friendster noh! ahiihihihi...sweet no?

so, ang moral of the story: you lose some, you win some...ganon daw talaga ang life...oh, well...

stay positive!

Update Lang

2008-07-18T05:05:00.000-07:00

hindi ako nakapasok kahapon dahil masama talaga ang pakiramdam ko. sino ba naman ang hindi susuko ang katawan sa init sa dubai ngayon? sa umaga, pag papasok na kami ni jong, maglalakad kami ng 5-7 minuto para marating namin ang pinagtatrabahuhan namin. at habang basa pa kami sa pawis, sasalubungin naman kami ng napakalamig na air-con sa hotel pagdating namin. sa gabi naman, gayon din. maglalakad kami pabalik sa bahay at bubungad sa amin ang pagkalamig-lamig na hangin na galing pa rin syempre sa air-con. hay naku! hindi ko naman makuhang magreklamo dahil: (1) ginusto ko namang magtrabaho dito kaya dapat tanggapin ko ang klima dito; (2) kung tutuusin, napakaswerte ko na kung ikukumpara sa iba na mas matagal ang pamamalagi sa init ng araw katulad ng mga construction worker na feeling ko eh hindi na iniinda ang epekto ng skin cancer; at (3) gumaganda ang skin ko kapag naaarawan ako - kahit 5 minutes lang. ahihihihi, totoo yung ikatlo kong razon ha!

ang totoo, wala rin naman akong masyadong gagawin sa opisina kaya ayos lang din na lumiban ako. yung daily food cost lang naman ang report na obligado kong i-send dahil importante yun sa executive chef namin ( na huling araw na ngayong Huwebes...lilipat na kasi sya sa Park Hyatt Madrid eh ). pero ipinagawa ko na lang sa kasama ko na na-train ko na sa paggawa nito para sa mga pagkakataong wala ako.

mahigit walong buwan na rin akong cost auditor. at ang dati kong kina-aayawan na posisyon eh minahal ko na rin. akala ko noong una hindi ako tatagal dito dahil katulad nga nung nasabi ko sa mga nauna kong posts eh, dito talaga ako mahina. at dahil pinili kong i-convert ang weakness ko sa strength, eto ako ngayon - peteks! ahahahahhaha...kasi, dahil kabisado ko na ang trabaho, nagagawa ko nang i-budget ang time ko sa maghapon at ang schedule ko sa buong buwan. ang siste nga rito eh tuwing huling linggo lang ng buwan talaga ako abala dahil sa spot checking ng inventory. at ciempre, tuwing monthend rin dahil sa pagsasara ng libro na karaniwang natatapos ng ika-2 ng susunod na buwan. maliban dun, wala na akong masyadong gawain sa maghapon! yung daily task ko nga eh pang-2 hours lang...hmmm, hindi kaya unfair ito sa kumpanya?

bukod sa napakaluwag na schedule, marami pang ibang perks ang trabaho ko...

isa na dito ang wine tasting. hehehehehe...hindi ako lasenggo at hindi rin ako palainom pero feeling sosyal ako dahil marami akong nalalaman tungkol sa mga alak alak na yan! chardonnay, cabernet, sauvignon blanc, pinot noir, cristal champagne...at kung anek anek pang ka-chorvahan!
legal din ang pangungulimbat ko ng mga pagkain sa food store - pero syempre, hindi ito madalas dahil ayoko namang labagin ang mga policy na ako rin ang nagtatakda...ahehehe...
may takot sa akin ang manager ng mga restaurant...dahil kailangan nila ng tulong ko pagdating sa mga cost na na-charge sa outlet nila...kaya nga kapag nag-papa-reserve ako for dinner or lunch sa outlet nila eh, walang busy busy...basta ako, nanginginig pa! ahehehehe...pero hindi ko rin yan sinasamantala kasi baka mag-back fire sa ken noh!
siyempre, feeling celebrity kasi kilala ka ng halos lahat ng tao...feeling brainy kasi hinihingi nila ang opinyon ko sa napakaraming bagay...
at higit sa lahat, dahil senior position sa accounting, eh biggie-ah ang andalucia mae pagdating ng sweldo...isa to sa talagang ipinagpapasalamat ko ng husto dahil hindi naman naging madali ang tinahak kong daan patungo rito sa kinalalagyan ko...anlakas kasi ng nanay ko sa taas eh...maya't maya dasal ng dasal...ahehehehe...salamat poh!

26 na ako...sa birthday ko, 27 na ako...hmmm...kelangan ko na nga talagang mag-ipon at mag-seryoso sa buhay...

interruption...

speaking of nanay, nag-miscol ang mama ko from the philippines...anlakas makaramdam! ahehehehehe...tinawagan ko na muna at nangungumusta lang daw...napanaginipan daw kasi nya yung kapatid ko eh...sabi ko sa kanya ok naman si Pangot ( ahehehehe...yan kase ang tawag ko sa kapatid ko eh...pero Jun Jun talaga ang palayaw nya...)...nagkita nga kame kaninang umaga kasi pauwi na cia at papasok pa lang me...night shift kasi ang mokong...doon cia umuuwi sa accomodation ng Hyatt, sa Sahari...naka-live-out kase ako kaya once a week lang kame halos magkita...

anyway, heto ang isa sa mga pictures namin nung celebration ng birthday ni jong sa peppercrab sa grand hyatt noong june 13, 2008 ...mejo matagal na at hindi ko man lang nai-post ito...last week ng mama ko dito nung time na yun at inagahan ang celebration bago cia umalis...hindi nakasama si domeng dito tsaka c garland kase may pasok cla pareho...ang nakasama tuloy ay ang pinsan ko na si ate nety ( antaba nya!ahehehe...kaya sa kanya ako tumabi sa pic para magmukha akong payat...ahihihihihi... )...wala si pangot jan kasi cia ang kumuha ng picture...

Cravin'

2008-07-16T01:54:00.000-07:00

kung iniisip mo na gusto kong kumain ng manggang hilaw na isasawsaw sa bagoong, nagkakamali ka...hindi ko bet yun! mahina ako sa mga maaasim na bagay kase madali akong mangilo...
hindi rin ito post tungkol sa pinaglilihian ko ngayon...dahil wala naman akong matris para magpanggap...ahehehehehe.

Cravin'...yan ang pamagat ng isa sa mga naisulat kong lyrics noong college. Naku! Madami talaga akong naisulat noon! Nang mapunta ako ng Dubai, nakilala ko ang Carpenter's Band sa pangunguna ni Lolo Boyhan...dahil sa hilig ko sa musika, kahit na hindi ito mahilig sa akin, pinakiusapan ko sila na gawan ng arrangement ito...syempre, dahil para sa akin eh maganda ang boses ko ( pasensya na, hindi talaga ako humble...) ako ang nagprisintang kumanta nito sa tonong gusto ko...may pagka-rnb ang arrangement nito pero na-try ko na rin itong pang-acoustic nang kapain ng isa sa mga kaibigan ko sa gitara ang melodiya...in fairness, pang "himig handog love song" itu!...ahehehehe...at kesa puro "bawal na gamot" at "magdalena" ang kantahin, pwede rin ciang i-interpret nung mga mamang tumutugtog sa bangketa habang nanghihingi ng donasyon...tignan ko lang kung hindi pa naman mawindang, ma-insecure at magtaasan ang kilay ng mga taong dumadaan pag ito na ang tinira nila sa repertoire nila! ahihihihhi...attention grabber amputsa! cravin' for your attention and something else ang drama nila pag nagkataon...ahehehehehe...

at sa maniwala ka't sa hindi, kinanta ko talaga ito noong staff party namin sa Hyatt...sa harap ng halos isang libong tao! kunsyerto sa disyerto! ahahahahaha...pumiyok pa nga ako noon eh pero ok lang...ako naman ang nanalo ng "originality award" nang gabing yon...di ko alam kung dahil ako lang ang pumiyok o dahil wala na lang silang maibigay na ibang award sa akin...bet ko pa naman ang "best interpreter" nun! umph! pero, marami ang naka-appreciate nung kumanta ako...maganda daw ang song...ahehehehehe...ang totoo, takot lang silang masabihan ko na wala silang taste pag inokray nila ang kanta ko...ahahahahah.

heniwei, eto na ang ilan sa lyrics ng kantang yan...kung gusto mo itong mapakinggan, wag mo na itong hanapin sa amazon.com o sa google.com o sa iyong suking pinag-da-download-an ng iligal na mp3...dahil hindi ka magtatagumpay...ahehehehehe. ang kopya ng recording ko na yan ay hindi pa rin naibibigay sa akin hanggang ngayon...kaya, kung gusto nyong mapakinggan ito ay magpasimula na ng isang signature campaign at dumulog na sa pinakamalapit na recording studio at ipetisyon na gawin nilang single ko ito...ahihihihihi...jokeness!

Cravin'
Marvin

words and lyrics by: Marvin
arranged by: Lolo Boyhan
additional back up vocals by: The Carpenter's Band

sittin' here at home
in front of tv
waiting for your call
just to make my day complete

i hesitate on writing
another love song
'cause it feels so right
just wasting time
thinking of you

yeah, i might not be certain
about what you did to me
i can only be so sure
that it feels damn so right...

chorus:

maybe i know
what no one else knows
maybe i have
all the money in the world
but baby, hear this
"i don't have what i need!"
i couldn't get enough
'cause i'm cravin' for you...

Eto Ang Sa'Yo

2008-07-14T08:49:00.000-07:00

meron akong blog na palagi kong binabasa ( ciempre bukod sa blog ko noh! )...

ito ay ang blog ni mix na pinamagatan nyang ETO ANG SA 'YO...nakakatuwa ang style ng pagsulat nya at pag-atake sa mga paksang nilalathala nya dito...kung may "feel good movie", eh ang blog nya ay masasabi kong "feel good blog"...ahehehehehe...imbento na naman ako...

kung gusto nyo kong gayahin dahil naniniwala kayo sa mga kalokohan ko, eto ang blog add nya:

http://mixglorioso.wordpress.com

andito sya sa dubai recently at nakikipagsapalaran...marami akong natututunan sa blog nya...nakakatuwa kasi eh...

;-p

Better Days

2008-07-13T08:19:00.000-07:00

turn your face to the sun and the shadows will fall behind you...
- chinorvah ng kung sino lang...ahehehehehe...

i thought about breaking my silence about certain issues pestering me right now...but i thought better.

kapag affected ako, I would usually retort and explain pero what good would it do us all now? dapat ko pa bang itama ang mali nyang argumento? pinili nyang yakapin ang paniniwala nya...na kahit ang bodabil na ginawa nya ay hindi na nya maitanghal ng tama...

kung hindi makuha 'yung in-emphasize ko, ganun talaga. parte 'yun ng individual limitations ng bawat tao. and it is yet another thing na iba ang interpretation at ibahin ang isyu...nakakatawa pero tama na. hahaba lang ang kwento at marami lang masasayang na dapat i-save sa mas importanteng bagay...tulad ng space sa blog ko. ahihihihihi...ay naku! anghirap kong magseryoso!

matagal ko na rin namang pinaniniwalaan na sa magkakaibigan wala naman nang dapat pang paliwanagan. dahil ang taong hindi makakaintindi sa paniniwala mo eh, slow!(ahehehehe...ok! last na yun! seryoso na talaga!)

ang totoo, ang taong hindi nakakaintindi sa 'yo eh yung taong hindi nilagay ang sarili nya sa kalagayan mo.

empathy. ganun lang kasimple. ang empathy eh kapag nilagay ng isang tao ang sarili nya sa katayuan mo. related dito ang sympathy at apathy. pero magkaiba sila...

masakit kung yung taong malapit sa 'yo eh hindi naramdaman ang empathy sa 'yo. pero mas masakit kung mas nasaktan cia para sa iba kaysa para sa 'yo kahit na sa palagay nya pareho lang naman kayo ng sitwasyon. sa ganoon, may sympathy cia sa ibang tao at apathy lang ang kaya nyang maramdaman para sa yo...siguro dahil hindi nman nya talaga naintindihan ang punto mo...o ayaw lang talaga nyang intindihin...

dapat ba syang mag-react? minsan oo, minsan hindi na dapat...ang choice eh laging nakadepende sa pagkatao natin...kung gusto nyang ipakita na meron ciang pinapanigan, hindi rin magiging madali sa kanya na tanggapin ang sasabihin mong, "chenes ka! hindi pala tayo tight..." ahehehehhe ( sori! di ko mapigil ang joke...)

Jong's been credible enough for me to take her advice of just ending all of it without saying anything further about it. straightforward ang kaibigan kong 'to. kung mali ka, sasabihin nya in your face - masaktan ka man o hindi. walang pretensions, walang sugar coating. 100% unadulterated truth kahit sino ka pa. like me, she hates lying. do you know what she did? she pointed out my mistakes and I got hell from her...she does not mince words. kaya kung hindi ka nagsasabi ng totoo, or baluktot ang paniniwala mo, she'll grill you! trust me, ginawa na nya yan sa akin! ahahahaha...

so, I asked her, "...ganun na lang yon? nasaan ang respeto? nasaan ang urbanidad?"( ahehehehe)
she said, "oo! dahil kung gusto mong matapos, tapusin mo na ngayon...wag kang mag-aksaya ng panahon sa walang kwentang bagay!".

shockwave! ganun nya ako sinabihan...ang taray! sarap igisa!

pero nung gabi na 'yon, nung natanggap ko ang isang mensahe, hindi sya nagsalita...pati si Domeng...ilang minuto kaming tahimik lang...ramdam nila ang nararamdaman ko kahit wala silang sinasabi...kahit na walang salitang namamagitan sa aming tatlo...kahit na kung minsan nagkakatampuhan kami, ito 'yung mga tagpo sa buhay namin na iisa ang nararamdaman namin...

...empathy.
...sympathy para sa isa't isa.
...at, apathy para sa iba.

pero, nagpaka-joker na lang muna ako nung gabi na 'yon at sobrang aliw pa rin sila sa akin kasi ayoko namang masira yung lakad namin...nagpaka-world class actress ako...pro bono...ahehehehe...

ang totoo, hindi ko nakayang pigiling umiyak nung tulog na sila...tapang-tapangan lang naman ako eh...hanggang ngayon shocked pa rin ako at nasasaktan tuwing binabasa ko ang mensaheng na-receive ko...pagka-post ko nito, buburahin ko na yun kasi kahit may pagka-sadistic ako, nararamdaman kong konti na lang ma-re-reach ko na yung point na hindi ko na kaya...guguho ako...kaya bago pa yun mangyari, ise-save ko na muna ang sarili ko...kahit para sa akin lang...dahil i don't deserve this pain...

gusto kong linawin na hindi kami pareho ng sitwasyon...dahil alam kong naging mabuti akong kaibigan...

no...far better than what is due...

marami akong pinanghinayangan recently...ngunitsubalitdatapwat (ulitin ng mga sampung beses hanggang mapagod at mabulol...ahehehehe )... alam kong sa bandang huli, pipiliin kong magpatuloy...

dahil alam ko, maganda ang buhay...at ayokong panghinayangan 'yon sa hinaharap...

cheers!

A Night of Everything Smorgasbord!

2008-07-12T03:42:00.000-07:00

my friend Ecker was in Dubai 10 days ago reflecting on his next career move when he sent an SMS to me telling me how much he's loving Dubai...what followed was an exchange of text messages that led us to set a dinner date which we have already agreed on even before he came here...

somewhat realizing that he's quite okrayera, I decided Al Dawaar is the best venue for this tete-a-tete...I was in Emirates Academy then and I picked him up in Sheikh Zayed kasi he's staying with his friends who are working in Emirates...

"He looks almost the same, he's still good looking..." - that's what I thought when I saw him excitedly approaching the taxi while I wait for him inside...mind you, Ecker's always been really cute since our Science High School days (and yeah, bright as well like most of us certainly are...you know, birds of the same feather...LOL!)

I have never seen him like some of our barkadas when he studied in La Salle after our high school grad...next thing i've known about him was when i read his name as a production designer in a "Maalaala Mo Kaya" episode...shoots! this guy really, really went that far! since then, i can not stop myself bragging about him to my friends in Dubai anymore...and my best pal Jason who works as a techie in Philippine Airlines ( i told you, we're a bunch of smart ass!ahehehhehe) told me more about Ecker's "humble" conquests...but i never had the chance to get his contact details as me and Jason were having a different conversation that our topic strayed to some other equally interesting and juicy bits of our lives...(hahahahahaha! Jason, i miss you dear!)

anyway, in the taxi on our way to dinner, both of us can not seem to contain ourselves of the excitement and thrill of seeing each other again after 10 years (give or take a few months, i don't feel like calculating at this moment...ahihihihi). within the almost one hour drive, we've updated ourselves on each other's where- and whatabouts - life after highschool, our relationships, flings, our jobs, how I came here to Dubai, how he ended up in ABSCBN, updates on our other friends' lives - whew! i'd say, we've talked about almost everything we can think of!

and we continued chatting, of course, until we get to Al Dawaar...he was quite impressed with the place which is a revolving restaurant - a 360 degree view of Dubai atop a 25 storey building, the only one in Dubai! that just sealed his desire to live and work here - regardless of the scorching heat of the summer months! he said he knew the moment he arrived that this is a place he would want to stay in...

i had virgin mojito and him, red wine...then, we devoured the buffet! f**k! i'ts way past 9 pm already i was so hungry i could eat a cow!

hahahahah! andami kong nalaman at natutunan sa kanya in just a few hours...ang clumsy pa rin nya kc nakabasag cia ng wine glass while telling me a story during a production shoot ng isang teleserye...matagal ko na ciang friend pero that night ko lang nalaman na sobrang love nya ang ang sweets at ng milk...he said he loves the arabic sweet baklava...i made him try another arabic sweet Umm Ali and that too was an instant hit...at ciempre, him being in the Philippine Entertainment world, andami kong nasagap na chizmiz sa kanya tungkol sa mga artista! gustong gusto ko sanang isulat sa blog ko kaya lang sabi nya sa kin, "Ikaw na bakla ka! Wag mong masulat sulat sa blog mo yung mga sinabi ko sa yo ha!" ahahahahahah! ciempre, I said yes to him and I intend to keep my word...anghirap nito!

yung isa sa naging topic namin is yung tungkol sa relationships namin...isa yun sa tumimo sa utak ko...i have already checked his ex bf sa friendster...ooooppss! his uber cute ex bf, that is...hahahahahha...i liked the idea but i didn't really love it...I still feel strange about it...dunno. Cguro, i'll discuss it separately in length later in my blog...kase, until now, I'm still pondering about it...hmmmm...

i had a great time! it was such a breeze to have seen Ecker again...he brought with him gazillions of fond high school memories...at ciempre, ang pinakagusto kong topic ever eh yung tungkol kay papa Jake Cuenca! sobra! here's a pic of him with mah friend! kainis ka Ecker! id do anything to switch myself in your place in that pic!

I Crush You Jake Cuenca! ahihihihihihi...sa amin na lang ni Ecker yung pinagusapan namin about him...ahihihihihi...but he said Jake is sooooo mabait and has no qualms about things like he is not maarte...and he does his own shopping for clothes...shoots! he tends on verging to being vain daw when it comes to that...ahahahahahah! basta! gotta see him when i get back to the Philippines...a must!

well, i'll be watching out for Ecker's next project - Betty La Fea! right now, im nothin' but excited! ait!

Take a Bow

2008-07-03T23:53:00.000-07:00

gusto ko sanang umpisahan 'tong article na 'to na dinedepensahan yung sarili ko kung baket wala akong entry sa blog ko nang matagal na panahon...kaya lang, naisip ko na sanay naman na siguro sa akin yung mga nagbabasa netu, kaya dead maru na lang! ahihihih

ang totoo, hindi naman masaya tong ilalathala ko...kung tutuusin, isa itong nakaka-sad na karanasan...tungkol ito sa pamamaalam sa isang tao bilang kaibigan at pagtanggap sa kanya bilang isa na lamang kakilala ( ahehehehhe! ang lufet nun ah! teka lang! seryoso nga kunwari ako eh...)

anyway, back to the sadness mood...dapat may music di ba? gusto ko yung "take a bow" ni Rihanna kasi tamang tama yun para sa situation namin ng "dati kong friend"...

you look so dumb right now ( si Rihanna talaga, wala naman akong sinabing ganyan ah! )
standin' outside my house ( outside my room lang pala dapat...)
tryin' to apologize ( toinks! nde pla cia nag-aapologize...)
you're so ugly when you cry ( no comment, d ko p cia nkitang umiyak...ahehehehe)
please, just cut it out!!!!! ( dinagdag ko na lang yung exclamation point...effect!!!!)

ako kasi yung tipo ng tao na madaling kausapin tungkol sa mga bagay bagay sa mundo. feeling ko, madali kong makuha ang loob ng kahit na sinong tao, kahit na yung nakasakay ko lang sa public transportation or yung nakita ko lang sa supermarket na may hinaing sa buhay parang feel na feel nilang maghinga ng hinaing nila sa mundo sa akin...para bang nababawasan yung sama ng loob nila kapag naihihinga nila sa akin yun...ewan ko ba...gift ko siguro yon...ahehehehe...tingin siguro nila sa ken eh malaking sponge - ke si SpongeBob pa yan o sponge ng scotch brite, keri na rin!

hmph! hindi na kasi sila nagtitinda ng CY Gabriel dito kaya ganyan eh... (oo nga 'te... )
eto namang driver na itu, ambilis bilis magpatakbo! ( oo nga, nakakakaba... )
bakit ba kasi hindi nila buksan yung isang gate para naman lumuwag ang pila, di ba?? ( oo nga, pwede naman yata eh...di ako ka-sure...ahihihi )
sana hindi ganito, hindi ganyan para naman ok ang lahat! ( ahehehehe, si Ate naman, makapagreklamo lang, kahit ano na lang! aheheheh )

hay naku! basta, talent ko yan...yung mag-absorb ng mga hinanakit...pero hindi yan yung punto ko...andami ko kasing segue eh! pag nakita nyo kasi ako, mukha akong approachable...hindi ako namamahiya ng tao...at higit sa lahat, sensible ang mga opinyon ko sa buhay! ahihihihihi...magbuhat daw talaga ako ng sarili kong bangko noh! well, certified naman na kasi yan ng united colors of friendships ko!

kasi, magaling akong makiramdam...sabi ni Jong, may sixth sense daw ako...minsan, pag naiinis cia sa ken, may sa maligno raw ako kaya kung ano anong bagay ang nararamdaman ko...kasi, may point sa buhay ko na bigla ko na lang malalaman yung mangyayari o kaya sasabihin ko sa kanya na ganito ganyan tapos yun nga yung magaganap...pero hindi ko pwedeng pilitin yung gift na yun...kusa ko na lang ciang mararamdaman...taruzh no?

pero more than the pakiramdam na ganyan, napakagaling kong magbasa ng ikinikilos ng isang tao, lalo na ng kaibigan ko! nde ko sinasabing super accurate ako all the times pero ramdam ko kung nagsisinungaling ang kausap ko...magaling akong magobserba nang hindi nila nalalaman or nahahalata na inoobserbahan ko sila...kaya, most of the times eh nakakatalisod ako ng mga sikretong hindi ko naman sinasadyang malaman...

kaya hindi ako basta basta nagagago ng kahit sino...kasi, psycho nga ako...pero, gift ko yan kaya thankful ako at nalalaman ko kung sino yung mga taong totoo ang pakikitungo sa akin...

kasi, ang pinakaayoko eh yung taong nagsisinungaling...lalo na kung mabubuking ko rin naman...well, totoong nagsisinungaling din ako minsan...pero hindi kasi mabigat yung kasinungalingan na yon...tsaka, sinisiguro kong wala namang dalang pasakit yun sa taong hindi ko sinabihan ng totoo...pero hanggat maaari, hindi ako nagsisinungaling sa mga taong mahal ko at pinapahalagahan ko tulad ng pamilya ko at mga kaibigan ko...kasi, pagdating sa kanila, wala naman akong dapat itago dahil kilala nila ako at alam kong mas matatanggap nila ang sabihin ko ang totoo kahit na masakit pa yun kesa magsinungaling ako sa kanila...minsan, sa sobrang tuloy tuloy ng bibig ko, huli na kung marealize ko na dapat hindi ko na lang sinabi para hindi na sila masaktan...pero later on, maiisip ko rin na yung pagsasabi ko ng totoo ang naglalapit sa amin sa isa't isa eh...kaya hindi ako mapakali kapag meron akong tinatagong kasinungalingan...at ayoko, as in AYOKO ng ganong feeling...dahil sa bandang huli, sarili ko lang rin naman ang pinaglalaruan ko sa hindi pagsasabi ng totoo...

don't tell me you're sorry coz you're not ( nde nman cia nag-sorry eh...wala naman daw dahilan...aheeheheh...well )
baby when I know you're only sorry you got caught ( ay! caught! as in caught in the act? ewan ko...ahihihihi )

andami ko nang naisulat pero siguro, iniisip mo na kung ano yung nagawa nya sa ken noh? ahihihihi...ang masasabi ko, magaling siyang magpaikot ng tao at magpretend na wala ciang iniisip na masama o ikagi-guilty nya pero basang basa ko cia...the eyes would always give anyone away...

coz you put on quite a show
really had me going
now it's time to go
curtain's finally closing
that was quite a show, very entertaining
but it's over now
go on and take a bow

basta, ang masasabi ko lang eh...

huwag magbibitiw ng salita na hindi naman kayang panindigan...kasi, nagiging kasinungalingan ito...
huwag mong panindigang hindi mo na gagawin ang isang bagay kung di mo naman kaya...dahil pag ginawa mo, lalabas kang katawa tawa...
huwag tataluhin ang kaibigan...kung talagang kaibigan mo cia...dahil nagmumukha kang traydor...(toinks! mabigat to ah! ) sige, back fighter na lang...
huwag kang gagawa ng ika-sisira ng pagkakaibigan nyo tapos hihingi ka ng eksplanasyon...baka magmukha kang ipokrita...
huwag kang mag-expect na matapos mong gawin ang mga nabanggit eh pareho pa rin ang ikot ng mundo...dahil lahat ay babalik rin sa yo...

and the award for the best liar goes to you ( you deserve it, pagawa kitang trophy? )
for making me believe that you can be faithful to me ( well, tinapos ko na pagkakaibigan natin... )
let's hear your speech now

sayang, you were my friend...i treated you like one, counted you as one...im disappointed kasi ganito ang nangyari pero im happy kasi i've known you early on...alam ko wala naman akong ginawang masama sa 'yo, pero you still felt na I could acdept what you have done...sorry, I can't...

how about a round of applause?
a standing ovation?

unsent

2008-05-04T03:47:00.000-07:00

nde mo cguro to ine-expect no? na may e-mail ako sa yo kahit na araw araw naman tayong nagkikita. well, importante kasi to eh tsaka parang mas nakakapag-isip ako ng maayos kung susulatan na lang kita kesa kausapin kita ng personal. at least, this way, nde ako mag-bu-buckle kapag nag-react ka. tsaka pwede kong i-edit yung naisulat ko na. eh kung kakausapin kita verbally, ang hirap yatang i-erase yung nasabi ko na. walang UNDO option pag ganun. hehehhe. siguro, kung gusto mong pag-usapan ito pagkatapos mong basahin, nasa sa yo na yun. im open to anything.

bago ko sabihin yung gusto kong sabihin, gusto ko munang malaman mo na antagal ko ring pinag-isipan kung paano ko 'to sasabihin sa 'yo. ciempre, marami akong ki-nonsider. trust, friendship, pinagsamahan natin...lahat lahat na. hindi madali sa part ko yun kasi ayokong mawala yung pagkakaibigan natin. take note - napakaimportante mo sa kin dahil kaibigan kita. kung hindi mo pa halata, malaki ang ibinibigay kong importansya sa mga kaibigan ko. totoong minamahal ko kayong lahat. dapat nasabi ko na to sa yo noon pa pero ramdam ko na hindi ka pa handa na tanggapin yun noon. ngayon ko lang ulet naisip na sabihin sa yo dahil alam kong iba ka nang mag-isip kaysa dati. parang mas malalim.

heto na...nuong nakaraang ilang araw lang, nagbiro ka na baka ma-develop ako sa yo. parang yun yata yung unang biro mo sa kin tungkol sa bagay na yun. kasi dati pag nagbibiruan tayo, parang puro yung mga kabastusan lang na normal lang naman sa ting dalawa. nasasakyan ko yun. hindi ko alam kung napansin mo na bigla akong natahimik. pero ciempre, defensive ako at sinabi kong "angkapal mo!". akala ko lusot na ako non pero bigla ka namang humirit na "ok, lang yun! alam ko naman na may gusto ka sa kin eh". ciempre counter attack naman ako na "ok, aaminin ko na may gusto ako sa yo dati. pero dati yun, noh! parang kapatid na lang turing ko sa yo ngayon". alam mo at alam ko na pareho tayong di naniwala dun...in short, wala na talaga akong lusot!

hay naku! in fairness, hanggang ngayon, mahirap pa ring aminin ha! pero totoong may gusto ako sa yo. mula noon hanggang ngayon. baduuuuuyyyyyy!!! kelan ba nag-start? uhmmm, 1st year yata nung itinuro ka sa kin ng isang common friend. pero ciempre, attracted lang ako sa yo. at ayokong idetalye ang lahat lahat sa e-mail na to kasi masyado akong magaling magsulat. siguradong maho-hook ka sa kwento. hehehhehe.

basta, rest assured na hindi ko sinamantala ang friendship natin. i'm too smart to do that. hindi ko inisip na "tayo" dahil hindi ako ilusyunado. basta, alam kong magkaibigan tayo and that's what counts most sa ken. im happy for your choices and sa mga taong mahal mo. im happy din for you and your gf dahil sobrang kitang kita kong mahal na mahal mo siya. trust me, nakakatuwa ka pag nagkwento ka na ng tungkol sa kanya. you cant get enough of her!

marami nang nagbago sa buhay natin. hindi na rin maaalis na may gusto ako sa yo. cguro habang buhay na yun. hindi ko yun ginusto o sinadya. ikaw rin. pero hanggang ganun lang yun. kasi, mas mahal kita bilang kaibigan...

happening

2008-05-04T03:41:00.000-07:00

na miss ko blog ko...na miss ko yung mga lessons na natututunan ko sa blog ko. ( echosera! panindigan talaga ang pagiging intelehente! ahihihihi)

nwei, andami na rin kcng nangyari buhat nung huling enrty ko dito sa blog...i-bullets natin ha...

nag-valentine's day ( parang anlamig, engeng apoy becks! )
nagbirthday si domeng, si kris aquino, si risha na friend ko at kung cno cno pang achuchu eklavu... ( salamat sa pagtanda nila...ahihihhii )
tumaas ang presyo ng bigas ( ano veh! )
fluctuation galore ang dollar ( sana tumaas na lang... )
may pasabog sa ZTE deal ( Gloria resign! )
nasa China na c Naruto! ( sayonara! ahihihihi. ciempre may bitterness...kelangan yan pag diabetic ka... )
gumora akech ng Oman para umattend sa bday ni Hammoud ( ang cute cute po nya! )
dumating na yung kapatid ni domeng - si kuya Ses ( nakapag-exit at bumalik na rin! )
lumipat na ng Sahari Village yung kapatid ko ( may extra curricular kase! ummmph )
si Mama nagpagupit! in fairness ha, lumelevel sa ka-Diyosahan ang hairlulu ng mudaraka kech! ( winner! )
nagka-work na si Fischer ( si Garland itu! )
kinasal na si Bessie ( congratulations Bes! pahiram naman si Ed minsan...charing! )
aalis na papuntang Canada si Shai ( yehey! )
ay naku! endless!

andami palang happenings...dami pang wla jan! nwei, try ko na tlgang magpost regularly...regularly daw! ano to? every month? ahihihihi.
sa mga naka-miss ng vlog ko...ikaw! oo ikaw nga, Nena! heto na ako, nagbabalik...
Darna!

...ahihihihii! potah talaga...

Of Writing

2007-12-13T04:08:00.000-08:00

well, Mitz and I were reading my blog yesterday. she said na i'm still enjoying this "writing thing" kasi i'm in that point of my life na i really need it. she said she's somewhat "över" it na daw kasi she's been actively writing before naman. she's written everything na daw yata with matching details kung ano ang naganap nuong april 10, 1977. she said this is my way of letting things out from myself ( maybe to ease out some weight off me kasi a person can not carry too much stuffs with him naman ).

although being an associate editor of our school paper before ( hahahaha! ligwak sa yabang! ) gave me so much exposure sa writing ( especially news! ), I have been routinely keeping a day-to-day ( uhmmm, ok, a little less frequent than that ) account of what's going on in my life. fact is, this is not the first time na i'm writing a journal-like material. i have been writing the same stuffs na rin before pero less matured ang approach ko ( as if naman may maturity? ahihihihi ). well, yung mga subjects might somehow still be the same pero the way I see things now is surprisingly different from how I see things X year(s) ago. siguro, this is what Mitz failed to realize - that writing is more than an outlet of emotion and ideas.

from what i believe, had experienced and still is experiencing, writing gives me the "emotion-and-idea learning cycle" ( hehehehe, pauso! ). yes, totoong outlet of emotion and ideas pero one should not miss that "opportunity" to learn something from what he/she has written.

when you write sa journal mo na "i feel bad today kasi hindi ko masuot yung gusto kong damit. party pa naman ngayon kaya lang tumaba ako ng ilang pounds...". it may sound petty and you might have eased your disappointment a bit for that pero when you read it again, there is something to learn out of it eh!

tessa conciensia: eh gurl, ano bang matututunan dun?

potah ka! kailangan pa bang i-feed kung anong lesson dun? whatever it is, yun na yun!

you write, you learn. and that, for me, never runs out of date. my dear friend Mitz, I do not believe na you can really get over it. na, writing is just a phase in our life. I think hindi natin dapat i-overlook yung fact na learning is a lifelong process.

we might find that there are other ways of letting out things from ourselves ( like, perhaps, talking to someone ) but then, people are not always available when you need them di ba? and besides, I would like to make a stand by saying na there could be no one out there who really knows who we are but ourselves. and what better way is there than to read what you "yourself", "said"?

Black Party

2007-12-08T09:31:00.000-08:00

Needless to say, aliw ang themed birthday party ng Ati Rene ko. Ahm, that's a day after my birthday which I chose to celebrate quietly.

"Hindi masyadong crowded", yan ang press release ko kapag kinumusta ng "uninvited" person ang party. Ciempre, andun ako noh, kaya nde ko pwedeng okrayin. Tapos, dahil sa taglay kong kumikinang na kagandahan, ako ang tinanghal na "Diyosa ng Gabi" at iginawad sa 'kin ang makabagbag damdaming "HFM boxer's" bilang pagkilala sa pagkadiyosa ko. ahihihi.

Pero to be honest, as in honesty to the best policy level, nde masyadong nag-show up ang mga invited na guests kaya ang Black Party, medyo dimmer than the twilight years. Kaya ang Ati ko ( sa pangungunsinti ni Mitz ) eh nag-announcement na may part 2 ( as in "ANG PAGBABALIK NG PANDAY" level itu! ) with matching fireworks on the background.

Unlike nung first party na may mga hindi invited sa premiere night, this time, open to all moviegoers na ang exena! Pwede ka pang magsama ng mga kamag-anak, alalay, jowa, pet na aso o kahit sinetch na lang ang ma-sight mo on the way there, kahit picture lang ng mga mahal mo sa buhay na for some reason eh hindi makaka-attend ng pasayaw. Masabi lang na present tense sila sa pagdiriwang, join the club lahat. Shala davah! Kaya nga looking forward na rin ako kase they are cooking up something for me na naman. Parang masyado naman yata akong special child nyan!

Anyway, back to the first "not-so-successful (daw?) party". Hindi ko na lang masyadong i-eelaborate kaya let's just say na for me, that party is ( isip ng pwedeng i-coin na word...) uhmmm, ano vah? Ay! SEXCESSFUL. ahihihihi. davah, Beng? ahihihihi ( with nosebleed dahil sa sobrang kaligayahan! )